Συνειδητοποιώντας σε τι Κόσμο Ζούμε (1) – Σιαομπό, Βανούνου και Oσιέτζκυ

.

Συγκέντρωση Τετάρτη 12/1 6.00 μ.μ. Σύνταγμα

Εξω ο φασίστας Λίμπερμαν από την Ελλάδα

Εδώ και αρκετό καιρό ένα ρεύμα γενικευμένης δυσαρέσκειας και συνεπακόλουθης απογοήτευσης διατρέχει τις αναρτήσεις σε πολλά ιστολόγια και την αρθρογραφία του κατεστημένου τύπου.

Διερχόμαστε μια κατάσταση κρίσης σ΄όλους σχεδόν τους τομείς της ζωής μας.

Σε παλιότερη ανάρτηση είχαμε σχολιάσει την αποκαλυπτική φύση και το απελευθερωτικό δυναμικό της κρίσης αυτής, βλ. το Ελπιδοφόρο Δυναμικό της Γενικευμένης Δυσαρέσκειας, τις αυξημένες δυνατότητες για συνειδητοποίηση του κόσμου μέσα στον οποίο ζούμε.

Ίσως η συνειδητοποίηση αυτή να είναι εξίσου σημαντική με το προτασσόμενο επιτακτικά πια ερώτημα από πολλούς σχολιαστές τί κάνουμε για να αναστρέψουμε τη δυσάρεστη κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε.

Η ζωή ενός ανθρώπου μπορεί να ιδωθεί σαν ένα ταξίδι.
Να σκέφτεσαι και να βρίσκεις τρόπους να κάνεις άνετο και ευχάριστο το ταξίδι είναι σίγουρα επιθυμητό, αλλά, ίσως, πιο ενδιαφέρον είναι να φροντίσεις να είσαι σε εγρήγορση και να παρατηρείς γύρω σου και μέσα σου κατά τη διάρκεια του ταξιδιού και να αφήνεσαι να αλλάζεις.
Η έννοια του ταξιδιού είναι η κίνηση και η συνειδητοποίησή της.
Οι πολλές αποσκευές και ασφάλειες μπορούν να κάνουν το ταξίδι πιο άνετο και ευχάριστο, αλλά όχι και πιο ενδιαφέρον. Αντιθέτως, θα έλεγε κανείς.

Στον κόσμο μας αυτή την περίοδο συμβαίνουν πολλά. Το ταξίδι μας βρίσκεται σε μια άκρως ενδιαφέρουσα καμπή.
Απρόοπτα και κακουχίες συσσωρεύονται στο δρόμο μας.
Πολλά αποκαλύπτονται που πριν περνούσαν απαρατήρητα.

Τι δεν μας Είπαν για μια Πολυδιαφημισμένη Βράβευση

Αν σας έλεγαν ότι κάποιος επιφανής υποστηρίζει ότι:

• Οι πόλεμοι των ΗΠΑ στο Βιετνάμ και την Κορέα ήταν πόλεμοι κατά του ολοκληρωτισμού και ότι συνέβαλαν στην «ηθική αξιοπιστία» της Ουάσιγκτον


• Ο Μπους είχε δίκιο για την εισβολή στο Ιράκ. Η κριτική του γερουσιαστή Κέρι ήταν «συκοφαντική δυσφήμηση»


• Ο πόλεμος στο Αφγανιστάν είναι καθόλα δικαιολογημένος

θα τον θεωρούσατε φιλειρηνιστή;
Θα θεωρούσατε τις απόψεις του ότι συμβάλλουν στην ειρήνευση του κόσμου;

Η ερώτηση είναι προφανώς ρητορική.

Ο επιφανής με τις παραπάνω απόψεις είναι ο Λιου Σιαομπό, ο Κινέζος αντιφρονών στον οποίο απονεμήθηκε πρόσφατα το Νόμπελ ειρήνης.

Άποψή του είναι, επίσης, ότι:

• Η τραγωδία της Κίνας είναι ότι δεν αποικιοκρατήθηκε για τουλάχιστον 300 χρόνια από κάποια δυτική δύναμη ή την Ιαπωνία. Αυτό θα την είχε εκπολιτίσει για πάντα. Αν και ίσως δεν αρκούσαν 300 χρόνια.

Καθώς και η άποψη ότι:

• Για τη «διένεξη» Ισραήλ-Παλαιστίνης ευθύνονται οι τρομοκράτες Παλαιστίνιοι.

Έχει συγγράψει και βιβλίο με τίτλο: «Νίκη στην Αγγλο-Αμερικανική Συμμαχία Ελευθερίας» στο οποίο επαινεί τους πολέμους των ΗΠΑ ως "βέλτιστα παραδείγματα πως θάπρεπε να διεξάγονται οι πόλεμοι στο σύγχρονο πολιτισμό».

Ο συγγραφέας εκτίει ποινή για αντικαθεστωτική δράση.
Για την άρνηση του Κινεζικού καθεστώτος να του επιτρέψει να πάει να παραλάβει το Νόμπελ ειρήνης και για τις δραστηριότητες του βραβευμένου για την προάσπιση των ανθρώπινων δικαιωμάτων διαβάζαμε για μέρες στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων καθώς και τις διαμαρτυρίες κυβερνητικών αξιωματούχων, μη κυβερνητικών οργανώσεων και των λεγόμενων διανοούμενων της Δύσης.

Δεν διαβάσαμε όμως τίποτα για τις παραπάνω απόψεις του που επανειλημμένα υποστηρίζει σε άρθρα του σε μεγάλης κυκλοφορίας εφημερίδες καθώς και στα βιβλία του, βλ. Liu Xiaobo - Wikipedia,

Τί δεν μας Είπαν για μιαν Άλλη Βράβευση

Την ίδια περίοδο μια άλλη διεθνής βράβευση άλλου επιστήμονα και η παρεμπόδισή του να παραλάβει το βραβείο, αν και έχει εκτίσει την ποινή του και υποτίθεται ότι είναι ελεύθερος, δεν αναφέρεται ούτε στα ψιλά των εφημερίδων.

Δημοσιοποιείται από ιστοσελίδα του Λιβάνου, βλ. Εδώ και τις τελευταίες ημέρες έχει προστεθεί και στο αντίστοιχο λήμμα της Wikipedia, βλ. Εδώ.

Πρόκειται για τον γνωστό Ισραηλινό επιστήμονα Βανούνου στον οποίο δεν επετράπη να πάει στο Βερολίνο να παραλάβει το βραβείο που του απένειμε η Διεθνής Επιτροπή για τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Οι Ισραηλινοί κρατούντες ούτε καν απάντησαν στο αίτημα της επιτροπής να επιτραπεί στον Βανούνου να παραλάβει το βραβείο.

Την αποσιώπηση αυτή των ΜΜΕ την έχουμε σχολιάσει σε παλιότερη ανάρτηση, βλ. "Αντισημιτισμός" και Ισραηλινισμός - Wikileaks και Βανούνου

Δύο Ανησυχητικά Όμοιες Περιπτώσεις

Η απαγόρευση αυτή των κρατούντων του Ισραήλ αναδεικνύει, όμως, και μια άλλη διάσταση, πέραν αυτής της αποσιώπισής της από τα λεγόμενα διεθνή ΜΜΕ.

Το βραβείο που απονεμήθηκε στον Βανούνου ονομάζεται Carl von Ossietzky και απονέμεται στη μνήμη του Γερμανού ειρηνιστή Ossietzky.

Η απονομή του βραβείου αυτού στον Βανούνου έχει ιδιαίτερα συμβολικό χαρακτήρα.

Ο Carl von Ossietzky ως υπεύθυνος εκδότης Γερμανικής εφημερίδας μεγάλης κυκλοφορίας αποκάλυψε την στρατικοποίηση και τον κρυφό εξοπλισμό της Γερμανίας με όπλα κατά παράβαση διεθνών συνθηκών και προειδοποιούσε για τον επερχόμενο ναζισμό και τις ολέθριες συνέπειές του.

Για τις αποκαλύψεις του φυλακίστηκε το 1929.
Το 1932 του δόθηκε αμνηστία και αποφυλακίστηκε. Λίγες εβδομάδες μετά ξαναφυλακίστηκε από τους Ναζί και αποτέλεσε έναν από τους πρώτους κρατούμενους στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης.
Λόγω των κακουχιών αρρώστησε βαριά από φυματίωση και κατόπιν επίσκεψης στο στρατόπεδο Ελβετού διπλωμάτη και την ευρεία δημοσιοποίηση των συνθηκών κράτησής του μεταφέρθηκε σε νοσοκομείο υπό τη φρούρηση της Γκεστάπο όπου και πέθανε.

Το 1935 του απονεμήθηκε το Νόμπελ ειρήνης το οποίο δεν του επέτρεψαν οι Ναζί να πάει να παραλάβει, βλ. Remembering Carl von Ossietzky.

Ο Ισραηλινός Βανούνου αποκάλυψε το κατά παράβαση διεθνών συνθηκών κρυφό πυρηνικό οπλοστάσιο του Ισραήλ και προειδοποίησε για τους κινδύνους από την στρατικοποίηση του Ισραήλ.
Φυλακίστηκε για 18 χρόνια από τα οποία περισσότερα από 11 χρόνια σε πλήρη απομόνωση και σε συνθήκες που ο ίδιος κατήγγειλε ότι προσπαθούν να τον τρελλάνουν και για τις οποίες Ισραηλινός δημοσιογράφος έγραψε στην αξιόλογη Ισραηλινή εφημερίδα Haaretz ότι η μεταχείρησή του από την Ισραηλινή κυβέρνηση είναι πρωτοφανής σε σκληρότητα και η Διεθνής Αμνηστεία κατήγγειλε τη μεταχείρησή του ως " αποκρουστική, απάνθρωπη, που παραβιάζει κάθε διεθνή νόμο", βλ. Mordechai Vanunu- Wikipedia

Του απονεμήθηκε διεθνές βραβείο και οι κρατούντες του Ισραήλ δεν του επέτρεψαν να πάει να το παραλάβει. αν και υποτίθεται ότι είναι ελεύθερος, αφού έχει εκτίσει την ποινή του.

Οι αντιστοιχίες της αντιμετώπισης του Ossietzky από τους Ναζί με την αντιμετώπιση του Βανούνου από τους Ισραηλινούς κρατούντες είναι εμφανώς μεγάλες και ανησυχητικές, αν λάβει κανείς υπόψη του και τις εν γένει πρακτικές τους στην κατά παράβαση κάθε δικαίου κατεχόμενη Παλαιστίνη.

Ετικέτες: Επίφαση Θεσμών , Ισραήλ-Ιράν , Βραβεία

Αυτά που Δεν Λέμε (1)

Επέτειος του θανάτου ενός παιδιού σήμερα. Πέθανε από σφαίρα αστυνομικού.
Εν ψυχρώ.
Το θάνατό του ακολούθησε παλλαϊκό ξεσήκωμα.
Στο όνομά του οι νέοι εξεγέρθηκαν.
Το όνομά του έχει ηρωποιηθεί.
Θα μείνει στην ιστορία.

Αυτό, δεν γνωρίζουμε αν το παιδί το επιθυμούσε.
Όσο ζούσε δεν έκανε κάτι για να το επιδιώξει.

Γιαυτό και γω δεν αναφέρω το όνομά του.

Υπάρχουν άνθρωποι που το θεωρούν τιμή τους να ακούγεται το όνομά τους, να τους αποδίδονται τιμές και να μένουν στην ιστορία.
Μερικοί κάνουν ό,τι μπορούν για να συμβεί αυτό.

Αλλά υπάρχουν και άνθρωποι που δεν το επιθυμούν αυτό.
Άλλοι, γιατί δεν επιθυμούν να αφήνουν ίχνη, θέλουν να περνούν απαρατήρητοι.
Μόνο τότε νοιώθουν ελεύθεροι.

Άλλοι, γιατί θεωρούν ότι ακόμα κι αν έκαναν κάτι που για τους άλλους είναι σημαντικό, για τους ίδιους δεν είναι.
Σε τι βοήθησε να σταματήσει η αδικία και η δυστυχία στον κόσμο; διερωτώνται.
Δεν αποδέχονται τιμές και βραβεύσεις.

Άλλοι, γιατί θεωρούν ότι ακόμη κι αν φαίνεται ότι έκαναν κάτι που όπως κι οι άλλοι θεωρούν ότι κάτι άλλαξε στον κόσμο, δεν θεωρούν ότι αυτό το έκαναν αυτοί.
Δεν νοιώθουν ξεχωριστοί από τους άλλους, αφού ο ένας προσδιορίζει τον άλλο.
.
Στον κόσμο αυτό όλοι μας παίζουμε ρόλους.

Κάποιοι από τους ρόλους αυτούς είναι κοινοί για όλους, όπως είναι οι ρόλοι του καταναλωτή, του εργαζόμενου, του πολίτη-υπήκοου (φορολογούμενου, κ.α).
Άλλοι δεν είναι κοινοί, αλλά αφορούν πολλούς: ο ρόλος του πιστού, του πατριώτη, του καθώς πρέπει, κ.α.
Άλλοι, πάλι, είναι πιο προσωπικοί και εξατομικευμένοι, όπως ο ρόλος του επιστήμονα, του κορυφαίου επιστήμονα, του πνευματικού ταγού, του φιλάνθρωπου, του πετυχημένου, του υπεράνω.

Όπως όλα στον κόσμο αυτόν, οι ρόλοι αυτοί έχουν και το αντίθετό τους: τον αντίθετο ρόλο που παίζει κάποιος άλλος, αλλά και ο ίδιος ο άνθρωπος σε διαφορετικές περιστάσεις ή περιόδους της ζωής του.
Οι περισσότεροι από τους ρόλους αυτούς είναι μαθημένοι, μας τους έχουν εμφυσήσει από τα πρώτα χρόνια της ζωής μας, ιδιαίτερα μέσω της εκπαίδευσης.

Να παίζουμε ρόλους είναι ο τρόπος που έχουμε οι άνθρωποι να γνωρίσουμε τον κόσμο, ερχόμενοι σε σχέση ο ένας με τον άλλο γνωρίζοντας τον εαυτό μας και τους άλλους.

Πολλοί, όμως, από μας είμαστε τόσο εξοικειωμένοι με τους ρόλους αυτούς και τους παίζουμε τόσο καλά που ξεχνάμε ότι είναι απλά ρόλοι που παίζουμε στο θέατρο της ζωής.
Ακόμη κι όταν, όπως συμβαίνει τις περισσότερες φορές, οι ρόλοι αυτοί εναλλάσσονται στο αντίθετό τους ακόμη και στη διάρκεια της ημέρας, όπως συμβαίνει
- με τον υπήκοο στη δουλειά του που μεταστρέφεται σε αφέντη στην οικογένειά του,
- τον αφέντη στη δουλειά του που μεταστρέφεται σε υπήκοο στην κυρά του,
- τον πάντα ευγενικό και προσηνή υπάλληλο στο βλοσυρό προϊστάμενό του που κάνει το βλοσυρό αφεντικό στον υφιστάμενό του,
- τον υπεράνω την ημέρα που τη νύχτα υποδύεται τον υποκάτω κ.ο.κ.

Στον κόσμο μας, για να να φανείς καλός εσύ, κάποιος άλλος πρέπει να είναι ο κακός.
Για να «,μεγαλουργήσεις», κάποιοι άλλοι δεινοπαθούν.
.
Μπορεί εσύ να είσαι το χέρι που ζωγραφίζει ή συγγράφει, άλλα κάποιοι άλλοι είναι ο καμβάς, το χρώμα, το πινέλο, ο υπολογιστής και το χαρτί.
Χωρίς αυτά δεν μπορείς να δημιουργήσεις.
Και για τον καμβά, το χρώμα, το πινέλο, τον υπολογιστή, το χαρτί, κάποιοι υποφέρουν ή θάβονται ζωντανοί.
.
Γιαυτό, δεν αποδέχονται τιμές και βραβεύσεις.
.
Ίσως αρκετοί αντιτείνουν ότι οι επέτειοι και οι τιμές είναι για μας που τιμούμε.
Κάποιος είχε πει: «Αλοίμονο στους λαούς που χρειάζονται ήρωες»

Βλ. και
.
- Οι Επέτειοι
- Εμείς και το Παιδί
- Oι Καλοί και οι Κακοί στο Θέατρο Σκιών του Κόσμου

Στους Επιστήμονες και Τεχνοκράτες του Κόσμου για Ένα Νόμπελ Ανθρωπιάς

Υπάρχει η ιστορία ενός νέου, σοβαρού μαθητή του Zεν

ο οποίος πλησίασε τον δάσκαλό του και τον ρώτησε:.

" Αν εργαστώ σκληρά και με επιμέλεια,

πόσο καιρό θα μου πάρει να βρω το Zεν;".
Ο δάσκαλος αφού το σκέφτηκε απάντησε: "Δέκα χρόνια"


Ο μαθητής ξαναρώτησε:
 "Αν όμως εργαστώ πραγματικά σκληρά και 
εντελώς σ΄αυτό, πόσο καιρό θα μου πάρει;» .

Ο δάσκαλος απάντησε: "Τότε, είκοσι χρόνια"

."Αν πραγματικά εργαστώ, σκληρά, πολύ σκληρά,

πόσο θα μού πάρει; " ξαναρώτησε ο μαθητής .

" Τριάντα χρόνια " απάντησε ο δάσκαλος .

"Μα, δεν καταλαβαίνω», είπε ο μαθητής απογοητευμένος .

" Κάθε φορά που λέω οτι θα εργαστώ πιο σκληρά,

λέτε ότι θα μου πάρει περισσότερο χρόνο. Γιατί το λέτε αυτό;"

"
.Και ο δάσκαλος απάντησε

"Όταν έχεις ένα μάτι στο στόχο, έχεις μόνο ένα μάτι στο δρόμο "

Coxsackie-Athens Valedictorian Speech 2010 , βλ. Εδώ

Το παραπάνω είναι απόσπασμα από τον αποχαιρετιστήριο λόγο μαθήτριας σε αμερικανικό κολλέγιο. Ολόκληρη την ομιλία - διαμαρτυρία της μπορείτε να την διαβάσετε στα ελληνικά Εδώ.

Φίλος από παλιά μου παρατήρησε ότι θα ήταν καλό στο ιστολόγιο αυτό να ασχοληθώ με το εκπαιδευτικό που είναι επίκαιρο τον καιρό αυτό.
Δεν μου είναι εύκολο, όμως.
Δεκαετίες εργασίας στην κρατική εκπαίδευση με έχουν κάνει να νοιώθω αδυναμία να αναφερθώ στον τομέα αυτό.
Παλιότερα που συμμετείχα ακόμη, είχα κάποια πράγματα σχολιάσει που μερικά απ αυτά βρίσκονται Εδώ.
Δεν έχω την περίοδο αυτή την απαιτούμενη αντοχή να στριμωχθώ τόσο πολύ.

Παρέθεσα το απόσπασμα από το δάσκαλο του Ζεν για να αναφερθώ στην εκπαίδευση της ζωής.
Δεν εννοώ τη συζητούμενη αυτό τον καιρό δια βίου εκπαίδευση, την παλιότερα αποκαλούμενη συνεχιζόμενη εκπαίδευση.
Αλλά το εντελώς αντίθετό της.

.
Αναφέρομαι στην εκπαίδευση εκείνη που δεν την επιδιώκεις, δεν στοχεύεις σ΄αυτή, που απλά συμβαίνει.
Στην εκπαίδευση εκείνη που αντί να προσθέτεις, αφαιρείς.
Αντί να συσσωρεύεις, εκκενώνεις. Ξεμαθαίνεις.
Ξεμαθαίνεις κι αυτά που σου έμαθε η εκπαίδευση η σχολική.

Χαρακτηριστικό της διαδικασίας αυτής είναι η έλλειψη σκοπού.
Δεν μπορεί να συμβεί παρά μόνον αν αφεθεί να συμβεί.

.
Η ύπαρξη στόχων και σκοπού θεωρούνται βασικά για την επιτυχία στη ζωή.
Μόνο που όπως έχουν πει οι παλιοί :«η επιτυχία αποτυχία είναι και η αποτυχία επιτυχία»Σίγουρα χωρίς εστίαση, χωρίς στόχους, δεν υπάρχει αποτέλεσμα.
Αν δεν υπάρχει σημείο εφαρμογής δεν μπορεί να ασκηθεί δύναμη.
Από την άλλη, όμως, υπάρχει και το εντατικό πεδίο που είναι η απειρία των σημείων εφαρμογής και κανένα ειδικά.
Υπάρχει η κατάσταση που όλοι οι στόχοι είναι εν δυνάμει και κανένας ενεργός αποκλειστικά.
Εστιάζοντας σε ένα σημείο, σε έναν στόχο επιφέρεις αποτέλεσμα, αλλά ταυτόχρονα σου διαφεύγουν τόσα πολλά.
Όπως λέει και ο δάσκαλος του Ζεν έχεις ένα μόνον μάτι στο δρόμο.
Κι όταν δεν βλέπεις το δρόμο μπορεί να σου συμβούν πράγματα σημαδιακά.

Μήπως αυτό δεν είναι που συμβαίνει σήμερα με τους μεγάλους σ΄όλους τους τομείς και τον κόσμο.
Όλοι οι μεγάλοι είχαν στόχους και πολλοί τους πέτυχαν πανηγυρικά.
Ο κόσμος είναι σήμερα γεμάτος καλούδια.

Γεμάτος «αγαθά» αλλά κατά γενική ομολογία καθόλου «αγαθός».

.
Μήπως έχει έρθει η ώρα να κάνουνε κράτει, το όχημα έχει αρχίσει να ντελαπάρει.

Μήπως μοιάζουμε μ΄ αυτόν που είναι φορτωμένος στη ράχη κι αντί να δώσει μία και να ξεφορτώσει για να ισιώσει, να δει ουρανό και να αναπνεύσει,
συνεχίζει να μαζεύει (συχνά χειροκροτούμενος ζωηρώς)

μέχρι οτου η ράχη γείρει χωρίς πια γυρισμό και ξεμάθει παντελώς τι σημαίνει ουρανός;

Στον κόσμο υπάρχουν μηχανές και υπάρχουν και άνθρωποι.
Η μεγαλύτερη προσφορά των μηχανών είναι η απόδοσή τους, η παραγωγικότητά τους.
Γιαυτό και κρίνονται από την απόδοσή τους, τα αποτελέσματά τους.
Η μεγαλύτερη προσφορά του ανθρώπου είναι η ίδια η υπόστασή του και όχι οι δεξιότητές του και τα επιτεύματά τους.

Γιαυτό και δεν θάπρεπε να κρίνονται από τα αποτελέσματά τους.

Γιαυτό και η εστίαση, η στόχευση είναι αναγκαία για μια μηχανή, αλλά, ίσως, όχι για έναν άνθρωπο.

.

Αφιερωμένο εξαιρετικά στους επιστήμονες και τους τεχνοκράτες του κόσμου.

Κουλάρετε ρε παιδιά.
Προτιμείστε τα νόμπελ του ανθρωπιάς.

Τα Βραβεία Ειρήνης, τα Επιστημονικά Βραβεία και η Αξιοκρατία

.
Το φετεινό βραβείο Νόμπελ για την Ειρήνη απονεμήθηκε στον Ομπάμα.

Βραβεύοντας τον πρόεδρο ενός κράτους για τη δράση του ως προέδρου στην πράξη βραβεύεται το ίδιο το κράτος, πολύ δε μάλλον που η επιλογή του υποψηφίου δεν ήταν δυνατόν να γίνει με βάση κάποια προσωπική του πρωτοβουλία, ούτε καν ως πρόθεση, καθώς, όπως προκύπτει από την ημερομηνία λήξης των υποψηφιοτήτων στο NobelPrize.org. η επιλογή του ως υποψηφίου έγινε δύο μόνον εβδομάδες μετά την ανάληψη της προεδρίας.

Πριν τον Ομπάμα, οι ακαδημαϊκοί παράγοντες είχαν και στο παρελθόν βραβεύσει επανειλημμένα μια σειρά προέδρων των ΗΠΑ και τον απερίγραπτο Κίσσιγκερ.

Η πρόσφατη βράβευση επαναφέρει ξανά στο προσκήνιο το 1984 του Όργουελ και την προφητευόμενη νέα αντεστραμμένη γλώσσα της νέας εποχής, όπου ειρήνη σημαίνει πόλεμος, ελευθερία σημαίνει υποδούλωση, άρνηση υποδούλωσης σημαίνει τρομοκρατία, δολοφονία αμάχων σημαίνει παράπλευρες απώλειες κ.λ.π.

Για άλλη μια φορά, οι ακαδημαϊκοί παράγοντες βράβευσαν ως κράτος της ειρήνης τις ΗΠΑ, την πρώτη εξαγωγό οργάνων βασανισμού, με τις αόρατες φυλακές, τους τριπλάσιους φιλακισμένους από τον μέσο όρο στον κόσμο (Πληροφορίες για τη Χώρα της Ελευθερίας..... ), τη χώρα των οικονομικών εκτελεστών του λεγόμενου τρίτου κόσμου. τη χώρα με τον ανεπίσημο τίτλο του διεθνούς χωροφύλακα και μακελιάρου του κόσμου με το ειρηνιστικό μανιφέστο:

"Όποιος δεν υποτάσσεται σε μας θα χτυπιέται" όπως επιμαρτυρεί η Κύρα Αδάμ που ήταν αυτήκοος μάρτυς (Ελευθεροτυπία 13.12.2003).

Οι ακαδημαϊκοί παράγοντες έχουν, επίσης, βραβεύσει επανειλημμένα με το Νόμπελ Ειρήνης και το άλλο φιλειρηνικό κράτος του Ισραήλ, βραβεύοντας προέδρους του μεταξυ των οποίων και τον Menachem Begin με τα γνωστά «ειρηνιστικά» του μανιφέστα που είδαν το φως της δημοσιότητας κατά την εισβολή του Ισραήλ στο Λίβανο.

Για άλλη μια φορά οι ακαδημαϊκοί παράγοντες έδωσαν το πράσινο φως να συνεχιστεί ο πόλεμος ειρήνης στον οποίο επιδίδονται τα δύο αυτά κράτη.

Παρόμοιες πολιτικές ακολουθούνται και στα βραβεία στον επιστημονικό τομέα.
.
Στο βιβλίο του Robert Mart Friedman, καθηγητή και τέως προέδρου του Πανεπιστημίου στο Οσλο με τίτλο “The Politics of the Excellence". το οποίο εξαίρει στην κριτική του το διεθνούς κύρους περιοδικό New Scientist στο τεύχος 2338, δίνονται στοιχεία για τις μηχανορραφίες πίσω από τις μεθοδεύσεις για την επιλογή των επιστημόνων στους οποίους απονέμονται τα βραβεία Νόμπελ. Χαρακτηριστικά αναφέρεται:

«Πίσω από τα Νόμπελ υπάρχει η δυνατότητα για την εκτύλιξη κάθε είδους φαυλότητας, υπεροψίας, ρατσισμού, σεξ και κάθε είδους ποταπών πράξεων και εμπλοκή κάθε είδους ανθρώπων των παρασκηνίων».

Γνωστή, επίσης, είναι η βράβευση επιστημόνων για τους οποίους ήταν γνωστό ότι είχαν σφετεριστεί την εργασία άλλων επιστημόνων, όπως για παράδειγμα η περίπτωση των Francis Crick και John Watson που βραβεύτηκαν για τη διπλή έλικα του DNA και του Selman Waksman που βραβεύτηκε για την ανακάλυψη της στρεπτομυκίνης,

Ο Francis Crick και ο John Watson έκλεψαν την εργασία της Franklin κατά την επίσκεψή τους στο εργαστήριό της όταν αυτή έλειπε από την πόλη και έπεισαν τον προιστάμενό της να ρίξουν μια ματιά στα στοιχεία της ερευνάς της (library.thinkquest.org/20465/franklin).

Ο Waksman έκλεψε και εμπορεύτηκε την εργασία του Αλβέρτου Schatz, μεταπτυχιακού σπουδαστή στο εργαστήριο του οποίου ήταν προιστάμενος.
Η επιτροπή Νόμπελ δεν είχε ποτέ ακούσει για τον Schatz, μολονότι είχε γίνει γνωστός από το άρθρο του Frank Ryan στο περιοδικό Actinomycetes με τίτλο:
«Tuberculosis:The Greatest Story Never Told. Albert Schatz "The true story of the discovery of streptomycin"(Albert Schatz - Obituaries, News - The Independent).

Αλλά οι πολιτικές αυτές δεν είναι αποκλειστικότητα μόνον των βραβείων Νόμπελ.

Τις επιτροπές βραβείων στελεχώνουν επιφανείς ακαδημαϊκοί.
Και οι επιφανείς ακαδημαϊκοί έχουν παντού κοινά γνωρίσματα και στάση (βλ. Η Ισχυρή Εξουσιαστική Δομή του Τεχνοεπιστημονικού Κατεστημένου και Η Κατασκευή των Αυθεντιών ).

Χαρακτηριστική είναι η απονομή του βραβείου Πούλιτζερ στον δημοσιογράφο Ουίλιαμ Λόρενς για την προσφορά του στην έγκυρη ενημέρωση η οποία πιστοποιήθηκε με το άρθρο του για το «Πανέμορφο Μανιτάρι» των Αμερικανών στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι τα οποία παρατηρούσε από τον πυργίσκο του ιπτάμενου υπερφρουρίου «Μεγάλος Καλλιτέχνης» (βλ. To "Πανέμορφο Μανιτάρι" )

Στο ίδιο πνεύμα ήταν και η βράβευση και τα αξιώματα, όπως αυτά του Προέδρου του Ιατρικού Συλλόγου και του επικεφαλής της Ιαπωνικής Ολυμπιακής Επιτροπής, που έτυχαν οι «επιστήμονες» που είχαν αναλάβει κατά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο να κατασκευάσουν βιολογικά όπλα στις αχανείς εγκαταστάσεις του Ιαπωνικού αυτοκρατορικού στρατού στη Μαντζουρία της Κίνας, στο γνωστό ως κολαστήριο της Μονάδας 731.
Στο κολαστήριο στο οποίο, σύμφωνα με τις μαρτυρίες των νοσοκόμων που συμμετείχαν στο πρόγραμμα ήταν «καθημερινό φαινόμενο» να ανατέμνονται ζωντανοί οι «πίθηκοι» (όπως κατ' ευφημισμόν ονόμαζαν τους ανθρώπους-πειραματόζωα οι γιατροί), χωρίς τη χορήγηση αναισθητικού, για να διαπιστωθεί το είδος της ζημιάς που είχαν υποστεί τα εσωτερικά τους όργανα μετά τη χορήγηση των ερευνόμενων βακτηριδίων (από εκτενή έκθεση του Β. Μπαμπούρη στο Βήμα 12.9.1999).

Είναι πλήθος τα παραδείγματα παρόμοιων αξιοκρατικών κριτηρίων με βάση τα οποία αξιοκατατάσσουν και βραβεύουν οι αξιοκρατούντες ακαδημαϊκοί των κριτικών επιτροπών.

Παραδείγματα που αναδεικνύουν και μιαν άλλη ιδιαίτερα σημαντική διάσταση της τόσο εκθειαζόμενης αξιοκρατίας για την οποία έγινε λόγος στο Περί Αξιοκρατίας και Σεβασμού στον Πολίτη.
.