Η ΑΠΟΙΚΙΟΚΡΑΤΙΑ ΣΤΗΝ ΑΛΚΕΜΠΟΥΛΑΝ (ΑΦΡΙΚΗ )
ΤΗ ΜΗΤΕΡΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ
ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΥΡΩΠΑΙΟΥΣ
ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ
ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΑΛΗΚΑΡΙΑΣ
ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΑΝ ΝΑ ΣΒΗΣΟΥΝ ΤΗ ΜΝΗΜΗ
- ΆΛΛΑΞΑΝ ΟΝΟΜΑΤΑ
Η ΑΦΡΙΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΠΟΙΚΙΟΚΡΑΤΙΑ
Η ΑΦΡΙΚΗ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΑΠΟΙΚΙΟΚΡΑΤΙΑ
- ΚΑΤΕΣΤΡΕΨΑΝ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΕΣ - ΟΡΟΣΗΜΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ
- ΑΦΑΙΡΕΣΑΝ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΚΑΙ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΑΠΟ ΙΕΡΑ ΤΕΧΝΟΥΡΓΗΜΑΤΑ - ΤΑ ΕΞΕΘΕΣΑΝ ΣΕ ΒΙΤΡΙΝΕΣ ΑΓΡΙΑΣ ΖΩΗΣ
ΔΕΝ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΑΝ
- Η ΑΛΚΕΜΠΟΥΛΑΝ ΑΠΟΤΙΝΑΞΕ ΤΟ ΖΥΓΟ, ΑΝΑΚΤΑ ΤΙΣ ΓΛΩΣΣΕΣ ΤΗΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ
---------
Η ΑΠΟΙΚΙΟΚΡΑΤΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ
ΤΟ ΠΕΤΡΑΔΙ ΣΤΟ ΣΤΕΜΑ ΤΗΣ ΜΕΣΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ, βλ. Εδώ
ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΚΛΕΚΤΟΥΣ
ΚΑΙ ΤΟΥΣ MAGAS
- Η Γενοκτονία στη Γάζα Σχεδιάστηκε Πριν την 7η Οκτωβρίου 2023 από Ισραήλ και ΗΠΑ
- Το Ειρηνευτικό Σχέδιο για τη Γάζα και ο Σύγχρονος Γουλιέμος Β του Βελγίου
- ΘΟΛΩΣΑΝ ΤΟΥΣ ΧΑΡΤΕΣ
Σε μια από τις πιο πυκνοκατοικημένες περιοχές του κόσμου οι χάρτες της Google κατ απαίτηση των ΗΠΑ είναι όσο γίνεται πιο θολές, βλ. Εδώ .
Οι δορυφορικές εικόνες χρησιμοποιούνται για πολλούς σκοπούς, όπως τη διερεύνηση παραβιάσεων των ανθρωπίνων
δικαιωμάτων σε όλο τον κόσμο.
Για παράδειγμα, με σύγκριση των χαρτών πριν και μετά εντοπίστηκαν οι καταστροφές των χωριών των Ροχίνγκια, από τον στρατό στη Μιανμάρ.
Η απαγόρευση ευκρινών εικόνων επεβλήθη από τις ΗΠΑ το 1997για το Ισραήλ με πρόσχημα την ασφάλειά του και επεκτάθηκε και στα υπόλοιπα κατεχόμενα Παλαιστινιακά εάσφη στη Γάζα και τη Δυτική Όχθη.(για απόκρυψη προφανώς των βαρβαροτήτων του Ισραήλ).
- ΕΒΡΑΙΟΠΟΙΗΣΑΝ ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ, βλ. Εδώ
- ΚΑΤΕΔΑΦΙΣΑΝ ΟΛΟΚΛΗΡΑ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΑ ΧΩΡΙΑ - ΤΑ ΕΞΑΦΑΝΙΣΑΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΧΑΡΤΕΣ
Παλαιστινιακά χωριά που εκκενώθηκαν και κατεδαφίστηκαν
από το Ισραήλ το 1948 και 1967, βλ. Εδώ
- ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΑΝ ΑΣΦΥΞΙΑ-
Τα σημεία ελέγχου δεν είναι μόνο στα σύνορα με το Ισραήλ,αλλά κυρίως μέσα στην Παλαιστινιακή Δυτική Όχθη, τα περισσότερα απ αυτά μεταξύ των Παλαιστινιακών πόλεων και των χωριών.
- Έγκυες γυναίκες αποβάλλουν και ασθενείς και τραυματίες πεθαίνουν γιατί οι στρατιώτες καθυστερούν σκόπιμα να κάνουν τους ελέγχους
- Οι Παλαιστίνιοι στη Δυτική Όχθη υποχρεούνται να φέρουν μαζί τους ταυτότητες που έχουν εκδοθεί από το Ισραήλ στις οποίες αναγράφεται σε ποιες περιοχές, σε ποιους δρόμους και σε ποιους ιερούς τόπους τους επιτρέπεται ή δεν τους επιτρέπεται η πρόσβαση.
Χωρίς την επίδειξη των ταυτοτήτων αυτών δεν μπορούν περάσουν από τα σημεία ελέγχου.
- ΕΠΟΙΚΊΖΟΥΝ ΣΥΝΕΧΩΣ (2)
Σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο η εγκατάσταση εποίκων σε κατεχόμενα εδάφη αποτελεί έγκλημα πολέμου. Η αποστολή των εποίκων η εθνοκάθαρση, η κλοπή της γης και των περιουσιακών στοιχείων των Παλαιστινίων με σκοπό να προσαρτηθούν αυτά στο Eretz Israel.
- ·Ένα ολόκληρο χωριό, το Wadi Κανά αναγκάστηκε να εκκενωθεί γιατί οι έποικοι μόλυναν τις πηγές και τα ρέμματα του χωριού με ούρα και περιτώμματα, βλ. Εδώ
- Σε άλλο χωριό κοντά στη Χεβρώνα οι έποικοι έβρασαν σπόρους κριθαριού με ποντικοφάρμακο για να σκοτώσουν τα πρόβατα των χωρικών, βλ. Εδώ.
Στην εικόνα δίχτυα που έχουν κρεμάσει οι κάτοικοι στην παλιά αγορά στη Χεβρώνα για να πιάνουν τα σκουπίδια που πετάνε οι έποικοι οι οποίοι με τη βία εγκαταστάθηκαν στους επάνω ορόφους των κτιρίων, Βλ. Εδώ
Ξεχωριστοί δρόμοι για Ισραηλινούς και Παλαιστινίους.
Για τους πρώτους σύγχρονοι δρόμοι,
για τους δεύτερους παλιοί, αχρηστευμένοι, βλ. Εδώ
- ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΑΝ ΝΑ ΤΗΣ ΣΒΗΣΟΥΝ ΤΗ ΜΝΗΜΗ
ΔΕΝ ΘΑ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΟΥΝ
«Οι Παλαιστίνιοι φαίνεται να έχουν
διαφορετική φύση
από την υπόλοιπη ανθρωπότητα....
Τους βάλαμε φυλακή
και είπαμε:
"Θα τους αναμορφώσουμε και
θα τους καταστρέψουμε στις
φυλακές....
Πολεμήσαμε το μυαλό τους με την προπαγάνδα....
Εν ολίγοις, φαίνεται ότι
βρισκόμαστε αντιμέτωποι με τους πιο
δύσκολους ανθρώπους της Ιστορίας
και για αυτούς δεν υπάρχει άλλη λύση
από την αναγνώριση των δικαιωμάτων τους
και τον τερματισμό της κατοχής.
Γιατί αύριο δεν ξέρουμε
πώς θα είναι η επιστροφή τους»
Γκιντεόν Λεβί, βλ. Εδώ
Meet the Gaza music teacher behind viral drone song | Al Jazeera Newsfeed
______________________
(1) Οι ίδιες δυνάμεις, που χρησιμοποίησαν τη δύναμη των όπλων για να αποικίσουν την Αφρική, να κλέψουν τους φυσικούς πόρους της και να υποδουλώσουν εκατομμύρια κατοίκων της εξαπέλυσαν καταιγισμό βομβών στη Λιβύη,το μεγαλύτερο παραγωγό πετρελαίου
Και το Είπαν Ανθρωπιστική Επέμβαση
Βομβάρδισαν σπίτια, νοσοκομεία,δίκτυα κοινής ωφέλειας, σχολεία, πανεπιστήμια, σκότωσαν και μακέλεψαν άμαχους και παιδιά
Και το Είπαν Προστασία Αμάχων, βλ.Εδώ
Και το Είπαν Ανθρωπιστική Επέμβαση
Βομβάρδισαν σπίτια, νοσοκομεία,δίκτυα κοινής ωφέλειας, σχολεία, πανεπιστήμια, σκότωσαν και μακέλεψαν άμαχους και παιδιά
Και το Είπαν Προστασία Αμάχων, βλ.Εδώ
(2) Ανοιχτή Επιστολή του Brian Eno, βλ. Εδώ
Επισκεφθήκαμε πέρυσι το Ισραήλ....Είδαμε τρομακτικές σκηνές:
Επισκεφθήκαμε πέρυσι το Ισραήλ....Είδαμε τρομακτικές σκηνές:
- ·Σπίτια Παλαιστινίων να περικλείονται από συρματόπλεγμα και μεγάλα καδρόνια προκειμένου να εμποδίζουν τους εποίκους από το να ρίχνουν περιττώματα, ούρα και χρησιμοποιημένες σερβιέτες στους κατοίκους.
- Παιδιά Παλαιστινίων στον δρόμο τους προς το σχολείο να ξυλοκοπούνται με ρόπαλα του μπέιζμπολ από ισραηλινά παιδιά υπό τις επιδοκιμασίες και το χειροκρότημα των γονιών τους.
- Ένα ολόκληρο χωριό υπό έξωση, με τους κατοίκους να διαμένουν σε σπηλιές και τρεις οικογένειες εποίκων να έχουν καταλάβει τη γη τους.
- Έναν εβραϊκό οικισμό στην κορυφή ενός λόφου που έστελνε τα λύματα της αποχέτευσής του απευθείας στα χωράφια των Παλαιστινίων παρακάτω.
- Τα σημεία ελέγχου και όλες τις ατελείωτες καθημερινές ταπεινώσεις....
Φοβούμαι λοιπόν ότι όλα τα πολιτισμικά επιτεύγματα του Διαφωτισμού και του δυτικού πολιτισμού έχουν απαξιωθεί από αυτή την κατάφωρη υποκρισία.
(3) Τα ονόμασαν πρωτόγονη τέχνη . Παρόλα αυτά τα έκλεψαν, τα σφράγισαν σε γυαλί, αφαιρώντας τους φωνή και πνεύμα.
Αλλά αυτά δεν ήταν ποτέ απλές διακοσμήσεις.
Ήταν στην πραγματικότητα όργανα της επιστήμης, ιερές τεχνολογίες που γεννήθηκαν από την ξεχασμένη ιδιοφυΐα της Αφρικής;
Τι θα γινόταν αν τα ιερά αντικείμενα της Αφρικής δεν ήταν απλώς συμβολικά, αλλά επιστημονικά;
Τι θα γινόταν αν οι χάλκινες μάσκες, οι σκαλιστές πέτρες, τα ιερά μπαστούνια και τα περίπλοκα σύμβολα έφεραν μέσα τους τα σχέδια συστημάτων που τώρα ονομάζουμε σύγχρονη μεθοδολογία, επικοινωνία, υπολογισμός και μετάδοση ενέργειας;
Τι θα γινόταν αν τα αντικείμενα που αφαιρούνταν από ναούς, παλάτια και προγονικά ιερά δεν προορίζονταν ποτέ να κάθονται πίσω από γυαλί, αλλά να διεξάγουν, να ενισχύουν και να ευθυγραμμίζουν δυνάμεις, τόσο φυσικές όσο και πνευματικές, που η Δύση ούτε καταλάβαινε ούτε σεβόταν.
Για αιώνες, οι αποικιακές δυνάμεις δικαιολογούσαν την κλοπή αφρικανικών αντικειμένων χαρακτηρίζοντάς τα ως φυλετικά, μυστικιστικά ή αισθητικά.
Αλλά αυτά τα αντικείμενα δεν ήταν διακοσμητικά.ταν λειτουργικά.
Κωδικοποιούσαν κοσμικούς νόμους, ηλεκτρικές αρχές και δονητική γνώση.
Ήταν τεχνολογίες ευθυγράμμισης, εργαλεία μνήμης, διακυβέρνησης, φυσικού νόμου.
Όταν η Ευρώπη λεηλάτησε την Αφρική, δεν πήρε απλώς χρυσό. Πήρε δύναμη. Πήρε επιστήμη.
Πήρε μνήμη. Και μαζί της τα κλειδιά για μια γενεαλογία καινοτομίας που ήταν παλαιότερη, βαθύτερη και πιο ολιστική από οτιδήποτε είχε συναντήσει η Ευρώπη.
Σήμερα, τα ίδια αυτά αντικείμενα βρίσκονται σε μουσεία σε θησαυροφυλάκια και ιδιωτικές συλλογές σε όλο το Λονδίνο, το Παρίσι και το Βερολίνο.
Εκτός πλαισίου, εκτός σκοπού και εκτός εμβέλειας.
Αλλά τι συμβαίνει όταν αρχίζουμε να αποκωδικοποιούμε το τεστ;
Όταν σταματάμε να βλέπουμε την αφρικανική γνώση μέσα από το πρίσμα της λαογραφίας και
αρχίζουμε να την αναγνωρίζουμε ως την κρυμμένη σκαλωσιά κάτω από τα σύγχρονα συστήματα.
Μήπως η αρχαία Αφρική όχι μόνο καταλάβαινε συχνότητες, μορφή, και δύναμη, αλλά τα κατακτούσε με τρόπους που συνδύαζαν την επιστήμη με το πνεύμα, την τέχνη με τον αλγόριθμο;
Σε αυτή την ταινία, η οποία ακολουθεί την κλεμμένη διαδρομή από τα χάλκινα χυτά μέχρι τα κοσμογράμματα, από ηχητικούς ναούς μέχρι ιερές γεωμετρίες, για να θέσει ένα ριζοσπαστικό ερώτημα.
Τι έκλεψαν πραγματικά;
Και τι θα γινόταν αν οι τεχνολογίες που γιορτάζουμε σήμερα κατασκευάστηκαν στην Πραγματικότητα σε σχέδια που εξήχθησαν από μια ήπειρο που ο κόσμος επέλεξε να ξεχάσει;
Αυτή δεν είναι απλώς μια ιστορία κλοπής.
Είναι μια ιστορία για την αλήθεια, για μια τεχνολογία, για την επιστροφή.
Επειδή τα αντικείμενα της Αφρικής δεν ήταν απλώς όμορφα, ήταν ισχυρά. Και εξακολουθούν να είναι.
Πολύ πριν οι μηχανές και τα εργοστάσια ορίσουν τον σύγχρονο κόσμο,
η Αφρική είχε ήδη κατακτήσει ένα διαφορετικό είδος τεχνολογίας.
Μιας τεχνολογίας που αντιμετώπιζε την ενέργεια ως ιερή, τη μορφή ως συχνότητα και την ύλη ως καθρέφτη του κόσμου.
Για τους αρχαίους, η μηχανική δεν ήταν ξεχωριστή από την πνευματικότητα.
Ήταν η φυσική επέκταση των θεϊκών νόμων.
Σε όλη την ήπειρο, οι Αφρικανοί τεχνίτες, σιδηρουργοί, αρχιτέκτονες και ιερείς δεν λειτουργούσαν μόνο ως εργάτες ή κατασκευαστές, αλλά ως ιεροί τεχνολόγοι.
Δεν δούλευαν μόνο με μέταλλο, πέτρα, χρυσό πηλό.
Εργάζονταν με πρόθεση, με δόνηση, με την πεποίθηση ότι κάθε υλικό μετέφερε ενέργεια και ότι η ενέργεια, όταν ήταν σωστά ευθυγραμμισμένη, μπορούσε να διαμορφώσει κόσμους.
Πουθενά αυτό δεν είναι πιο ορατό από ό,τι στη μυθολογική ιδιοφυΐα των πολιτισμών Ι και Μπενίν σε αυτό που είναι τώρα η σύγχρονη Νιγηρία.
Τα χάλκινα γλυπτά που παρήχθησαν από αυτούς τους πολιτισμούς δεν ήταν απλώς οπτικά εκπληκτικά. Ήταν μεθολογικά θαύματα.
Χρησιμοποιώντας τη μέθοδο χύτευσης χυμένου κεριού , αυτοί οι τεχνίτες δημιούργησαν κεφάλια που έμοιαζαν με ψέματα, πλάκες και τελετουργικά αντικείμενα με μαθηματική συμμετρία και μικροσκοπική λεπτομέρεια.
Αλλά η αληθινή εκλέπτυνση βρίσκεται βαθιά. Οι αρχαιολόγοι έχουν εκπλαγεί από τη
χημική σύνθεση αυτών των έργων.
Κράματα που παράγονταν σε εξαιρετικά υψηλές και με ακρίβεια ελεγχόμενες θερμοκρασίες με μεθόδους που ανταγωνίζονταν ή και ξεπερνούσαν αυτές που χρησιμοποιούνταν στην Ευρώπη
τις ίδιες περιόδους.
Πώς διατήρησαν τέτοια συνέπεια; Πώς σχεδίασαν καλούπια ικανά να αποτυπώσουν τον λεπτό ανατομικό ρεαλισμό μέχρι τις πτυχές του δέρματος ή το βλέμμα των βασιλέων;
Η απάντηση βρίσκεται σε μια κοσμοθεωρία όπου η κατασκευή μετάλλου δεν ήταν απλώς τέχνη.
Ήταν τελετή. Η ίδια η διαδικασία καθοδηγούνταν από ταμπού, ψαλμωδίες, προγονικές τελετουργίες, και ιερό χρονισμό. Ήταν τεχνολογία που διεξαγόταν .....
Αλλά αυτά δεν ήταν ποτέ απλές διακοσμήσεις.
Ήταν στην πραγματικότητα όργανα της επιστήμης, ιερές τεχνολογίες που γεννήθηκαν από την ξεχασμένη ιδιοφυΐα της Αφρικής;
Τι θα γινόταν αν τα ιερά αντικείμενα της Αφρικής δεν ήταν απλώς συμβολικά, αλλά επιστημονικά;
Τι θα γινόταν αν οι χάλκινες μάσκες, οι σκαλιστές πέτρες, τα ιερά μπαστούνια και τα περίπλοκα σύμβολα έφεραν μέσα τους τα σχέδια συστημάτων που τώρα ονομάζουμε σύγχρονη μεθοδολογία, επικοινωνία, υπολογισμός και μετάδοση ενέργειας;
Τι θα γινόταν αν τα αντικείμενα που αφαιρούνταν από ναούς, παλάτια και προγονικά ιερά δεν προορίζονταν ποτέ να κάθονται πίσω από γυαλί, αλλά να διεξάγουν, να ενισχύουν και να ευθυγραμμίζουν δυνάμεις, τόσο φυσικές όσο και πνευματικές, που η Δύση ούτε καταλάβαινε ούτε σεβόταν.
Για αιώνες, οι αποικιακές δυνάμεις δικαιολογούσαν την κλοπή αφρικανικών αντικειμένων χαρακτηρίζοντάς τα ως φυλετικά, μυστικιστικά ή αισθητικά.
Αλλά αυτά τα αντικείμενα δεν ήταν διακοσμητικά.ταν λειτουργικά.
Κωδικοποιούσαν κοσμικούς νόμους, ηλεκτρικές αρχές και δονητική γνώση.
Ήταν τεχνολογίες ευθυγράμμισης, εργαλεία μνήμης, διακυβέρνησης, φυσικού νόμου.
Όταν η Ευρώπη λεηλάτησε την Αφρική, δεν πήρε απλώς χρυσό. Πήρε δύναμη. Πήρε επιστήμη.
Πήρε μνήμη. Και μαζί της τα κλειδιά για μια γενεαλογία καινοτομίας που ήταν παλαιότερη, βαθύτερη και πιο ολιστική από οτιδήποτε είχε συναντήσει η Ευρώπη.
Σήμερα, τα ίδια αυτά αντικείμενα βρίσκονται σε μουσεία σε θησαυροφυλάκια και ιδιωτικές συλλογές σε όλο το Λονδίνο, το Παρίσι και το Βερολίνο.
Εκτός πλαισίου, εκτός σκοπού και εκτός εμβέλειας.
Αλλά τι συμβαίνει όταν αρχίζουμε να αποκωδικοποιούμε το τεστ;
Όταν σταματάμε να βλέπουμε την αφρικανική γνώση μέσα από το πρίσμα της λαογραφίας και
αρχίζουμε να την αναγνωρίζουμε ως την κρυμμένη σκαλωσιά κάτω από τα σύγχρονα συστήματα.
Μήπως η αρχαία Αφρική όχι μόνο καταλάβαινε συχνότητες, μορφή, και δύναμη, αλλά τα κατακτούσε με τρόπους που συνδύαζαν την επιστήμη με το πνεύμα, την τέχνη με τον αλγόριθμο;
Σε αυτή την ταινία, η οποία ακολουθεί την κλεμμένη διαδρομή από τα χάλκινα χυτά μέχρι τα κοσμογράμματα, από ηχητικούς ναούς μέχρι ιερές γεωμετρίες, για να θέσει ένα ριζοσπαστικό ερώτημα.
Τι έκλεψαν πραγματικά;
Και τι θα γινόταν αν οι τεχνολογίες που γιορτάζουμε σήμερα κατασκευάστηκαν στην Πραγματικότητα σε σχέδια που εξήχθησαν από μια ήπειρο που ο κόσμος επέλεξε να ξεχάσει;
Αυτή δεν είναι απλώς μια ιστορία κλοπής.
Είναι μια ιστορία για την αλήθεια, για μια τεχνολογία, για την επιστροφή.
Επειδή τα αντικείμενα της Αφρικής δεν ήταν απλώς όμορφα, ήταν ισχυρά. Και εξακολουθούν να είναι.
Πολύ πριν οι μηχανές και τα εργοστάσια ορίσουν τον σύγχρονο κόσμο,
η Αφρική είχε ήδη κατακτήσει ένα διαφορετικό είδος τεχνολογίας.
Μιας τεχνολογίας που αντιμετώπιζε την ενέργεια ως ιερή, τη μορφή ως συχνότητα και την ύλη ως καθρέφτη του κόσμου.
Για τους αρχαίους, η μηχανική δεν ήταν ξεχωριστή από την πνευματικότητα.
Ήταν η φυσική επέκταση των θεϊκών νόμων.
Σε όλη την ήπειρο, οι Αφρικανοί τεχνίτες, σιδηρουργοί, αρχιτέκτονες και ιερείς δεν λειτουργούσαν μόνο ως εργάτες ή κατασκευαστές, αλλά ως ιεροί τεχνολόγοι.
Δεν δούλευαν μόνο με μέταλλο, πέτρα, χρυσό πηλό.
Εργάζονταν με πρόθεση, με δόνηση, με την πεποίθηση ότι κάθε υλικό μετέφερε ενέργεια και ότι η ενέργεια, όταν ήταν σωστά ευθυγραμμισμένη, μπορούσε να διαμορφώσει κόσμους.
Πουθενά αυτό δεν είναι πιο ορατό από ό,τι στη μυθολογική ιδιοφυΐα των πολιτισμών Ι και Μπενίν σε αυτό που είναι τώρα η σύγχρονη Νιγηρία.
Τα χάλκινα γλυπτά που παρήχθησαν από αυτούς τους πολιτισμούς δεν ήταν απλώς οπτικά εκπληκτικά. Ήταν μεθολογικά θαύματα.
Χρησιμοποιώντας τη μέθοδο χύτευσης χυμένου κεριού , αυτοί οι τεχνίτες δημιούργησαν κεφάλια που έμοιαζαν με ψέματα, πλάκες και τελετουργικά αντικείμενα με μαθηματική συμμετρία και μικροσκοπική λεπτομέρεια.
Αλλά η αληθινή εκλέπτυνση βρίσκεται βαθιά. Οι αρχαιολόγοι έχουν εκπλαγεί από τη
χημική σύνθεση αυτών των έργων.
Κράματα που παράγονταν σε εξαιρετικά υψηλές και με ακρίβεια ελεγχόμενες θερμοκρασίες με μεθόδους που ανταγωνίζονταν ή και ξεπερνούσαν αυτές που χρησιμοποιούνταν στην Ευρώπη
τις ίδιες περιόδους.
Πώς διατήρησαν τέτοια συνέπεια; Πώς σχεδίασαν καλούπια ικανά να αποτυπώσουν τον λεπτό ανατομικό ρεαλισμό μέχρι τις πτυχές του δέρματος ή το βλέμμα των βασιλέων;
Η απάντηση βρίσκεται σε μια κοσμοθεωρία όπου η κατασκευή μετάλλου δεν ήταν απλώς τέχνη.
Ήταν τελετή. Η ίδια η διαδικασία καθοδηγούνταν από ταμπού, ψαλμωδίες, προγονικές τελετουργίες, και ιερό χρονισμό. Ήταν τεχνολογία που διεξαγόταν .....
Τα
ολιστικά συστήματα ενέργειας, δομής και μετασχηματισμού της Αφρικής
διαλύθηκαν, ανασυναρμολογήθηκαν με νέα ονόματα και καταχωρήθηκαν σε
σχολικά βιβλία.
Αλλά η προέλευση είναι ξεκάθαρη σε όσους ξέρουν πώς να δουν.
Η Δύση εκκοσμίκευσε αυτό που η Αφρική καθαγίασε.
Πήρε όργανα πνευματικής κοινωνίας και τα μετέτρεψε σε εργαλεία βιομηχανικής παραγωγής.
Αλλά οι βαθύτεροι κώδικες, αυτοί που είναι γραμμένοι στη συχνότητα, στην πέτρα, στη σιωπή, παραμένουν αμετάβλητοι.
Περιμένουν, εξακολουθούν να βουίζουν κάτω από την επιφάνεια.
Για όσους είναι έτοιμοι να θυμηθούν όχι μόνο πώς λειτουργούν τα πράγματα, αλλά και γιατί δημιουργήθηκαν για να λειτουργούν εξαρχής.
Όταν τα ιερά αντικείμενα αφαιρούνται από την πηγή τους, δεν χάνουν απλώς τη θέση τους, χάνουν νόημα, μνήμη και ενέργεια.
Τα αφρικανικά αντικείμενα που τώρα βρίσκονται σε ευρωπαϊκά και αμερικανικά μουσεία δεν προορίζονταν ποτέ να παγώσουν πίσω από γυαλί.
Ήταν ζωντανά όργανα, μέρος ενός οικοσυστήματος τελετουργίας, ευθυγράμμισης και συνέχειας. Ο σκοπός τους δεν ήταν να θαυμάζονται, αλλά να ενεργοποιούνται. Όταν επέστρεψαν από τον ναό, τα παλάτια και τα προγονικά ιερά, κάτι κόπηκε, όχι μόνο πολιτιστικά, αλλά και ενεργειακά.
Δεν ήταν απλώς κλοπές κληρονομιάς. Ήταν διαταραχές κυκλωμάτων, σπάζοντας ιερά συστήματα που κάποτε διατηρούσαν τις κοινότητες, τα πνεύματα και την ενέργεια σε ευθυγράμμιση.
Στην παραδοσιακή αφρικανική κοσμολογία, η ενέργεια δεν ρέει σε
μόνωση. Είναι σχεσιακή, συνδεδεμένη με τη γη, τους προγόνους, τον ήχο και το σύμβολο.
Η μορφή onisi από το Κονγκό, για παράδειγμα, δεν είναι τέχνη.
Είναι ένα δοχείο πνευματικού συμβολαίου που χτίζεται, καθαγιάζεται και διατηρείται μέσω της επίκλησης.
Μόλις αυτό το αντικείμενο αφαιρεθεί από την τελετουργική του κοινότητα, το φορτίο του καταρρέει.
Ένα ankh που αφαιρείται από το χέρι μιας ιέρειας γίνεται ένα άδειο κέλυφος.
Ένα τύμπανο που δεν παίζεται πλέον σωπαίνει, όχι μόνο ηχητικά αλλά και στη δύναμη.
Αυτό που παραμένει είναι μορφή χωρίς λειτουργία.
Μια ιερή συσκευή αποσυνδεδεμένη από το πλέγμα του αρχικού της σκοπού.
Κι όμως, αυτά τα ίδια αντικείμενα τώρα αγκυροβολούν τα πιο κύρια μουσεία στον κόσμο. Το Βρετανικό Μουσείο, το Λούβρο, το Βατικανό, το Φόρουμ Χούμπουλτ. Θαύμασαν και ήταν περίεργοι, μελέτησαν και ιστορία, και ασφαλίστηκαν ως κεφάλαιο. Αλλά δεν ζουν εκεί. Η ενέργεια δεν ρέει. Τα κυκλώματα παραμένουν σπασμένα. Και ο σύγχρονος κόσμος, ειρωνικά, είναι χτισμένος πάνω στο ρήγμα.
Αλλά η προέλευση είναι ξεκάθαρη σε όσους ξέρουν πώς να δουν.
Η Δύση εκκοσμίκευσε αυτό που η Αφρική καθαγίασε.
Πήρε όργανα πνευματικής κοινωνίας και τα μετέτρεψε σε εργαλεία βιομηχανικής παραγωγής.
Αλλά οι βαθύτεροι κώδικες, αυτοί που είναι γραμμένοι στη συχνότητα, στην πέτρα, στη σιωπή, παραμένουν αμετάβλητοι.
Περιμένουν, εξακολουθούν να βουίζουν κάτω από την επιφάνεια.
Για όσους είναι έτοιμοι να θυμηθούν όχι μόνο πώς λειτουργούν τα πράγματα, αλλά και γιατί δημιουργήθηκαν για να λειτουργούν εξαρχής.
Όταν τα ιερά αντικείμενα αφαιρούνται από την πηγή τους, δεν χάνουν απλώς τη θέση τους, χάνουν νόημα, μνήμη και ενέργεια.
Τα αφρικανικά αντικείμενα που τώρα βρίσκονται σε ευρωπαϊκά και αμερικανικά μουσεία δεν προορίζονταν ποτέ να παγώσουν πίσω από γυαλί.
Ήταν ζωντανά όργανα, μέρος ενός οικοσυστήματος τελετουργίας, ευθυγράμμισης και συνέχειας. Ο σκοπός τους δεν ήταν να θαυμάζονται, αλλά να ενεργοποιούνται. Όταν επέστρεψαν από τον ναό, τα παλάτια και τα προγονικά ιερά, κάτι κόπηκε, όχι μόνο πολιτιστικά, αλλά και ενεργειακά.
Δεν ήταν απλώς κλοπές κληρονομιάς. Ήταν διαταραχές κυκλωμάτων, σπάζοντας ιερά συστήματα που κάποτε διατηρούσαν τις κοινότητες, τα πνεύματα και την ενέργεια σε ευθυγράμμιση.
Στην παραδοσιακή αφρικανική κοσμολογία, η ενέργεια δεν ρέει σε
μόνωση. Είναι σχεσιακή, συνδεδεμένη με τη γη, τους προγόνους, τον ήχο και το σύμβολο.
Η μορφή onisi από το Κονγκό, για παράδειγμα, δεν είναι τέχνη.
Είναι ένα δοχείο πνευματικού συμβολαίου που χτίζεται, καθαγιάζεται και διατηρείται μέσω της επίκλησης.
Μόλις αυτό το αντικείμενο αφαιρεθεί από την τελετουργική του κοινότητα, το φορτίο του καταρρέει.
Ένα ankh που αφαιρείται από το χέρι μιας ιέρειας γίνεται ένα άδειο κέλυφος.
Ένα τύμπανο που δεν παίζεται πλέον σωπαίνει, όχι μόνο ηχητικά αλλά και στη δύναμη.
Αυτό που παραμένει είναι μορφή χωρίς λειτουργία.
Μια ιερή συσκευή αποσυνδεδεμένη από το πλέγμα του αρχικού της σκοπού.
Κι όμως, αυτά τα ίδια αντικείμενα τώρα αγκυροβολούν τα πιο κύρια μουσεία στον κόσμο. Το Βρετανικό Μουσείο, το Λούβρο, το Βατικανό, το Φόρουμ Χούμπουλτ. Θαύμασαν και ήταν περίεργοι, μελέτησαν και ιστορία, και ασφαλίστηκαν ως κεφάλαιο. Αλλά δεν ζουν εκεί. Η ενέργεια δεν ρέει. Τα κυκλώματα παραμένουν σπασμένα. Και ο σύγχρονος κόσμος, ειρωνικά, είναι χτισμένος πάνω στο ρήγμα.
Ένας κόσμος που τροφοδοτείται από εξορυγμένους πόρους από χρυσό μέχρι πετρέλαιο και δεδομένα αποσυνδεδεμένους από την ιερή ηθική και την προγονική σοφία. Κατασκευάσαμε μηχανές, ναι, αλλά ξεχάσαμε την τελετουργία.
Εμείς προωθήσαμε την τεχνολογία αλλά χάσαμε την πνευματική βαθμονόμηση. Και αυτή η ανισορροπία εξακολουθεί να αντηχεί την κλιματική κατάρρευση, την αποσύνδεση, τον κενό τρόπο με τον οποίο σχετιζόμαστε με τη γη, τον χρόνο και ο ένας τον άλλον. Αλλά το ρεύμα μετατοπίζεται σε όλο τον κόσμο.
Φωνές υψώνονται για να ζητήσουν επαναπατρισμό, όχι μόνο ως ζήτημα
πολιτικής δικαιοσύνης, αλλά ως βήμα προς ενεργειακή αποκατάσταση.
Η Νιγηρία απαιτεί την επιστροφή των χάλκινων χρυσών του Μπενίν.
Η Αιθιοπία ζητά τους θησαυρούς της Μαγδαλά.
Η Νιγηρία απαιτεί την επιστροφή των χάλκινων χρυσών του Μπενίν.
Η Αιθιοπία ζητά τους θησαυρούς της Μαγδαλά.
Το Κονγκό αναζητά τα πνεύματά του πίσω από τα θησαυροφυλάκια του Βελγίου.
Αυτές δεν είναι απλώς νομικές αξιώσεις. Είναι πνευματικά δικαιώματα.
Αυτές δεν είναι απλώς νομικές αξιώσεις. Είναι πνευματικά δικαιώματα.
Γιατί όταν τα αντικείμενα επιστρέφουν, τα κυκλώματα αρχίζουν να κλείνουν. Τα ιερά
μπορούν να ανοίξουν ξανά.
Οι τελετουργίες μπορούν να συνεχιστούν. Η ενέργεια, αφού διασκορπιστεί, μπορεί να αρχίσει να ρέει ξανά. Δεν πρόκειται για το παρελθόν.Πρόκειται για την αποκατάσταση της ισορροπίας στο παρόν.
