Οι Προσωπικές Κρίσεις - Η Οδύσεια, οι Σειρήνες και η Επάνοδος στην Ιθάκη

https://www.youtube.com/watch?v=f6CILJA110Yhttp://www.ted.com/talks/elyn_saks_seeing_mental_illness/transcript
Το κείμενο στα ελληνικά pdf  word Σε άλλες γλώσσες   Εδώ   Να ακούει κανείς φωνές είναι μια φυσιολογική αν και ασυνήθιστη παραλαγή της ανθρώπινης συμπεριφοράς Το πρόβλημα δεν είναι να ακούει κανείς φωνές, αλλά η αδυναμία να αντιμετωπίσει την εμπειρία Intervoice  (στα ελληνικά Εδώ)

 Mόνο 16%  αυτών που ακούνε φωνές θα μπορούσε να διαγνωστεί με σχιζοφρένεια (Romme & Escher 2001)
Σε 77% των ανθρώπων που έχουν διαγνωστεί σχιζοφρενείς το άκουσμα φωνών σχετιζόταν με τραυματικές εμπειρίες.  (Romme & Escher 2006).
Η Sandra Escher παρακολούθησε 82 παιδιά που άκουγαν φωνές για 5 χρόνια. Σε αυτήν την περίοδο 64% των φωνών των παιδιών εξαφανίστηκε με την εκμάθηση της διαχείρισης των συναισθημάτων και την ελάττωση του άγχους. (Romme & Escher 2006). http://www.intervoiceonline.org/

Αρνητικές φωνές μπορεί να μετατραπούν σε θετική εμπειρία. Εάν μια φωνή λέει σε κάποιον να αυτοκτονήσει, - που θα μπορούσε να υποδηλώνει οργή-  θα μπορούσε να της πει: « Ευχαριστώ για την επισήμανση. δεν σε εκλαμβάνω κυριολεκτικά,μου επισημαίνεις ότι υπάρχουν καταστάσεις που πρέπει να αλλάξουν. "Eleanor Longten

 

Η εκούσια επίσπευση του θανάτου ενός ανθρώπου

Συνήθως μιλάμε για την αυτοκτονία ενός ανθρώπου. Αυτός είναι ο δόκιμος όρος.

Δεν νομίζω ότι είναι κατάλληλος.

Ένας άνθρωπος που πεθαίνει με τη θέλησή του, πριν την ώρα του όπως λέμε, σκοτώνει τον εαυτό του ή απλά τελειώνει τη ζωή του;

Είναι διαφορετικά αυτά τα δύο;

Νομίζω ναι.

Να σκοτώνεις κάποιον σημαίνει να τελειώνεις τη ζωή κάποιου που δεν το έχει θελήσει αυτό, να παραβιάζεις τη θέλησή του.

Να τελειώνεις εκούσια τη δική σου ζωή δεν παραβιάζεις τη θέληση κάποιου.

Γι αυτό νομίζω ότι αντί για αυτοκτονία είναι ορθότερο να μιλάμε για εκούσια επίσπευση του θανάτου κάποιου, ή συντόμευση της ζωής του.

Στον αντίποδα του ανθρώπου που επιθυμεί και επισπεύσει το θάνατό του, που συντομεύει τη ζωή του,

είναι ο άνθρωπος που επιθυμεί και παρατείνει τη ζωή του, που επιβραδύνει το θάνατό του.

Ολόκληρη βιομηχανία κοσμετολογίας και πλαστικών εγχειρήσεων έχει στηθεί για να υπηρετήσει την επιθυμία του αυτή

και ολόκληροι κλάδοι της ιατρικής είναι στην υπηρεσία της παράτασης αυτής.

Ενώ η πρώτη περίπτωση του ανθρώπου συγκεντρώνει την προσοχή μας και μας δημιουργεί ταραχή,

η δεύτερη περίπτωση περνάει απαρατήρητη, ή και μας χαροποιεί όταν γίνεται αντιληπτή.

Γιατί αυτή η τόσο διαφορετική αντίδραση στις δύο περιπτώσεις;

Γιατί δεν ταρασσόμαστε το ίδιο κι όταν βλέπουμε στις Τιβί και αλλού τα πλαστικοποιημένα πρόσωπα των ανθρώπων που αρνούνται να γεράσουν,

όταν αντικρίζουμε τα φτιασιδωμένα μέχρι παραμόρφωσης πρόσωπά τους;

Γιατί χαιρετίζουμε ως πρόοδο και επίτευγμα να κουβαλούν οι άνθρωποι πάνω τους και μέσα τους κομμάτια απίστευτα βασανιζόμενων ζώων και ανθρώπων σε ανάγκη;

Και στις δύο περιπτώσεις ο άνθρωπος επεμβαίνει στη φυσική ροή των πραγμάτων.

Στην πρώτη περίπτωση δρα ενάντια στο ένστικτο της αυτοσυντήρησης,

μερικοί ίσως και να το υπερβαίνουν,

στη δεύτερη περίπτωση o άνθρωπος γίνεται υποχείριο του ενστίκτου του αυτού.

Στην πρώτη περίπτωση ο άνθρωπος ασκεί τη θέλησή του χωρίς να επιβαρύνει συνήθως κάποιον άλλο,

στη δεύτερη ασκεί τη θέλησή του κατά κανόνα σε βάρος άλλων.

Γιατί αρκετοί, αν όχι οι περισσότεροί μας, φαίνεται να καταδικάζουμε και να ταρασσόμαστε με το πρώτο

και να υπερθεματίζουμε και να επιδιώκουμε το δεύτερο;

Από παλιά άνθρωποι αποφάσιζαν και συντόμευαν τη ζωή τους με διάφορους τρόπους, ενεργητικούς ή παθητικούς, ανώδυνους ή επώδυνους.

Και συνεχίζουν να το κάνουν. 

Από παλιά οι κοινωνίες θεωρούσαν βλασφημία την απόφασή τους αυτή.

Γι αυτό οι πράξεις αυτές δεν εγίνοντο ευρέως γνωστές.

Τις περισσότερες φορές αυτή ήταν η θέληση των συγγενών.

Σήμερα τυχαίνουν ευρείας δημοσιότητας.

Η μεταστροφή αυτή δεν δείχνει να αντιστοιχεί σε κάποια μεταστροφή της κοινωνικής αντίληψης για  το θέμα αυτό.

Αντανακλά περισσότερο τη νέα αντίληψη που έχει διαμορφωθεί για την άσκηση κριτικής στην εξουσία.

Όλοι αυτοί οι θάνατοι χαρακτηρίζονται ως πολιτικές δολοφονίες λόγω του μνημονίου. Μια ευρύτερη ανάλυση της άποψης αυτής μπορεί να δει κανείς στο http://eperson.blog.com/files/2012/04/Αυτοκτονία-Κλεάνθης-Γρίβας-1983.doc   

Κάποιοι από τους θανάτους αυτούς αναγορεύονται ως μέσα για την πολυαναμενόμενη επανάσταση. 

Να αποτελεί ο θάνατος ενός ανθρώπου μέσο για κάτι άλλο δυσκολεύομαι να το αντιληφθώ.

Με προβληματίζει η ηρωοποίηση κάποιων θανάτων από πολιτικούς χώρους και από συγγενείς.

Παλιότερα η συντόμευση της ζωής κάποιου μεταφραζόταν σε απώλεια της εργασιακής του δύναμης για τους κρατούντες μιας κοινωνίας και εδαιμονοποιείτο για να αποτρέψει περαιτέρω απώλεια ιδιοκτησίας κατά κάποιον τρόπο.

Στους καιρούς μας η εργασιακή δύναμη περισσεύει, ζωές ανθρώπων εκλαμβάνονται ως περιττές και η συντόμευσή τους κάθε άλλο παρά ως απώλεια εκλαμβάνεται.

Όπως παρατηρούμε τα τελευταία χρόνια ακόμη και επιδιώκεται η συντόμευση αυτή.

Εκκλησίες ευθανασίας (και νέων στην ηλικία) έρχονται συνεχώς στο φως που ενθαρρύνουν τα μέλη τους ανοιχτά στη συντόμευση αυτή, κάποιες με εντελώς απροσχημάτιστο επιχειρηματικό τρόπο.

Σε κάποια χρόνια ίσως και να αρχίσει να εκθειάζεται ως θεάρεστη.

Όπως είδαμε με τις τελευταίες εκούσιες επισπεύσεις του θανάτου στη χώρα μας

η εκκλησία παρέκαμψε τους γνωστούς αφορισμούς και αποκλεισμούς της που επεφύλασσε παλιά στους ανθρώπους αυτούς.

Άλλο ο σεβασμός στις επιλογές του κάθε ανθρώπου για τη ζωή του

κι άλλο η εκμετάλλευσή τους για σκοπιμότητες.

Σύγχρονες αντιφάσεις της κοινωνικής ζωής - Πρόταση εξομοίωσης των συντάξεων

Όλα, ή σχεδόν όλα, από τη γέννησή τους, τη δημιουργία τους, ενέχουν μέσα τους και το σπέρμα του θανάτου τους, του τέλους τους.

Θάλεγε κανείς ότι σε όλα τα πράγματα, σε όλες τις καταστάσεις, μπορεί να δει κανείς δύο αντικρουόμενες όψεις, δύο αντιμαχόμενες δυνάμεις που άλλοτε υπερισχύει η μία, άλλοτε η άλλη

και άλλοτε επικαλύπτουν η μία την άλλη και δεν είναι διακριτή καμία από τις δύο.

Σήμερα ζούμε σε αποκαλυπτικούς καιρούς όπως είναι οι περίοδοι κρίσεων και οι επικαλύψεις έχουν υποχωρήσει.

Οι αντικρουόμενες όψεις, οι αντιφάσεις της ζωής είναι σε πλήρη ανάπτυξη.

Μπορεί να τις δει κανείς σε όλους τους τομείς της κοινωνικής ζωής.

Να βλέπει κανείς τις αντιφάσεις αυτές επιτρέπει καλύτερη άποψη για τα πράγματα και γι αυτό καλύτερη στάση σ΄αυτά.

Κάποιες από τις αντιφάσεις αυτές περνάνε εντελώς απαρατήρητες ενώ είναι ιδιαίτερα προφανείς.

Θα μπορούσαμε να απαριθμήσουμε πολλές, πάρα πολλές τέτοιες αντιφάσεις.

Για παράδειγμα:

- Όλοι ή σχεδόν όλοι, στον επιστημονικό τομέα μιλάνε για υπερπληθωρισμό της γης, για θυσίες που πρέπει να γίνουν για να παραμείνει βιώσιμη η ζωή στον πλανήτη
και συγχρόνως καταγίνονται να ερευνούν, ξοδεύοντας τεράστια κονδύλια, για το πως θα παραταθεί η ζωή με τεχνητό τρόπο, ή θα αθανατοποιηθεί.

- Όλοι, ή σχεδόν όλοι, μιλούν για την περιβαλλοντική μόλυνση,
καθιερώνονται μέρες σκοτεινιάσματος οικιών και πολιτιστικών μνημείων για να φωτίσει στη γη,
και οι επιστήμονες καταγίνονται να μετρούν την επίπτωση σ΄αυτήν των αερίων των αγελάδων και των ούρων των ανθρώπων που επιβιβάζονται στα αεροπλάνα,
ενώ αποσιωπούν και αφήνουν εκτός μετρήσεων
την πιο ρυπογόνα δραστηριότητα, αυτή των βομβαρδισμών και των συναφών των σύγχρονων νόμιμων πειρατικών επιδρομών και της βιομηχανίας που τις τροφοδοτεί και υποκινεί.

Παρακάτω θα εστιάσουμε  σε κάποιες αντιφάσεις που είναι ιδιαίτερα επίκαιρες σήμερα για τη χώρα μας, σε θέματα που απασχολούν τους περισσότερους από μας.

Σε κάποια απ΄αυτά θα προτείνουμε εναλλακτική στάση, κυρίως ως έναυσμα προβληματισμού.

Οι λεκτικοί διαξιφισμοί, οι μούντζες και οι κρεμάλες όταν δυστυχούν άνθρωποι

Στο προηγούμενο σπίτι που έμενα γινόμουν συχνά μάρτυρας αυτοκινητιστικών ατυχημάτων.

Το σπίτι ήταν στη διασταύρωση δύο συνοικιακών δρόμων. Ο ένας ήταν πολύ κατηφορικός, ο άλλος επίπεδος.

Ο οδηγός αυτοκινήτου ή μοτοσυκλέτας που ανηφόριζε καθώς κι αυτός στον επίπεδο δρόμο δεν είχαν οπτικό πεδίο ο ένας του άλλου.

Το αποτέλεσμα ήταν σχεδόν μέρα παρά μέρα, ιδιαίτερα τη νύχτα, να συγκρούονται μεταξύ τους.

Η σύγκρουση γινόταν αισθητή στα παρακείμενα σπίτια καθώς και οι δύο δρόμοι δεν είχαν ιδιαίτερη κίνηση και υπήρχε σχετική ησυχία.

Κάθε τόσο βγαίναμε στο δρόμο να δούμε τι συνέβη και να συνδράμουμε.

Άλλοτε επρόκειτο για υλικές ζημιές μόνον, άλλοτε υπήρχαν σοβαροί τραυματισμοί..

Μετά από κάμποσο διάστημα στο σπίτι εκείνο άρχισα να διακρίνω πότε ήταν κάτι σοβαρό πριν καν βγω να δω τι συνέβη.

Όταν δεν υπήρχε τραυματισμός ακουγόντουσαν φωνές και οχλοβοή.
Διαπληκτίζονταν και βρίζονταν μεταξύ τους οι οδηγοί αλλά συχνά και οι άλλοι επιβάτες των αυτοκινήτων για το ποιος φταίει, ποιος θα πληρώσει τις ζημιές και τα σχετικά.

Όταν όμως είχε χτυπηθεί κάποιος δεν ακουγόταν κιχ.

Άκουγες το γδούπο από το τρακάρισμα και μετά σιωπή.

Όταν έβγαινες στο δρόμο να δεις τι συνέβη, έβλεπες όλους να προσπαθούν να βοηθήσουν αυτόν που είχε χτυπηθεί, να καλέσουν ασθενοφόρο.

Κανείς δε μίλαγε για το ποιος έφταιξε.

Αρκετές φορές ο οδηγός του αυτοκινήτου που δεν χτυπήθηκε παρατούσε το αυτοκίνητό του σε μιαν άκρη και συνώδευε τον χτυπημένο στο ασθενοφόρο ανεξάρτητα αν είχε ή δεν είχε ευθύνη για το ατύχημα.

Κάποιοι μάλιστα έβγαζαν τα σακάκια τους και τα έβαζαν προσκεφάλι για τον χτυπημένο που κείτονταν στο έδαφος
ή έσχιζαν το πουκάμισό τους για να δέσουν κάποιο τραύμα να σταματήσουν να αιμορραγεί.

Κάποια στιγμή ενήργησαν μερικοί και τοποθετήθηκε καθρέφτης στη διασταύρωση και τα ατυχήματα λιγόστεψαν.

Δεν έχουν περάσει πολλά χρόνια που έχω φύγει από κείνο το σπίτι.

Στο σπίτι που μένω τώρα δεν συμβαίνουν ατυχήματα στο δρόμο που περνάει μπροστά.

Τώρα, όμως, παρατηρώ κάποια άλλα ατυχήματα που δεν είναι αυτοκινιστικά.

Είναι δυστυχήματα. Σε αυτά υπάρχουν σοβαρά τραυματισμένοι και θύματα.

Μόνον που τώρα ακούγονται πολλές φωνές και οχλοβοή.

Όλοι καταγίνονται για το ποιος είναι ο φταίχτης, για κρεμάλες κι άλλα συναφή.

Λίγοι προσφέρονται να δώσουν το σακάκι για προσκεφάλι.

Λίγοι προσπαθούν να δουν πως θα γίνει να τοποθετηθεί ένας καθρέφτης να αποφευχθούν ατυχήματα και δυστυχήματα μελλοντικά.

Οι συντάξεις, οι διαμαρτυρίες και πρόταση εξομοίωσής τους

Σε ραδιοφωνικές εκπομπές που παρακολουθώ καμιά φορά, αλλά και στα έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα ακούγονται και γράφονται πολλά για τις συντάξεις που έχουν προπληρώσει οι ασφαλισμένοι και τους περικόπτονται αδίκως.  

Οι περισσότερες διαμαρτυρίες ακούγονται από αυτούς των λεγόμενων ευγενών ταμείων με τις πιο ψηλές παροχές.

Η αιτιολογία είναι ότι τους έχουν γίνει μεγαλύτερες κρατήσεις από το μισθό τους και γι αυτό δικαιούνται μεγαλύτερη σύνταξη από τους άλλους με τις μικρότερες κρατήσεις.

Πέραν από το θέμα ότι οι συντάξεις χρηματοδοτούνται σε σημαντικό ποσοστό από τον κρατικό προϋπολογισμό και, όπως μάθαμε τελευταία, στην Ελλάδα το ποσοστό αυτό είναι αρκετά μεγαλύτερο από τον μέσο όρο στην Ευρώπη,

στις  αιτιάσεις των υπαλλήλων αυτών δεν λαμβάνεται υπόψη ότι
και μετά τις μεγαλύτερες κρατήσεις τους ο μισθός τους εξακολουθεί να παραμένει μεγαλύτερος απ΄αυτόν άλλων εργαζόμενων με τα ίδια ή και περισσότερα προσόντα για ίδιο ή και μεγαλύτερο μόχθο.

Οι συνταξιούχοι αυτοί φαίνεται να μην αντιλαμβάνονται
ότι συγκρίνουν ανόμοια πράγματα,
το επιχείρημά τους θα είχε νόημα αν πληρωνόντουσαν το ίδιο όσοι προσέφεραν την ίδια εργασία από πλευράς προσόντων και μόχθου.

Δηλαδή ότι δεν πρέπει να συγκρίνονται απλά οι ασφαλιστικές κρατήσεις αλλά οι λόγοι μισθού προς κράτηση.

Στις αναλύσεις τους, οικονομικές ή άλλες, γνωρίζουν ότι παράμετροι είναι οι σχέσεις, οι λόγοι διαφόρων μεγεθών κι όχι τα απόλυτα μεγέθη τους. 
Γιατί τις επιστημονικές πρακτικές τις ξεχνάμε όταν πρόκειται για τη τσέπη μας;

Επίσης δεν λαμβάνουν υπόψη ότι

αν κατά την ενεργή περίοδο εργασίας τους ως υπαλλήλων είχε, σύμφωνα με την ισχύουσα λογική της αξιοκρατίας (αμφισβήτηση Εδώ)

κάποια βάση η διαφοροποίηση των μισθών με βάση τα προσόντα τους, αυτή δεν υφίσταται για την περίοδο της συνταξιοδότησής τους.

Η συμβολή των συνταξιούχων στην παραγωγική δραστηριότητα είναι όλων το ίδιο: αποχή από αυτήν,

(κι αν δεν είναι θάπρεπε να είναι για να αφήνουν θέση και για κάποιον άλλο νεώτερο)

οπότε η διαφοροποίηση των συντάξεων δεν έχει λογική βάση.

Η συμβολή ενός ηλικιωμένου ανθρώπου στην κοινωνία θάπρεπε να συνίσταται σ΄αυτήν ενός ανθρώπου που έχει κλείσει έναν κύκλο εμπειριών, (άλλος κατ΄εξοχήν στα πλαίσια της εργασίας του, άλλος αλλού)

και είναι απερίσπαστος πλέον να στοχαστεί για τη ζωή τη δική του και των άλλων.

Για να μπορέσει να το κάνει αυτό χρειάζεται να είναι απαλλαγμένος από το άγχος της επιβίωσης και γιαυτό χρειάζεται κάποια σύνταξη, αν δεν έχει άλλα εισοδήματα.

Έτσι η πρότασή μου είναι μετά κάποια ηλικία όλοι οι ηλικιωμένοι να παίρνουν την ίδια σύνταξη

και όσοι έχουν ικανά εισοδήματα για να ζήσουν μια μετρημένη ζωή
(όπως αρμόζει σε έναν ηλικιωμένο),

να παραιτούνται οικειοθελώς απ΄αυτήν
και ας τους στήνουν και από έναν ανδριάντα αν το επιθυμούν.

Ο γράφων είναι συνταξιούχος.

Xρήμα, Αξιοπρέπεια και Καθωσπρέπεια

αληθινή ιστορία

Ο όρος καθωσπρέπεια στον τίτλο ίσως ξενίζει. 

Ο δόκιμος όρος είναι καθωσπρεπισμός, η κατάσταση του καθώς πρέπει ανθρώπου.

H κατάσταση του ανθρώπου που καταγίνεται να ανταποκριθεί στα κυρίαρχα πρότυπα της κοινωνίας σχετικά με την αξιοσύνη του.

Λίγο πολύ τα πρότυπα αυτά μας είναι γνωστά: καλό ντύσιμο, καλό πόδεμα, καλοί τρόποι, καλό επάγγελμα, κ.λ.π.

Λίγο πολύ οι περισσότεροί μας συμμορφωνόμαστε σ΄αυτά, άλλοι μόνιμα κι άλλοι περιστασιακά.

Καθωσπρεπισμός και χρήμα είναι άρρηκτα δεμένα μεταξύ τους.

Ο όρος καθωσπρέπεια υιοθετήθηκε για να υποδηλώσει μια μετατόπιση του όρου που γίνεται από πολλούς σήμερα.

Την υποκατάσταση της αξιοπρέπειας με τον καθωσπρεπισμό.

Την υποκατάσταση αυτή μπορεί κανείς να την παρατηρήσει αυτές τις ημέρες αλλά και όλο τον τελευταίο καιρό.

Γίνεται τόσο στην Τιβί όσο και σε αρκετά ιστολόγια.
Με μια διαφορά:

ενώ στην Τιβί η υποκατάσταση είναι ολοκληρωτική,
στα ιστολόγια είναι μόνον στο σκέλος της με το χρήμα.

Ενώ στα ιστολόγια οι α-πρεπείς τρόποι περισσεύουν, μουτζώνουν, χρησιμοποιούν α-πρεπείς λέξεις, α-πρεπείς εικόνες  και δεν τα θεωρούν αυτά αναξιοπρεπή,

στο θέμα του χρήματος είναι σε αγαστή συμφωνία με την Τιβί

Όποιος δεν έχει πολλά χρήματα χάνει την αξιοπρέπειά του. Κάθε μείωση απολαβών πλήττει άμεσα την αξιοπρέπεια του ανθρώπου.

Αυτό αναφέρεται άμεσα ή αφήνεται να υπονοηθεί.

Δεν παραγνωρίζω, φυσικά, την αναγκαιότητα του χρήματος στη σημερινή κοινωνία.

Πως άλλωστε. Δε ζω σε άλλο πλανήτη.

Αλλά γνωρίζω ότι τα χρήματα κι αυτά που καταναλώνω μ΄αυτά

έχουν πίσω τους πολύ μόχθο, ιδρώτα, δάκρυα και αρκετές φορές και αίμα ανθρώπων που μπορεί να μην γνωρίζω, μπορεί να είναι σε μια μακρινή χώρα.

Γι αυτό θεωρώ ότι η αξιοπρέπειά μου αυξάνει όσο λιγότερο καταναλώνω, μέσα σε κάποια πλαίσια φυσικά.

Ομολογώ ότι δε νοιώθω πολύ αξιοπρεπής. 

Θα ένιωθα περισσότερο αξιοπρεπής αν μπορούσα αυτά τα πλαίσια να τα μετακινήσω ακόμη πιο κάτω, να ζω με ακόμη πιο λίγα.

Νιώθω ότι χρωστάω σε αυτόν που σήμερα δεν έχει.

Χρωστάω και σ΄αυτόν που έμεινε χωρίς δουλειά, γιατί του έπιασα εγώ τη θέση, στρογγυλοκάθησα και τον ξέχασα με μιας.

Ίσως τα δάνεια αυτά που λίγο πολύ οι περισσότεροί μας χρωστάμε στους λιγότερους, ή σε κάποιους πολύ μακριά από μας

είναι πολύ πιο βαριά από τα δάνεια που μονοπωλούν σήμερα την προσοχή μας.

Τα έχουμε καθ΄ολοκληρία κουρέψει και δεν ακούγεται λέξη.  

Κάποιος φίλος μου είπε ότι η ζωή είναι όπως ένα τραπέζι γύρω από το οποίο κάθονται μερικοί και τρώνε συνεχώς,

ενώ άλλοι είναι γύρω από το τραπέζι και περιμένουν μην κι αδειάσει καμιά θέση και καθήσουν κι αυτοί.

Κάποιοι ευγενείς, ελάχιστοι, αδειάζουν τη θέση να καθίσει κανένας άλλος να γευτεί κι αυτός κάτι από το φαγητό των εμπειριών της ζωής.

Αλλά συνήθως εις μάτην. Με κάθε καρέκλα που αδειάζει κάποιος άλλος απλώνεται και πιάνει δυο θέσεις μαζί.

Κάποιοι άλλοι στριμώχνονται για να κάνουν χώρο να κάτσει και κανένας άλλος.

Άραγε ποιοί είναι οι πιο αξιοπρεπείς;

http://player.vimeo.com/video/37169808

Παράλογα της κοινωνικής μας ζωής (2) - Η νέα αξιοπρέπεια

.

.

Validation (ελληνικοί υπότιτλοι)

Κάθε μέρα άνθρωποι γεννιούνται και άνθρωποι πεθαίνουν.

Οι γεννήσεις και οι θάνατοι αυτοί δεν μας γίνονται όλοι γνωστοί παρά μόνον αυτοί στο κοντινό μας περιβάλλον.

Κάποιοι από τους θανάτους γίνονται ευρύτερα γνωστοί και σχολιάζονται όταν θεωρείται ότι είναι σημαντικοί για την κοινωνία.

Συνήθως είναι οι θάνατοι αυτών που λέμε προσωπικότητες ή οι θάνατοι ανθρώπων που ο θάνατός τους θεωρείται ότι σηματοδοτεί κάτι σημαντικό, μεταφέρει κάποιο μήνυμα στην κοινωνία.

Αυτές τις ημέρες έγιναν γνωστοί κάποιοι θάνατοι.

Οι θάνατοι αυτοί είχαν όλοι τους ισχυρό μήνυμα προς την κοινωνία.

Ένας απ΄αυτούς υπερκάλυψε τους άλλους.
Με αυτόν ασχολήθηκαν για μέρες ΜΜΕ και ιστολόγια.

Τους άλλους τα ιστολόγια δεν τους σχολίασαν ούτε για λίγο. Ούτε καν τους γνωστοποίησαν.

Ζούμε σε εποχές αναταράξεων και ανακατάξεων, αμφισβήτησης των παλιών αξιών της κοινωνίας και αναζήτησης νέων.

Όπως σε όλες τις αναταράξεις έρχονται στην επιφάνεια παλιές παθογένειες οι οποίες σε καιρούς ηρεμίας επικαλύπτοντο και ήταν απαρατήρητες.

Η παρατήρηση και παραδοχή αυτών των παθογενειών είναι προϋπόθεση για την αντιμετώπισή τους και την αναίρεσή τους.

Κάποιες από τις παθογένειες της κοινωνίας ήρθαν στην επιφάνεια αυτές τις ημέρες με τους θανάτους που έγιναν γνωστοί.

Πρώτος θάνατος

Ένας ηλικιωμένος αυτοπυροβολήθηκε σε πλατεία. Άφησε σημείωμα με κόκκινα γράμματα.

«Ο φόβος να μην ψάξει στα σκουπίδια για τροφή» η αιτιολογία η γραμμένη σ΄αυτό.

Καλάσνικοφ και κρεμάλες στους εχθρούς η παρακαταθήκη του στο παιδί του και στους νέους.

Δεν είχε μικρά παιδιά να μεγαλώσει. Δεν είχε χάσει τη δουλειά του.

Είχε μία από τις καλές συντάξεις που παρέμενε καλή και μετά τις περικοπές.

"Θάνατος αξιοπρέπειας" ο κοινός σχολιασμός στα ιστολόγια για το θάνατο αυτό

Με αρκετά λιγότερα από τα χρήματα της σύνταξης του θανόντος ζουν οικογένειες.

Και δεν  παραπονιούνται.

Αναξιοπρεπείς οι άνθρωποι αυτοί;

Πολλοί ονομαστοί καλλιτέχνες και λογοτέχνες ζουν ή έζησαν σε εποχές παχειών αγελάδων με πολύ λιγότερα και δεν παραπονέθηκαν ποτέ γι αυτό.

Κι αυτοί αναξιοπρεπείς;

Πολλοί μεγάλοι ηθοποιοί δεν είχαν καν σύνταξη παλιά και τους συντηρούσαν φίλοι.

Κι αυτοί αναξιοπρεπείς;

Και η πλειοψηφία των ανθρώπων σε πολλά κράτη που ζουν με πολύ λιγότερα;

Κι αυτοί αναξιοπρεπείς;

"Ο θάνατος που συγκλόνισε την Ελλάδα" γράψανε όλες σχεδόν οι εφημερίδες.
To όνομά του έγινε γνωστό σε όλους ακόμη και στο εξωτερικό..

Συνεχής ενημέρωση πότε και που η κηδεία, τι ειπώθηκε στην κηδεία, που θα αποτεφρωθεί η σορός

Μηνύματα και επικήδειοι «προσωπικοτήτων», λάβαρα και ιαχές «κρατική δολοφονία» κι άλλα.

Το παιδί του διάβασε μακροσκελή επικήδειο – επαναστατικό μανιφέστο, εν μέσω ιαχών, για τον  ήρωα. Δεν είπε πολλά για τον πατέρα.

Δεύτερος θάνατος
Λίγες μέρες πριν είχε αυτοπυρποληθεί μια ηλικιωμένη.

Δεν είχε πάει στην πλατεία. Είχε κλειστεί στο σπίτι της. Δεν ήθελε να ταράξει τα παιδιά της και τους άλλους.

Δεν είχε τον τρόπο, τα μέσα, για ένα λιγότερο οδυνηρό θάνατο.

Δεν είχε καν εισόδημα. Τη ζούσαν τα παιδιά της.

Δυσκολεύονταν τα παιδιά της να τα βγάλουν πέρα.

Να μην επιβαρύνει τα παιδιά της η αιτιολογία του θανάτου της.

Παρακαταθήκη του θανάτου της: η ζωή των άλλων

Δεν ασχολήθηκε κανείς με τον θάνατο αυτό. Ούτε τα ιστολόγια ούτε οι εφημερίδες.

Αυτός δεν ήταν θάνατος αξιοπρέπειας.
Κανείς δεν έμαθε το όνομά της.

Τα παιδιά της θρηνήσανε το θάνατο του γονιού τους.

Ίσως να  ένιωσαν άσχημα που δεν μπόρεσαν να τον προλάβουν,

που δεν ήταν κοντά του, να γνωρίζουν την απόγνωσή του και να κάνουν κάτι γι αυτή.

Τρίτος θάνατος
Δύο άλλοι θάνατοι έγιναν γνωστοί την επομένη του θανάτου του ηλικιωμένου, μια μέρα πριν την κηδεία του.

Δύο νέοι από το Πακιστάν σκοτώθηκαν στην προσπάθειά τους να απεγκλωβίσουν δύο ηλικιωμένους που προσπάθησαν να περάσουν μέσα από γραμμές τραίνου σε σημείο που απαγορευόταν η διάβαση και κόλλησε το αυτοκίνητό τους.

Οι τρεις νέοι εργάζονταν κοντά στις γραμμές  Γνώριζαν τον κίνδυνο και εν γνώσει τους διακινδύνευσαν για να σώσουν ζωές.

Δεν τους γνώριζαν τους εγκλωβισμένους στο αυτοκίνητο.
Ένας άλλος νέος συμπατριώτης τους τραυματίστηκε σοβαρά στην ίδια προσπάθεια.

Η ζωή των άλλων η αιτιολογία του θανάτου τους και του τραυματισμού του.

Παρακαταθήκη του θανάτου τους και του τραυματισμού του: η αλληλεγγύη

«Τέσσερις σκοτώθηκαν από τραίνο» ήταν ο τίτλος σε μερικές εφημερίδες,

«Η αυτοθυσία δύο πακιστανών να σώσουν δύο έλληνες» ο υπότιτλος σε κάποιες άλλες.
Και από κάτω λίγες γραμμές για τον τόπο και τις συνθήκες του δυστυχήματος.

Ούτε που θα γίνει η κηδεία τους, ούτε σε τι κατάσταση είναι ο τραυματισμένος,
αν θα μείνει ανάπηρος και πως θα αντεπεξέλθουν οι δικοί του στα έξοδα,
ούτε καν σε ποιο νοσοκομείο νοσηλεύεται.
Κανείς δεν έμαθε το όνομά τους.

Η είδηση ήταν σε όλες τις εφημερίδες.

Κανένα ιστολόγιο, απ΄όσα είδα δεν σχολίασε τους θανάτους αυτούς. Ούτε καν τους γνωστοποίησε.
Καμία προσωπικότητα δεν έστειλε μήνυμα.

Το θάνατό τους τον θρήνησαν οι δικοί τους. Θρήνησαν τους ανθρώπους τους.

Τέσσερις θάνατοι, τέσσερις αντιδράσεις, τέσσερα μεγάλα ερωτήματα για το που πάει η κοινωνία μας.

Παράλογα της κοινωνικής μας ζωής (1) - Η αποποιούμενη συνευθύνη

Μερικές φορές οι πράξεις του ανθρώπου τον εκφράζουν, είναι αποτέλεσμα δικής του βούλησης, όπως αυτή έχει διαμορφωθεί με βάση τις καταβολές του και τις εμπειρίες του.

Άλλοτε είναι περιστασιακές, εκφράζουν τη διάθεση της στιγμής ή
καθορίζονται σε μεγάλο βαθμό από επιρροές του περιβάλλοντος που μπορεί να μην τον εκφράζουν ως άνθρωπο.

Οι περισσότεροι, αν όχι όλοι, είμαστε λίγο πολύ ευάλωτοι σ΄αυτές τις επιρροές.

Περισσότερο τα παιδιά, τα οποία βρίσκονται στη φάση διαμόρφωσής τους και είναι περισσότερο ανοιχτά και 
οι ενήλικες που για κάποιους λόγους, προβλήματα υγείας ή πιεστικές οικογενειακές ή άλλες περιστάσεις, 
έχουν εξασθενημένο νευρικό οργανισμό και ανοίγουν κατά κάποιον τρόπο από βλάβη.

Στις περιπτώσεις αυτές οι γνωστοί των ανθρώπων αυτών εκφράζουν την έκπληξή τους για κάποιες αμετάκλητες πράξεις τους και μιλούν για αλλαγή της προσωπικότητάς τους.

Όπως είχαμε σχολιάσει παλιότερα, βλ. H Αυτοαιχμαλωσία του Ανθρώπου, η σκέψη και τα λόγια είναι ενέργεια.

Όταν αθροιστούν πολλές όμοιες σκέψεις παράγεται ενέργεια ικανή να ζωογονήσει μια άυλη ενεργειακή οντότητα η οποία μπορεί να μας κουμαντάρει, 
να ενεργοποιήσει ένα μαγνητικό πεδίο το οποίο να μας αιχμαλωτίσει.

(Στην ενεργοποίηση αυτού του πεδίου οφείλεται η αλλαγή της προσωπικότητας που βιώνουμε οι περισσότεροι όταν βρεθούμε σε μαζικές πορείες ή συγκεντρώσεις με κοινό προσανατολισμό των μελών τους).

Συνήθως εστιάζουμε στη συνευθύνη αυτών που συνέβαλαν στην διαμόρφωση των προβληματικών περιστάσεων οι οποίες αποδυνάμωσαν την κρίση των ανθρώπων αυτών,

αλλά αποφεύγουμε να δούμε τη συνευθύνη αυτών που διαμόρφωσαν τις επιρροές που κατηύθυναν τις πράξεις τους.

Ίσως γιατί η συνευθύνη αυτή αφορά εμάς τους ίδιους και όχι τους άλλους.

Όταν συσχετίζουμε την αξιοπρέπεια ενός ανθρώπου με το χρήμα,

όταν θεωρούμε ότι το χρήμα είναι ο καθοριστικός παράγοντας για την ποιότητα της ζωής μας,

όταν σιγοντάρουμε και μεις τις για χάριν τηλεθέασης υπερβολές των καναλιών για τους αναξιοπαθούντες συνταξιούχους γενικά (1)

όταν εκθειάζουμε τα φάσκελα και τις κατάρες ως μέσα διεκδίκησης κοινωνικής ευπρέπειας

και τις κρεμάλες ως ευγενείς στόχους κοινωνικής ανάτασης,
(πολλά, πάρα πολλά όταν, θα μπορούσε να παραθέσει κανείς),

μήπως αυτές είναι επιρροές που μπορεί να όπλισαν το χέρι κάποιου ανθρώπου σε μια δύσκολη γι αυτόν συγκυρία της ζωής του, 
μήπως η συνευθύνη μας αυτή θάπρεπε να μας απασχολεί;

Βλ. και

- Τα Πληκτρολόγια

 _________________________________

(1) Η κύρια σύνταξη μπορεί να υπολείπεται, μερικές φορές σημαντικά, του μισθού,
αλλά εκτός από την κύρια ένας συνταξιούχος λαμβάνει κι άλλες συντάξεις ή επιδόματα.

Κατά κανόνα οι συνολικές αποδοχές των περισσότερων συνταξιούχων υπαλλήλων, τουλάχιστον αυτών στο δημόσιο, είναι μεγαλύτερες απ΄αυτές του μισθού που έπαιρναν ως εργαζόμενοι. 
Γιατί αναφέρεται συνεχώς μόνον το ποσόν της κύριας σύνταξης που παίρνει ένας συνταξιούχος; 

Οι επικουρικές συντάξεις, τα μερίσματα από μετοχικά ταμεία, οι πρόσθετες συντάξεις από τα επαγγελματικά ταμεία που πολλές φορές είναι της τάξεως της κύριας σύνταξης ή και την υπερβαίνουν, γιατί δεν μετράνε; 

Δεν είναι χρήματα αυτά;

Για παράδειγμα: 

ένας υπάλληλος μηχανικός, εκτός από τη σύνταξη που θα πάρει από την υπηρεσία στην οποία εργάζεται, κύρια, επικουρική και από μετοχικό ταμείο,

θα πάρει και σύνταξη από το ταμείο μηχανικών, το παλιό ΤΣΜΕΔΕ, της τάξεως των 950 ευρώ.

Για ένα γιατρό και φαρμακοποιό η πρόσθετη σύνταξη που θα πάρει από το επαγγελματικό του ταμείο είναι ακόμη μεγαλύτερη.

Το ίδιο για έναν δικηγόρο κι άλλες κατηγορίες επαγγελματιών.

Οι περικοπές που έγιναν στις κύριες συντάξεις ήταν για to ποσόν πάνω από τα 1200 ευρώ πέρυσι και για το ποσόν πάνω από τα 1300 ευρώ φέτος (περικοπές της τάξεως του 10%, νομίζω).

Πόσο  απογοητευτικό η κοινωνία μας σήμερα να μην εστιάζει στις υλικές ανάγκες των νέων,

αλλά σ΄αυτές των γερόντων.

Ολόκληρο θρίλερ εκτυλίχθηκε τις προάλλες για να μην περικοπούν οι επικουρικές συντάξεις και ακούγαμε για επικουρικές άνω των χιλίων ευρώ.

Η περικοπή των κατώτατων μισθών των νέων και του επιδόματος ανεργίας δεν φάνηκε να απασχόλησε το ίδιο, αν απασχόλησε καν. 
Και όχι μόνον τους πολιτικούς.