Ιδρυμα ΦΕΥ (7) – Aνασκόπηση

Είχα πει ότι θα συνέχιζα παραθέτοντας κι άλλες ιστορίες από το ίδρυμα και την εργασιακή μου εμπειρία εκεί.
Για τους λόγους, όμως, που εξήγησα στην αρχή της προηγούμενης ανάρτησης, βλ. Εδώ, δεν θα συνεχίσω.
Ολοκληρώνω την αφήγησή μου με μια γενική ανασκόπηση.

Στο ίδρυμα γνώρισα υψηλά ιστάμενους που τη βιογραφία τους αλλιώς θα την έγραφα εγώ και αλλιώς θα μείνει στην ιστορία.
Γι αυτό και δεν συμπάθησα την κατεγραμμένη ιστορία.
Προτιμούσα να διαβάζω τη δική μου ιστορία.
Αυτήν που την έβλεπα να αναβιώνει γύρω μου στην καθημερινότητά μου.

Γνώρισα χαμηλά ιστάμενους στην ιεραρχία που προσκυνούσαν τους υψηλά ιστάμενους και συντάσσονταν μαζί τους να εξοντώσουν τους λίγο πιο πάνω απ αυτούς
Γνώρισα μεσαία ιστάμενους που υποκλίνονταν στους υψηλά ιστάμενους, που επιβουλεύονταν αυτούς στην ίδια θέση μ αυτούς και ποδοπατούσαν τους χαμηλά ιστάμενους.

Δεν ήταν λίγες φορές στην εργασιακή μου ζωή που ένοιωθα περισσότερο καταπιεσμένος απ αυτούς στην ίδια ιεραρχική θέση με μένα κι απ αυτούς σε χαμηλότερη ιεραρχική θέση
απ΄ό,τι από τους ιεραρχικά υψηλά ιστάμενους.
Και δεν ήμουνα κολλητός κανενός υψηλά ιστάμενου.
Αντιθέτως.
Η αποκόλλησή μου από τους υψηλά ιστάμενους ήταν που επέτρεπε να ασκούν οι άλλοι την καταπίεσή τους. Δεν ήμουνα επικίνδυνος. Δεν με φοβόντουσαν.

Γιαυτό εκεί που νόμιζα ότι η αλυσίδα που διατρέχει τη ζωή ήταν αλυσίδα ομορφιάς διερωτώμουν αν ήταν αλυσίδα σκλαβιάς.
Εκεί που νόμιζα ότι βαστούσε ο ένας τον άλλο έβλεπα ότι πατούσε ο ένας τον άλλο.
Εκεί που νόμιζα ότι βοηθούσε ο ένας τον άλλο να αναρριχηθεί
έβλεπα ότι έσπρωχνε ο ένας τον άλλο να γκρεμιστεί.

Μακάρι η εικόνα αυτή να οφείλεται στη δική μου περιωρισμένη και αυτοαναφορική οπτική.
Μακάρι τα πράγματα νά΄ταν διαφορετικά.

Ιδρυμα ΦΕΥ (6) - Μια Πανεπιστημιακή Ιστορία - Το Τέλος της Ιστορίας

Τα Πρώτα Γεγονότα

Τα πρώτα γεγονότα που παρατέθηκαν, βλ. Εδώ, αποτελούν μικρό μόνον μέρος της ιστορίας.
Για τη συστηματική παράθεση των υπόλοιπων γεγονότων και την ολοκλήρωση της ιστορίας απαιτούνται πολλές συνέχειες ακόμη.

Δεν είναι εύκολο, όμως, να τηρηθεί αυτό.
Προέκυψε κάποια εμπλοκή.

Ο φίλος Φευγανός για λογαριασμό του οποίου αφηγούμαι αυτή την ιστορία, όπως σας είχα πει στην εισαγωγή, βλ. Εδώ, δεν φαίνεται να συμφωνεί με την αναμόχλευση όλων αυτών των γεγονότων.
Νοιώθει σαν να ξεθάβει τα οστά κάποιου που έχει εδώ και πολύ καιρό ενταφιαστεί.

Φυσικά δεν θα θέλατε να σας το αναλύσω αυτό.
Θα συμφωνείτε, όμως, ότι πρέπει να το σεβαστώ.

Είδατε πόσο καλά συνεννοούμαστε όταν συζητάμε νοερά !

Θα σας παραθέσω λοιπόν κάποια μόνον από τα υπόλοιπα γεγονότα ώστε να αποκτήσετε μια γενική εικόνα για το τι συνέβη.

Τριμελής Επιτροπή και Μετά ... Σιωπή

Μερικές ημέρες μετά τη συνεδρίαση των κριτών μου ανακοινώνεται με έγγραφο της Σχολής ότι:
- η εργασία έγινε κατ΄αρχήν δεκτή,
- ορίστηκε τριμελής επιτροπή στην οποία έπρεπε να υποβάλλω τα συμπληρωματικά στοιχεία του πρόσθετου πειράματος που ζητούσε στην έκθεσή του ο εισηγητής,
- μετά την πιστοποίηση από την επιτροπή της συμπλήρωσης των στοιχείων, η εργασία θα εθεωρείτο οριστικά εγκεκριμένη χωρίς να απιτείται νέα σύγκληση των κριτών

Την επιτροπή αποτελούσε ο νόμιμος εισηγητής, ο παράτυπος και συνάδελφος βοηθός στην έδρα του νόμιμου ο οποίος από βοηθός είχε μεταπηδήσει στη βαθμίδα του λέκτορα και συμμετείχε στη συνέλευση (Είχε ψηφιστεί νέος νόμος που έδινε δυνατότητα για εξέλιξη των βοηθών που είχαν διδακτορικό).
Τόσο αυτός, όσο και ο εκπρόσωπος των βοηθών στη συνέλευση ήταν αυτό που λέτε και σεις, κολλητοί του νόμιμου. (Μάλιστα είχαν την πρωτοβουλία και είχαν πρωτοστατήσει επανειλημμένα στην διοργάνωση ειδικών τελετών προς τιμήν του).

Πριν από το έγγραφο αυτό, δεν γνώριζα τι είχε συμβεί στη σκοτεινή αίθουσα των κριτών.
Ούτε ο νόμιμος εισηγητής που ήταν ο διευθυντής στο εργαστήριο που εργαζόμουν, τον οποίο συνάντησα την επομένη της συνεδρίασης,
ούτε ο συνάδελφος της επιτροπής έκριναν σκόπιμο να με ενημερώσουν σχετικά.
Ούτε κι εγώ τους ρώτησα σχετικά, καθώς, όπως σας είπα, βλ. Εδώ, είχα ξεκαθαρίσει ότι το θέμα δεν με ενδιέφερε πια.

Και Μετά τη Σιωπή....Αμνησία

Έκτοτε δεν ενόχλησα, ούτε με ενόχλησε ποτέ η συσταθείσα επιτροπή.
Ούτε ο κύριος καθηγητής.
Ήταν σαν το όλο ζήτημα να είχε αναγορευτεί σιωπηρά απαγορευμένο θέμα.

Αλλά ούτε και ο συνάδελφος της επιτροπής, όταν μου ζήτησε κάποιους μήνες μετά, να συνεργαστώ σε πρόγραμμα που είχε προτείνει και είχε εγκριθεί η χρηματοδότησή του από εξωιδρυματική πηγή.
Το θέμα που είχε προτείνει και είχε εγκριθεί ήταν το αντικείμενο του διδακτορικού, χωρίς φυσικά κάποια αναφορά σ΄αυτό.

Αφού μου είπε ότι μελετώντας μετά τη συνέλευση την εργασία,
 κατάλαβε πόσο σημαντική ήταν και πόσο τον ενδιέφερε καθώς διατηρούσε βιομηχανική μονάδα που θα μπορούσε να την αξιοποιήσει,
μου ζήτησε να εργαστώ παράλληλα για λογαριασμό του σχεδιάζοντας και αξιοποιώντας τα πειράματα που θάπρεπε να (ξανα)κάνει.

Μάλιστα, ζήτησε την κατανόησή μου η αμοιβή μου να είναι η μισή απ αυτήν που θα φαίνεται επίσημα στο πρόγραμμα.
Το άλλο μισό θα ήταν η συμβολή μου στην αναβάθμιση του εργαστηρίου της βιομηχανικής μονάδας του. Της ιδιωτικής, δικής του μονάδας.
Για την προώθηση της έρευνας, όπως είπε..

Ομολογώ ότι αυτό που με εντυπωσίασε περισσότερο δεν ήταν ούτε η οικειοποίηση της εργασίας (άλλωστε δεν θα ήταν ο μόνος),
ούτε η υποβάθμιση της νοημοσύνης μου που επιχειρείτο με την πρότασή του,
αλλά το γεγονός ότι δεν έκανε την παραμικρή αναφορά στην επιτροπή στην οποία συμμετείχε και στις συμπληρώσεις που εκκρεμούσαν.

Φυσικά δε δέχθηκα την "προσφορά" του. Αρνήθηκα. Ευγενικά.
Θα θέλατε κάποια ανάλυση σ΄αυτό, αλλά....ας συντομεύουμε.

Και η Αμνησία....Καλά Κρατεί

Με κάποια αλλαγή του νόμου για τα ιδρύματα, η βαθμίδα των βοηθών καταργήθηκε και οι υπάρχοντες βοηθοί, θάπρεπε όσοι είχαν ολοκληρώσει διδακτορικό να κριθούν για την επόμενη βαθμίδα του λέκτορα ή να αποχωρήσουν.
Μπορούσαν να παραμείνουν ως βοηθοί μόνον όσοι εκπονούσαν διδακτορικό μέχρι να το ολοκληρώσουν.

Με τον νέο νόμο βρέθηκα στο κενό.
Είχα μεν ολοκληρώσει διδακτορικό, αλλά αυτό επίσημα δεν φαινόταν, αφού δεν μου είχε απονεμηθεί.

Θάλεγε κανείς ότι η περίσταση απαιτούσε ο κύριος καθηγητής να ενθυμηθεί την εκκρεμότητα και να μου ζητήσει τις συμπληρώσεις, ή τέλος πάντων, κάτι να μου πει.

Ο κύριος καθηγητής, όμως, συνέχιζε να μην θυμάται τίποτα σχετικό.
(Η αλήθεια βέβαια είναι ότι δεν του το θύμιζα κι εγώ).
Φρόντισε να μου γίνει από την αρχή ανάθεση νέου διδακτορικού και όρισε και τριμελή ή τετραμελή εποπτική επιτροπή, όπως όριζε ο νέος νόμος.
Με τον τρόπο αυτό ξεπεράστηκε ο σκόπελος να θυμηθεί και κανείς από τους λοιπούς το παλιό θέμα κατά τη διαδικασία απόλυσής μου ως μη διδάκτορα.
Δεν θυμάμαι αν μου γνωστοποιήθηκε το θέμα που υποτίθεται ότι εκπονούσα.

Η Αναπάντεχη Τροπή....Η Αμνησία Εξασθενεί

Κάποια χρόνια μετά, ο κύριος καθηγητής αποχώρησε λόγω ηλικίας. Παρέμεινε στο ίδρυμα ως τιμώμενο πρόσωπο.
Τη θέση του κατέλαβε άλλος.
Ο νέος ζήτησε από το προσωπικό να του γνωρίσουν τα ολοκληρωμένα ή εν ενεργεία διδακτορικά.
Στο ερώτημά του δεν απάντησα, καθώς, όπως σας έχω πει, για μένα το θέμα είχε λήξει.

Καθώς ήταν νέος στη θέση και δεν ανήκε στο ίδιο κλαμπ με τον προηγούμενο, συναντούσε μεγάλες δυσκολίες, παρά τις προσπάθειες του να προσεγγίσει και να γίνει αποδεκτός από τους συναδέλφους μου – «τέκνα» του προηγούμενου..

Ζητούσε σε αρκετά θέματα τη βοήθειά μου την οποία δεν αρνιόμουν, όπως δεν την αρνιόμουν και στους άλλους συναδέλφους.
(Στην πλειοψηφία τους ήταν ελεύθεροι επαγγελματίες και η παρουσία τους στο ίδρυμα ήταν περιορισμένη και, ως εκ τούτου, και η εργαστηριακή εμπειρία τους ήταν περιορισμένη.
Οι περισσότερες ερευνητικές εργασίες τους και οι διπλωματικές εργασίες που ανέθεταν σε φοιτητές δεν θα μπορούσαν να ευοδώσουν χωρίς δική μου εποπτεία και παρέμβαση, μερικές φορές ιδιαίτερα χρονοβόρα).

Κάποια μέρα έρχεται στο εργαστήριο κάποιο αίτημα το οποίο σχετιζόταν με την εργασία που είχα κάνει.
Καθώς είχα εμπειρία στο θέμα, το διεκπεραίωσα άμεσα, πράγμα που εντυπωσίασε τον νέο διευθυντή και μου ζήτησε περισσότερες πληροφορίες.
Αναγκάστηκα να του δώσω το τεύχος της εργασίας και να του εξηγήσω ότι δεν τον είχα ενημερώσει γιατί για κάποιους λόγους δεν ήθελα συνέχεια στο θέμα.

Εντυπωσιασμένος από την εργασία, καθώς, όπως μου είπε, είχε πειραματιστεί ο ίδιος στο ίδιο θέμα στο προηγούμενο ίδρυμα που ήταν (σε άλλη χώρα από τη Λάδα) και είχε αποτύχει,
επέμεινε ότι δεν μπορούσε να το αποσιωπήσει.
Το διδακτορικό έπρεπε να μου αποδοθεί.

Του διατύπωσα τις ενστάσεις μου ότι, αν μου απονεμόταν, η ζωή μου στο ίδρυμα θα δυσκόλευε ακόμη περισσότερο
(κατά κάποιον τρόπο βρισκόμουν σε κατάσταση καραντίνας από τους συναδέλφους-«τέκνα» του προηγούμενου διευθυντή),
καθώς θα έπρεπε να μεταβώ στην επόμενη βαθμίδα του λέκτορα και να συμμετάσχω μαζί τους στη διδασκαλία των μαθημάτων,
(μέχρι τότε δίδασκα σε άτυπα μαθήματα, εν είδει φροντιστηρίου, επεξηγώντας στους φοιτητές αυτά που δεν καταλάβαιναν από τα μαθήματα των άλλων).

Μου υποσχέθηκε ότι θα μου παραχωρούσε την αποκλειστική διδασκαλία ενός από τα μαθήματα που είχε αναλάβει ο ίδιος και δεν θα είχα μεγάλη εμπλοκή με τους υπόλοιπους
(πράγμα που δεν έγινε και τελικά μετά κάμποσα χρόνια οδηγήθηκα σε αποχώρηση από το ίδρυμα).

Σκηνές ... Απείρου «Κάλλους»

Στην προσπάθειά μου εξομάλυνσης των σχέσεων με τον προηγούμενο καθηγητή, επέλεξα να συνεχίσω την παλιά διαδικασία μαζί του.
Του το γνωστοποίησα και μετά σιωπή πολλών λεπτών μου απάντησε ότι δεν είχε χρόνο, γιατί είχε να τελειώσει κάτι papers ( δημοσιεύσεις).
Σε μια ακόμη προσπάθεια καλής θέλησης, αναβάθμισα και εμπλούτισα κάποια κομμάτια της εργασίας και του έδωσα το ανανεωμένο τεύχος της εργασίας.

Με συμβούλεψε να ξεκινήσω από τη Γραμματεία της Σχολής, να απευθυνθώ σε κάποια συγκεκριμένη κυρία που του ήταν γνωστή, να ενημερωθώ για τα διαδικαστικά.

Η κυρία μου απάντησε ότι ο φάκελλος με το θέμα μου είχε χαθεί
και, άρα, δεν είχε νόημα η όλη διαδικασία.

Κατά τύχη, βρήκα κάπου καταχωνιασμένα στο εργαστήριο αντίγραφα που μου είχαν κοινοποιηθεί (εισηγητική έκθεση, απόφαση συνέλευσης, κ.λ.π.) τα οποία συμφωνήσαμε να της τα δώσω, να δει αν γίνεται κάτι.
Όταν πήγα στη γραμματεία απουσίαζε και τα έδωσα στη γραμματέα της σχολής να της τα δώσει αυτή.
Όταν της είπα ότι είναι αντίγραφα γιατί ο φάκελλός μου έχει χαθεί,
φάνηκε ιδιαίτερα εκνευρισμένη που για ένα τόσο σοβαρό θέμα δεν είχε ενημερωθεί.

Το τι μεσολάβησε μετά είναι πολύ μεγάλη και ιδιαίτερα προβληματική ιστορία.
Εν συντομία και εν μέρει:

- Ο κύριος καθηγητής μου ζήτησε να προσθέσω στο τεύχος της εργασίας τα ευρήματα από πειράματα μεταγενέστερης εργασίας που είχα κάνει στα πλαίσια διπλωματικών εργασιών των φοιτητών
(τις οποίες σχεδίαζα και συντόνιζα εγώ και υπέγραφε άλλος, καθώς ως βοηθός τυπικά δεν μπορούσα να τις αναλάβω)
- Μετά τη συμπλήρωσή τους, μου ζήτησε να τροποποιήσω ελαφρά τον τίτλο της εργασίας ώστε να καλύπτονται και τα νέα δεδομένα

- Στη συνέχεια μου δήλωσε ότι πλέον η εργασία είναι διαφορετική από την αρχική,
δεν μπορεί να θεωρηθεί κατ΄αρχήν εγκεκριμένη και δεν αρκεί πια απλά γνωμοδότηση της τριμελούς επιτροπής για να μου αποδοθεί το διδακτορικό, όπως είχε αποφασιστεί παλιά. Θάπρεπε να ξεκινήσει η διαδικασία της έγκρισης από την αρχή. Είχε μάλιστα από πριν φροντίσει και είχε συσταθεί η απαιτούμενη προς τούτο εποπτική επιτροπή.

- Στην νέα επιτροπή συμμετείχε και ο παλιός συνάδελφος με τη βιομηχανική μονάδα για τον οποίο σας μίλησα πιο πάνω. Για να πειστώ ότι αυτή ήταν η νόμιμη διαδικασία πλέον, είχε κανονίσει συνάντηση και με παράγοντα της δίοικησης του ιδρύματος που θα μου εξηγούσε πως είχαν τα πράγματα.

Μετά απ αυτά και κάποια άλλα, του ανακοινώνω ότι θεωρώ όλη τη μεθόδευση κοροϊδία και αποχωρώ.

- Τελικά επανέρχεται και μου ανακοινώνει ότι δεν χρειάζονται αυτά που μου είπε, να πάω να υπογράψουν τα μέλη της επιτροπής την τελική έγκριση ώστε να ακολουθήσει η διαδικασία της παρουσίασης της εργασίας και της απονομής του διδακτορικού.
- Ο συνάδελφος με τη βιομηχανική μονάδα εξέφρασε την έκπληξή του όταν πήγα για την υπογραφή, καθώς, όπως μου είπε, άλλα είχαν συμφωνήσει κι άλλα έκανε ο κύριος καθηγητής και παραπονιόταν που δεν τον ενημέρωσε για την αλλαγή.

- Σύμφωνα με τον παλιό κανονισμό η εργασία πριν την απονομή του τίτλου, θάπρεπε να παρουσιαστεί σε δημόσιο ακροατήριο το οποίο θα μπορούσε να μου υποβάλλει ερωτήσεις σχετικά με το θέμα της.  Η γραμματέας της σχολής με ενημέρωσε ότι ο κύριος καθηγητής δεν μπορούσε να παραστεί στη δημόσια παρουσίαση και ζήτησε να ακολουθηθεί ο νέος κανονισμός της κλειστής παρουσίασης σε επταμελή επιτροπή του ιδρύματος.
- Επέμεινα ότι η απουσία του κυρίου καθηγητή δεν με ενοχλούσε και ότι προτιμούσα τη δημόσια παρουσίαση καθώς το θέμα είχε ευρύτερο ενδιαφέρον.
- Τελικά υπερίσχυσε ο κύριος καθηγητής για κλειστή παρουσίαση σε επταμελή επιτροπή του ιδρύματος.

- Για να οριστούν τα μέλη της επιτροπής έπρεπε να γίνει συνέλευση της σχολής. Ο ορισμός των μελών αυτών αναβάλλόταν συνεχώς καθώς δεν προσήρχετο κανείς από τους συναδέλφους μου - «τέκνα» του κυρίου καθηγητή στις συνελεύσεις όταν υπήρχε στην ημερήσια διάταξη το θέμα αυτό.
- Απηυδησμένη με κάλεσε η γραμματέας της σχολής και μου ζήτησε να πείσω τους συναδέλφους να προσέλθουν γιατί είναι ντροπή.
- Της απάντησα ότι δεν με ενδιέφερε να αναγκάσω κανέναν, ας ακολουθιόταν η νόμιμη διαδικασία και ό,τι ήθελε προκύψει.
- Τελικά, με παρέμβαση τίνος δεν γνωρίζω, οι συνάδελφοι πήγαν στη συνέλευση και εκλέχθηκε η επταμελής επιτροπή.
- Η συνέλευση ψήφισε πρόταση ενός από τους «συναδέλφους» μου για το ποιοί θα ήταν σ αυτή.
- Όλα τα μέλη της επιτροπής ήταν οι «συνάδελφοί» μου με πρόεδρο τον συνάδελφο με τη βιομηχανική μονάδα.

- Κεκλεισμένων των θυρών συνήλθε η επταμελής, της παρουσίασα το θέμα και απεφάνθη θετικά.

Μια ιδέα από τα ενδότερα του «ναού» της επιστήμης!
Για όσους είναι έξω απ αυτόν, στο προαύλιο και στον προθάλαμο του «ναού».
_________________________________________

H ένταξή μου στη βαθμίδα του λέκτορα καθυστέρησε κι αυτή κοντά δυό χρόνια, μολονότι συνήθως διαρκούσε ένα, το πολύ δύο μήνες,
καθώς δεν επρόκειτο για εκλογή (δεν είχε προκηρυχθεί η θέση για να συμμετέχουν κι άλλοι), αλλά απλά για κρίση καταλληλότητας για τη θέση.

Αλλά αυτή είναι μια άλλη, επίσης, προβληματική ιστορία.

Πάντως ένα μέρος της καθυστέρησης οφείλονταν πάλι στην "απροθυμία" των "συναδέλφων" να προσέλθουν στη συνέλευση συζήτησης του θέματος.

Ιδρυμα ΦΕΥ (5) - Μια Πανεπιστημιακή Ιστορία - Πριν τη Συνέχεια των Γεγονότων

Για όσα σας είπα μέχρι τώρα είχα γραπτά στοιχεία και ήταν εύκολη η εξιστόρησή τους.
Από δω και πέρα η ιστορία εκτυλίσσεται σε διάφορα επίπεδα, εμπλέκονται περισσότεροι.
Για κάποιες από τις φάσεις της, όσες εκτυλίχθηκαν δημόσια, υπάρχουν στοιχεία στη γραμματεία της σχολής του ΦΕΥ.
Για κάποιες άλλες όχι. Εκτυλίχθηκαν σε προσωπικό επίπεδο σε συναντήσεις μου με διάφορα εμπλεκόμενα πρόσωπα.

Θα πρέπει να τις ανακαλέσω στη μνήμη μου και θα είναι η πρώτη φορά που θα το κάνω.
Η στάση μου μέχρι τώρα στη ζωή δεν ήταν της ανάμνησης.

Η ιστορία ως εξιστόρηση του παρελθόντος δεν με συγκινούσε ιδιαίτερα.
Είχα την αίσθηση ότι το απόσταγμά της είναι διαχρονικό.
Μπορεί να άλλαζαν κάθε φορά οι εμφανίσεις της, αλλά η αντίληψή μου ήταν ότι η ουσία πίσω απ αυτές εμπεριέχεται στο παρόν.
«Ουδέν καινόν υπό τον ήλιο», όπως έλεγαν οι παλιοί.

Και η στάση μου αυτή δεν έχει αλλάξει μέχρι τώρα.
Ομολογώ ότι εκπλήσσομαι και προβληματίζομαι με τα ιλιγγιώδη ποσά που διατίθενται στον πλανήτη σας για αναστηλώσεις και συντηρήσεις των μνημείων σας.
Με παραξενεύει αυτή η διαρκής προσπάθεια υλικής αθανατοποίησή τους.

Θα σκέφτεστε, ίσως, ότι αυτό δεν είναι και τόσο απλό θέμα να το εξαντλεί κανείς με αφορισμούς.
Και σίγουρα δεν είναι το θέμα της ιστορίας μας.

Σας ηχεί ως υπεκφυγή. Αν δεν ήμουνα διατεθειμένος να κάνω αναδρομή ας μην ξεκινούσα την ιστορία.

Δεν μπορώ να πω ότι δεν έχετε δίκιο.

Αλλά μην ξεχνάτε ότι εμείς οι Φευγανοί δεν είμαστε και τόσο ξεκάθαροι και τακτοποιημένοι άνθρωποι, όπως είσαστε εσείς στον δικό σας πλανήτη.
Και να σας πω την αλήθεια δεν έχουμε και μεγάλο καημό με το ξεκαθάρισμα και την τάξη

Μην ανησυχείτε.
Όχι, δεν θα σας αναλύσω τώρα τα περί ξεκαθαρίσματος και τάξης.

Απλά συνειδητοποιώ ότι λάθος ιστορία διάλεξα να σας πω. Ας είναι.
«Άνθρωποι είμαστε και λάθη κάνουμε» που λέει και το άσμα.

Αφού την ξεκίνησα, θα την ολοκληρώσω.
Ες αύριον..τα της ανάμνησης.

Ιδρυμα ΦΕΥ (4) - Μια Πανεπιστημιακή Ιστορία - H Αναλαμπή

Η Ξαφνική «Επιφοίτηση»

Όπως σας είπα στην προηγούμενη συνέχεια, βλ. Εδώ, αποχώρησα από την αίθουσα της συνέλευσης της Σχολής όταν μοιράστηκε η μπροσούρα του παράτυπου.

Η μπροσούρα αυτή στάθηκε αποφασιστική για την περαιτέρω στάση μου σε σχέση με την απονομή του διδακτορικού που μέχρι τότε μπορεί να μην μονοπωλούσε το ενδιαφέρον μου αλλά ήταν πάντα στο πίσω, τουλάχιστον, μέρος του μυαλού μου,
Αλλά ήταναποφασιστική και για τη γενικότερη στάση μου στο ίδρυμα.

Ήταν κάτι σαν επιφοίτηση θα μπορούσε να πει κανείς.
Ποιανού πνεύματος, δεν ξέρω.
Αυτό που μου ήταν εντελώς καθαρό ήταν ότι αυτή η υπόθεση με το διδακτορικό είχε κλείσει για μένα.
Δεν με ενδιέφερε η ακαδημαϊκή μου εξέλιξη και δεν θα έκανα τίποτα από δω και πέρα προς την κατεύθυνση αυτή.

Από τη σκοτεινή αίθουσα των συνεδριάσεων της σχολής του ΦΕΥ βρέθηκα σε παρακείμενο λόφο και απολάμβανα τη θέα.
Ένοιωθα πραγματική χαρά.
Ήταν σαν να είχα απελευθερωθεί από χρόνια δεσμά.

Σκεφτόμουνα ότι οι άλλοι ήταν κλεισμένοι μέσα στην ολόκλειστη αίθουσα με τα τεχνητά φώτα και ολόγυρά τους να τους κοιτούν οι βλοσυρές, όπως μου φάνηκε το πρωί που για πρώτη φορά βρέθηκα στην αίθουσα αυτή, φάτσες των προηγούμενων πρυτάνεων του ιδρύματος.
Μου είχαν φανεί λες και ήταν εγκλωβισμένοι ζωντανοί μέσα στα βαρύτιμα κάδρα τους και ήταν έτοιμοι να αντεπιτεθούν.
Επιστημονικά βέβαια. Με βόλια αόρατα, πλην, όμως, τώρα ξαφνικά τα βόλια είχαν γίνει σε μένα ορατά

Ένοιωθα μια αίσθηση συμπάθειας για το βάσανο αυτών που εξακολουθούσαν να είναι μέσα σε κείνη τη σκοτεινή αίθουσα.
Κατά κάποιον τρόπο ένοιωθα υποχρεωμένος σ΄αυτούς τους ανθρώπους που υφίσταντο αυτό το βάσανο για χάρη μου.

Η συμπάθεια και η αίσθηση υποχρέωσης δεν ήταν σε θέση να παρεμποδίσουν ένα αίσθημα αγαλλίασης που με διακατείχε.
Πόσο μικρά και αδιάφορα φαινόντουσαν όλα αυτά που με απασχολούσαν μέχρι τότε!

Επιτέλους, τα πράγματα είχαν ξεκαθαρίσει. Το μυαλό μου είχε αδειάσει.
Μπορούσα να είμαι ολόκληρος εκεί στο λόφο και να κοιτώ γύρω μου την απεραντοσύνη του κόσμου.

Ήταν σαν να ανοιγόταν ένας άλλος κόσμος μπροστά μου.
Ένας κόσμος αλλιώτικος απ αυτόν που ζούσα.
Για πρώτη φορά στη ζωή μου είχα την αίσθηση ότι ο κόσμος μου, ο κόσμος που ζούσα, ήταν αντεστραμμένος, το αντεστραμμένο είδωλο του κόσμου που ατένιζα
Όλα ήταν αντεστραμμένα .

Στον κόσμο μου η δύναμη ήταν το μέτρο της καταστροφής.
Δυνατός λογιζόταν αυτός που μπορούσε να σε ξεκάνει.
Στον κόσμο αυτό έβλεπες μια άλλη δύναμη. Αυτή της ανόρθωσης.
Ερχόμουν από παλιά στο λόφο αυτό. Κάθε φορά καταρρακωμένος.
Και κάθε φορά έφευγα παρηγορημένος και αναπτερωμένος

Μακάρι να μπορούσα να σας περιγράψω τι συνέβαινε σε κείνον το λόφο τη μέρα κείνη.
Αλλά χρειάζεται τάλαντο που δεν διαθέτω.

Ίσως και να μην ενδιαφέρεστε και τόσο για αυτό.
Να περιμένετε εναγωνίως τι συνέβη στη σκοτεινή εκείνη αίθουσα και ποια ήταν τα προωθημένα γεγονότα που σας προανήγγειλα την προηγούμενη φορά.

Σήμερα θα μείνετε με την αγωνία. Είμαι σίγουρος ότι θα το αντέξετε.

Μου είναι δύσκολο να προσγειωθώ έτσι απότομα.
Θα επιχειρήσω πάλι αύριο και βλέπουμε.

Ιδρυμα ΦΕΥ (3) - Μια Πανεπιστημιακή Ιστορία - Τα Πρώτα Γεγονότα

Όπως σας είπα στην εισαγωγή, θα προταθούν τα γεγονότα και μετά θα ακολουθήσει παράθεση επιπλέον στοιχείων που θα βοηθήσουν στην ερμηνεία τους.

Το Ίδρυμα Κρατικών Υποτροφιών και οι Όροι

Το διδακτορικό το ανέλαβα συμμετέχοντας σε γραπτό διαγωνισμό που είχε προκηρύξει το κρατικό ίδρυμα υποτροφιών για εκπόνηση διδακτορικού στη Λάδα. Επόπτης της εργασίας ορίστηκε ο διευθυντής του εργαστηρίου στο οποίο εργαζόμουνα ως βοηθός.

Με βάση τη σύμβαση με το ίδρυμα υποτροφιών ώφειλα μέσα σε τέσσερα χρόνια από την ανάθεσή του να υποβάλλω αντίγραφο του διδακτορικού που θα μού είχε απονεμηθεί.
Αλλιώς, ώφειλα να επιστρέψω τα χρήματα της υποτροφίας.
(Για την τήρηση μάλιστα της υποχρέωσης αυτής είχε υπογράψει ως εγγυητής υπάλληλος στην επιχείρηση του πατέρα μου, καθώς η οικογένειά μου δεν είχε περιουσιακά στοιχεία).

Μέχρι την ολοκλήρωση της εργασίας, ο επόπτης είχε την υποχρέωση να υποβάλλει τριμηνιαία, ή εξαμηνιαία έκθεση, δεν θυμάμαι καλά, για την επιτυχή και έγκαιρη πορεία της εργασίας. Αλλιώς προβλεπόταν διακοπή της.

Η Ολοκλήρωση της Εργασίας και η "Ωρίμανσή" της

Την εργασία την ολοκλήρωσα μετά τριετή συστηματική εργασία.
Το πρωί εκτελούσα στο εργαστήριο του ιδρύματος τα απαιτούμενα πειράματα και το απόγευμα και πολλές φορές και νύχτα τα επεξεργαζόμουν και τα αξιοποιούσα.

Οι τριμηνιαίες ή εξαμηνιαίες εκθέσεις του επόπτη προς το ίδρυμα κρατικών υποτροφιών εκθείαζαν το συντελούμενο έργο.

Μετά την επιτυχή έκβαση της συνέταξα το κείμενο και το έδωσα στον επόπτη να συντάξει την εισηγητική έκθεσή του ώστε να υποβληθεί στη Σχολή για έγκριση.

Ο επόπτης με την εκπνοή των τεσσάρων ετών υπέβαλε βεβαίωση στο ίδρυμα κρατικών υποτροφιών ότι η εργασία ολοκληρώθηκε επιτυχώς,
αλλά τη σύνταξη της εισηγητικής έκθεσης την ανέβαλλε συνεχώς.

Είχαν ήδη παρέλθει δύο χρόνια και η εισηγητική έκθεση δεν είχε ακόμη «ωριμάσει».

Σε αιτιάσεις μου για την καθυστέρηση αυτή μου απαντούσε ότι το θέμα έχει τακτοποιηθεί,
το ίδρυμα των κρατικών υποτροφιών είχε καλυφθεί με τη βεβαίωση που είχε δοθεί.

Ο κύριος καθηγητής φαινόταν να το θεωρεί αυτό επαρκή απάντηση.

Αν δεν το καταλαβαίνετε αυτό είναι γιατί σας λείπουν γνώσεις περί τα επιστημονικά πράγματα.
Είμαι σίγουρος ότι στο τέλος της ιστορίας θα σας είναι καθόλα κατανοητό.

Οι Εισηγητές: ο Νόμιμος, ο Άτυπος και ο Παράτυπος

Μετά κάποια κάπως επεισοδιακή λογομαχία με τον κύριο καθηγητή υπέβαλε τελικά την έκθεσή του στη συνέλευση της σχολής η οποία σύμφωνα με τον τότε κανονισμό ήταν αρμόδια να εγκρίνει το διδακτορικό.
(Σήμερα αρμόδια είναι επιτροπή λίγων σχετικά πανεπιστημιακών με γνωστικό αντικείμενο παρόμοιο με αυτό του διδακτορικού και όχι γενικά ολόκληρη η συνέλευση μιας σχολής).

Η εργασία παρέμεινε στα νέα συρτάρια της Σχολής, αυτή τη φορά για τέσσερα χρόνια.
Σύμφωνα με τον κανονισμό, θάπρεπε να συζητηθεί μέσα σε τρείς μήνες από την υποβολή της εισηγητικής έκθεσης.

Θα έχετε νέα απορία πως έγινε πάλι αυτό.

Ο κύριος καθηγητής όρισε συνεισηγητή για το διδακτορικό άλλον καθηγητή με τον οποίο είχε βασικές διαφορές, βρισκόταν στα μαχαίρια, καθώς λέτε και σεις.
Τον ονομάτισε άτυπο συνεισηγητή.
Σύμφωνα με τον τότε κανονισμό ο εισηγητής ήταν ένας μόνον, αυτός που είχε οριστεί επόπτης της εργασίας.

Να μην σας τα πολυλογώ η εργασία απέκτησε τελικά τρεις εισηγητές.
- τον νόμιμο που ήταν ο κύριος καθηγητής,
- τον άτυπο που ήταν ο κατεξοχήν πολέμιος του κυρίου καθηγητή και
- τον παράτυπο που ήταν συνεργαζόμενος με τον άτυπο και πολέμιος κι αυτός του νόμιμου.
Σημειωτέον ότι το γνωστικό αντικείμενο του άτυπου και του παράτυπου δεν είχε σχέση με το αντικείμενο της εργασίας.

Το Γαϊτανάκι των Κυρίων Καθηγητών – Οι Αρρώστειες και τα Ταξίδια

Οι τρεις εισηγητές κατά έναν περίεργο τρόπο όλο αυτό το διάστημα των τεσσάρων ετών δεν παρευρίσκονταν ποτέ και οι τρείς μαζί, όταν έμπαινε στην ημερήσια διάταξη της συνέλευσης της σχολής η συζήτηση του διδακτορικού.

Άλλοτε αρρώσταινε ο ένας, άλλοτε έλειπε στο εξωτερικό ο άλλος.
Όταν έλειπε ο άτυπος, ό νόμιμος επικαλείτο την απουσία του άτυπου,
όταν παρευρίσκετο και ο άτυπος, επικαλούντο την απουσία του παράτυπου.

Οι «Υπεράνω» Συνδικαλιστές

Θα διερωτάστε τι κάνανε τα μέλη της συνέλευσης, τι κάνανε οι συνδικαλιστές που παρευρίσκοντο κάθε φορά στις συνελεύσεις.
Δεν διαμαρτύροντο για μια τόσο απροκάλυπτη πρακτική;
Όχι.

Ο συνδικαλιστής εκπρόσωπος των βοηθών στη συνέλευση της σχολής, επιτυχημένος ελεύθερος επαγγελματίας, ήταν βοηθός στην έδρα του νόμιμου εισηγητή, δηλαδή αυτό που λέτε συνάδελφος δικός μου.
Ήταν από την παράταξη της αριστεράς, της λεγόμενης Εσωλαδικής.

Δική μου Αντίδραση; – Μπα...

Ίσως να διερωτάστε ποια ήταν η δική μου στάση στην κατάσταση αυτή.
Όσο κι αν εκπλήσσεστε, ήταν και η δική μου «υπεράνω».

Αν και είχα την αίσθηση της κοινωνικής διεκδίκησης και είχα συμμετάσχει επανειλημμένα σε απεργιακές επιτροπές και διετέλεσα για ένα χρόνο και μέλος του διοικητικού συμβουλίου των βοηθών
(μάλιστα ως ανεξάρτητος υποψήφιος είχα υποστηριχθεί από την Εσωλαδική παράταξη του συναδέλφου βοηθού, εκπροσώπου στη συνέλευση της σχολής),
δεν είχα την ίδια συγκρουσιακή στάση για τα προσωπικά θέματα.

Ούτε που μου πέρναγε από το μυαλό να θέσω ο ίδιος το προσωπικό μου ζήτημα στο διοικητικό συμβούλιο ή τη συνέλευση των βοηθών.

Μάλλον θα περιμένατε περισσότερο σχολιασμό σ΄αυτό.
Αναβάλλεται εν καιρώ.
Όπως σας είπα και στην εισαγωγή, δεν τα πάω καλά με τις αναλύσεις.

Μια Σημαδιακή Επίσκεψη

Κάποια μέρα κατέφθασε στο εργαστήριο ο νόμιμος και έβαλε την άσπρη ποδιά.
Αυτό ήταν σήμα κατατεθέν ότι ανεμένετο υψηλός επισκέπτης από το εξωτερικό.

Παρουσιάζοντας το προσωπικό του εργαστηρίου με συνέστησε στον υψηλό προσκεκλημένο λέγοντάς του «από δω ο δόκτωρ τάδε»
και μετά την προσφώνηση, άρχισε μπροστά μου να περιγράφει και να εκθειάζει το επιστημονικό έργο του «δόκτορα» αναφέροντας λεπτομέρειες από το θέμα του τόσο σημαντικού διδακτορικού που είχε εκπονήσει.

Κάποια στιγμή η όλη φάση μου τη έδωσε, καθώς λέτε και σεις στον πλανήτη σας, και αντέδρασα λέγοντας ότι δεν ήμουνα «δόκτωρ».

Ο κύριος καθηγητής εξήρε την αφόρητη μετριοφροσύνη μου, όπως είπε,
και απομάκρυνε με τρόπο τον επισκέπτη.

Μετά την αναχώρηση του επισκέπτη, ζήτησα να μιλήσω στον κύριο καθηγητή.
Διαμαρτυρήθηκα για την όλη φάση με τον επισκέπτη καθώς θεώρησα προσβλητικό να ψεύδεται τόσο απροσχημάτιστα μπροστά μου και
έθεσα θέμα ότι ή θα ακολουθούνταν οι νόμιμες διαδικασίες για το διδακτορικό ή θα το απέσυρα.

Ο κύριος καθηγητής έδειχνε να μην καταλαβαίνει που ήταν η προσβολή και αποχώρησε ιδιαίτερα σκεπτικός.

Επιτέλους ...Ξεαρρώστησαν οι Κύριοι Καθηγητές

Σε λίγες μέρες παίρνω πρόσκληση να παραστώ στην ερχόμενη συνέλευση της Σχολής γιατί θα συζητιόταν το θέμα μου και σύμφωνα με τον τότε κανονισμό είχα δικαίωμα να παρίσταμαι, αλλά χωρίς δικαίωμα λόγου.

Γιατί στις προηγούμενες συνελεύσεις της σχολής που υποτίθεται ότι θα ετίθετο σε συζήτηση δεν μου έστελναν πρόσκληση να παραστώ, δεν γνωρίζω.

Κάποιος μου είπε ότι έμπαινε ως θέμα στο τέλος της ημερήσιας διάταξης και κατά κανόνα τα θέματα στο τέλος ήταν διακοσμητικά, δεν πρόφταιναν να τα συζητήσουν.

Η « Μπροσούρα» του Παράτυπου

Προσήλθα στην αίθουσα των συζητήσεων. Αλλά δεν παρέστη στη συζήτηση.
Αποχώρησα από την αίθουσα σχεδόν αμέσως μόλις ξεκίνησε η διαδικασία.

Με το που μαζεύτηκαν όλοι και επιβεβαιώθηκε ότι υπήρχε πλειοψηφία των μελών, (καμιά εκατοστή άτομα διαφόρων γνωστικών αντικειμένων),
μοιράστηκε πολυγραφημένο έντυπο με κείμενο του παράτυπου εισηγητή.

Το κείμενο ξεκινούσε λέγοντας ότι
- ο νόμιμος εισηγητής παρέβη τη συμφωνία που είχαν κάνει ότι αυτό το διδακτορικό δεν θα ρχόταν ποτέ για συζήτηση στη συνέλευση,
- συνέχιζε αναφέροντας ότι η εργασία δεν είναι αξιόλογη
- και τέλειωνε ότι το διδακτορικό αυτό υποκρύπτει πολιτικές σκοπιμότητες.

Οι Συνδικαλιστές «Υπεράνω» Ξανά

Πριν αποχωρήσω από την αίθουσα δεν είδα κανένα από τα μέλη της συνέλευσης να αντιδρά, ούτε τον αριστερό εκπρόσωπο των βοηθών.
για την απροκάλυπτη και κατάφωρη παραβίαση κάθε κανονισμού.

Πέραν από την προκατάληψη της κρίσης των κριτών πριν καν ενημερωθούν για το θέμα και το περιεχόμενο της εργασίας το οποίο απαγορεύεται ρητώς,
απεκαλύπτετο ολόκληρη σκευωρία και εξαπάτηση του σώματος της συνέλευσης.

Η «Πρωτότυπη» Εισηγητική Έκθεση του Νόμιμου

Θα διερωτάστε σε ποια βάση ο παράτυπος έκρινε την εργασία ως μη αξιόλογη,
αφού το γνωστικό του αντικείμενο δεν είχε καμία σχέση με το αντικείμενο της εργασίας,
ούτε είχε επιδιώξει κάποια συνάντηση μαζί μου για διευκρινήσεις ή διατύπωση οποιωνδήποτε ενστάνσεών του.

Πολλά χρόνια μετά, σε τυχαία συνάντηση μαζί του στο προαύλιο του ιδρύματος (η εργασία είχε τελικά εγκριθεί μετά από δεκαοκτώ χρόνια),
με συνεχάρη γιατί είχε πληροφορηθεί πόσο αξιόλογη ήταν η εργασία και
μολονότι εξέφρασα την επιθυμία μου να μην συζητήσουμε το θέμα καθώς δεν με απασχολούσε καθόλου,
επέμεινε να μου εκφράσει τη λύπη του για ό,τι είχε συμβεί λέγοντάς μου ότι είχε παραπλανηθεί.

Με ποιον τρόπο είχε παραπλανηθεί ο παράτυπος;
Δεν γνωρίζω ακριβώς,
Αλλά, νομίζω, ότι οποιοσδήποτε διάβαζε την εισηγητική έκθεση του νόμιμου και δεν ήξερε ποια ήταν η εργασία,
θα κατέληγε στο ίδιο συμπέρασμα με τον παράτυπο και τον άτυπο.

• Η Εισηγητική που δεν ήταν Εισηγητική

Κατ΄αρχήν, η εισηγητική από τις πρώτες παραγράφους της έλεγε ότι σκοπός της δεν ήταν να αναφέρει τα ευρήματα της εργασίας,
αλλά να κάνει υποδείξεις για περαιτέρω βελτίωσή της.

Πραγματικά «πρωτότυπη» εισηγητική!
Η κλασσική εκδοχή της είναι ότι πρέπει να αναδείξει την αξία της εργασίας ώστε να μπορέσουν οι κριτές να κρίνουν αν θα την εγκρίνουν ή όχι.
(Όπως αναφέρθηκε, τότε κριτές ήταν όλοι οι καθηγητές της σχολής στη συντριπτική πλειοψηφία τους εντελώς άσχετοι με το αντικείμενο της εργασίας).

• Ο Αλλαγμένος Τίτλος της Εργασίας

Μια άλλη «πρωτοτυπία» της ήταν ότι
το θέμα της εισηγητικής που έπρεπε να είναι ο τίτλος της εργασίας ήταν αλλαγμένος απ΄αυτόν της εργασίας.
Έλειπε μόνον μια μικρή λεξούλα, αλλά η λεξούλα αυτή ήταν καθοριστική για την πρωτοτυπία της εργασίας.

Φανταστείτε, για παράδειγμα, να αντικαθίσταται στον τίτλο μιας εργασίας η έκφραση «υβριδικά αυτοκίνητα» απλά με τη λέξη «αυτοκίνητα».

• Η "Περιγραφή" μιας Άλλης Εργασίας

Η περιγραφή της εργασίας που γινόταν στην εισηγητική ήταν σε αντιστοιχία με τον τίτλο της.
Συνεχίζοντας με το παράδειγμα του αυτοκινήτου,
αντί να λέει ότι σχεδιάστηκε ένα υβριδικό αυτοκίνητο και έγιναν συγκριτικά πειράματα με συμβατικά αυτοκίνητα για να εντοπιστούν τα πλεονεκτήματά του,
έλεγε ότι
τα αυτοκίνητα είναι, όπως γνωρίζουμε όλοι μας, πολύ σημαντικά για τη ζωή και έτσι η εργασία πειραματίζεται με διάφορες παραμέτρους τους να δει τι θα βγει.

Το τι βγήκε από τους πειραματισμούς αυτούς δεν το ανέφερε, γιατί όπως αναφέραμε, ο εισηγητής δεν το έκρινε σκόπιμο αυτό.

Η όλη εικόνα που εδίνετο για την εργασία ήταν ότι η αξία της έγκειτο στη διενέργεια διαφόρων πειραμάτων του συρμού (σε δουλειά να βρισκόμαστε που θάλεγε κανείς).

Αυτή ήταν λίγο πολύ η φύση των ερευνητικών εργασιών που γινόντουσαν εν γένει στο γνωστικό αντικείμενο του νόμιμου,
και αποτελούσε ένα από τα θέματα αντιπαλότητας του άτυπου και παράτυπου εισηγητή με τον νόμιμο.

• Λίγα Λόγια για την Εργασία

Η συγκεκριμένη εργασία δεν ενέπιπτε στην παραπάνω κατηγορία.
Είχε σχεδιαστεί ένα ιδιαίτερα υποσχόμενο δομικό υλικό, αξιοποιώντας πρώτη ύλη που μέχρι τότε ή εξάγονταν σε άλλες χώρες ή χρησιμοποιώνταν στη Λάδα για άλλους σκοπούς.
Η αξιοποίηση της ύλης αυτής ως δομικού υλικού ήταν αντικείμενο παράλληλου διδακτορικού σε παρόμοιο ίδρυμα της Λάδας
το οποίο κατέληγε, ακολουθώντας την πεπατημένη των πειραμάτων συρμού,
ότι δεν ήταν δυνατή η αξιοποίηση αυτή.
Το διδακτορικό αυτό εγκρίθηκε πάραυτα. Στους κριτές συμμετείχε και ο νόμιμος εισηγητής.

• Οι Συστάσεις για Συμπλήρωση της Εργασίας και η «Τορπίλη» του Νόμιμου

Το μεγαλύτερο μέρος της εισηγητικής αφορούσε συστάσεις για βελτίωση της εργασίας.
Λίγο παράξενο, θάλεγε κανείς, καθώς την έκθεση τη συνέτασσε ο επόπτης της εργασίας.
Ο κύριος καθηγητής, όμως, είχε προβλέψει και γι αυτό.

Με τον τρόπο του έλεγε ότι δεν υπήρχε και πολύ συνεργασία μαζί του κατά την εκπόνηση της εργασίας.
Αυτό δεν τόλεγε άμεσα. Άφηνε να εννοηθεί, εξαίροντας το αυτόνομο της εργασίας.

Η αλήθεια είναι ότι αυτό ίσχυε.
Ο επόπτης μου είχε υποδείξει το θέμα και τη μεθόδευση που θάπρεπε να ακολουθήσω.
Αλλά, καθώς με τον καιρό αποκτούσα δική μου άποψη, προχώρησα σε μη πεπατημένη διαδικασία πειραματισμών στην οποία οφειλόταν και η τελική επιτυχία του σχεδιασμού του υποσχόμενου υλικού.

Την πορεία της εργασίας την κατέγραφα και την υπέβαλλα στον επόπτη για να συντάσσει κάθε φορά τις εκθέσεις του προς τον οργανισμό των κρατικών υποτροφιών.
Οι εκθέσεις που συνέτασσε ήταν ένθερμες για την ποιότητα της εργασίας μου.

• Οι Απαιτούμενες "Βελτιώσεις" Αναλυτικά

Ζητούσε ο νόμιμος εισηγητής και επόπτης της εργασίας:
- Να διορθωθεί σελίδα στο τεύχος της εργασίας που είχε τυπωθεί ανάποδα.
- Κάποιο σχήμα που ήταν κάπως αχνό να επαναφωτοτυπωθεί.
- Να σημπληρωθεί η αρίθμηση σε κάποια σελίδα

Μαζί μ΄αυτές τις αποφασιστικές βελτιώσεις ζητούσε, επίσης:
- να συμπεριληφθεί στη βιβλιογραφία και να αξιολογηθούν πειραματικά αποτελέσματα εργασίας που είχε δημοσιευτεί σε γερμανικό περιοδικό και την οποία θεωρούσε ότι ήταν σχετική με ένα από τα επιμέρους θέματα της εργασίας.

Την εργασία αυτή δεν θα μπορούσα να την είχα συμπεριλάβει καθώς δημοσιεύτηκε μετά πό την ολοκλήρωση της δικής μου εργασίας.

• Το «Κλου» των Βελτιώσεων

Μάλλον θα καταλάβατε ότι οι βελτιώσεις που ζητούσε ο κύριος καθηγητής ήταν προσχηματικές.
Θα σας γίνει πιο κατανοητό αν σας πω και την επόμενη βελτίωση η οποία εμφανιζόταν και ως η κεντρική βελτίωση.
Ζητούσε να προστεθούν στην εργασία αποτελέσματα ενός πρόσθετου πειράματος.

Φυσικά, τα πειράματα, καλά να είναι, δεν έχουν τελειωμό.
Θα μπορούσε στη θέση του να ήταν πολλά άλλα.
Είναι όπως με τις εξετάσεις των γιατρών.

Για παράδειγμα
μπορεί ένας γιατρός να σου κάνει μερικά τεστ, να βρει τι έχεις, να σου δώσει το φάρμακο και να γίνεις καλά,
και νάρθει ο διευθυντής της κλινικής και να του πει να ξανακάλεσει τον πρώην ασθενή να του κάνει κάποιο άλλο τεστ από τη λίστα της κλινικής.
Γιατί; Γιατί έτσι.

Γιατί επέλεξε ο επόπτης το συγκεκριμένο πείραμα για τη συμπλήρωση της εργασίας;
Επειδή είναι χρονοβόρο.

Όχι, δεν απαιτούσε πολλή δουλειά.
Ήταν δουλειά μιας ώρας. Αλλά αργούσες, αργούσες πολύ να πάρεις τα αποτελέσματα.
Χρειαζόντουσαν μήνες ή και χρόνια! Όσο περισσότερα χρόνια τόσο το καλύτερο.

Χρόνο δεν καθώριζε ο κύριος καθηγητής και έτσι κάποιος που δεν ήταν σχετικός, όπως ήταν η συντριπτική πλειοψηφία των κριτών της εργασίας (όλοι οι καθηγητές της σχολής) δεν καταλάβαινε περί τινος επρόκειτο.

Αφού λοιπόν τέλειωσε με τις βελτιώσεις, η έκθεση εισηγείτο στους κριτές την κατ΄αρχήν έγκριση της εργασίας και τελική έγκριση μετά την προσκόμιση των βελτιώσεων.
Η σε δόσεις έγκριση της εργασίας ήταν άλλη μια «πρωτοτυπία» του κυρίου καθηγητή.

• Και η Δική μου Αντίδραση - Μπα...

Θα σκεφτείτε, ίσως, ότι η παραπάνω «βελτίωση» που ζητούσε ο κύριος καθηγητής ήταν που καθυστέρησε η τελική έγκριση της εργασίας άλλα δώδεκα χρόνια.
Όχι, δεν είναι έτσι.
Τη βελτίωση αυτή δεν την έκανα ποτέ.

Ήμουνα ιδιαίτερα υπομονετικός και ανεκτικός τύπος, αλλά μέχρι ενός σημείου.
Την κοροϊδία αυτή δεν μπορούσα να τη δεχτώ.

Βέβαια, εσείς τη στάση μου μπορεί να μην την βλέπετε ακριβώς όπως την περιέγραψα,
να βλέπετε σ΄αυτήν κάτι όχι και τόσο εύηχο, αλλά τι να κάνω, έχω ευαισθησία με τις λέξεις.
Δεν χρειάζεται να συμφωνείτε με όσα λέω, μια και οι διαφωνίες σας δεν θα μου γίνουν γνωστές.

Σας αφήνω να συνέλθετε όσοι δεν είστε εξοικειωμένοι με τα επιστημονικά πράγματα.
Θα συνεχίσω την επόμενη φορά, κι ας μην έχω ολοκληρώσει ακόμη τα γεγονότα της πρώτης περιόδου.

Προετοιμαστείτε, όμως, για πιο προωθημένα συμβάντα στην επόμενη συνέχεια.

Ιδρυμα ΦΕΥ (5) - Μια Πανεπιστημιακή Ιστορία - Εισαγωγή

 Εισαγωγή  .......................................................................................................   Πλανήτης ΦΕΥ

Όπως σας έχω πει εργαζόμουν στο ίδρυμα ΦΕΥ, ένα από τα τεχνικά πανεπιστήμια της Λάδας
Τον τελευταίο χρόνο αποχώρησα μην αντέχοντας άλλο τις ιδιαίτερες συνθήκες που επικρατούσαν εκεί.
Η ιστορία αφορά έναν πολύ κοντινό μου συνάδελφο. Oι ιδιοσυγκρασίες μας είχαν τόσα κοινά και τον γνώριζα τόσο καλά που μου εξιστορούσε τα πάντα, λες και ήμουν ο εαυτός του.
Γι αυτό για λόγους αμεσότητας θα αναφέρομαι στην ιστορία σε πρώτο πρόσωπο, σαν να αφορούσε εμένα προσωπικά.

To Θέμα της Ιστορίας

Το κεντρικό θέμα της ιστορίας είναι το χρονικό ενός διδακτορικού.
Η ιστορία ξεκινά μετά την ολόκλήρωση της εκπόνησής του τρία χρόνια από την ανάληψή του και φθάνει μέχρι την τελική έγκρισή του μετά δεκαοκτώ χρόνια.
Λέω τελική, γιατί υπήρξε και κατ αρχήν έγκριση έξι χρόνια από την ολοκλήρωσή του
(δύο για τη σύνταξη της εισηγητικής έκθεσης από τον επόπτη της εργασίας και τέσσερα για να τεθεί σε συζήτηση προς έγκριση).

Θα μπορούσα να είχα διαλέξει να αφηγηθώ αρκετές άλλες ιστορίες από τη ζωή και τις δραστηριότητες του ιδρύματος και ίσως κάποιες απ αυτές να ακολουθήσουν.

Προτίμησα να ξεκινήσω με τη συγκεκριμένη, γιατί διαδραματίζεται σε μεγάλη περίοδο χρόνου, διαρκεί δεκαοκτώ περίπου χρόνια, στην εκτύλιξή της διαπλέκονται πολλές όψεις της λειτουργίας του ιδρύματος και θεώρησα ότι προσφέρεται για να δοθεί μια διαχρονική και κάπως ολοκληρωμένη άποψη των τεκταινόμενων στο ίδρυμα.

Γιατί την Αφηγούμαι

Μολονότι την ιστορία για το ίδρυμα ΦΕΥ την είχα προαναγγείλει εδώ και κάμποσο καιρό, καθυστερούσε λόγω της απροθυμίας του Αγη Γήου να τη φιλοξενήσει.
Δεδομένου ότι η ιστορία σε μεγάλο μέρος της αναφέρεται σε κακώς κείμενα,
διερωτώταν κατά πόσον θα ήταν σκόπιμη αυτή την εποχή που διανύει ο πλανήτης του και ειδικότερα η χώρα του.
Τα ιδρύματα στη χώρα του απαξιώνονται και επικρατεί γενικευμένο κλίμα ηττοπάθειας.
Τα κακώς κείμενα και η αναφορά τους περισσεύουν.

Ενέδωσε και μου ζήτησε να την παραθέσω παρατηρώντας την απραξία των επιστημόνων των ιδρυμάτων του πλανήτη του να αναλάβουν τις ευθύνες που τους αναλογούν για τα κακώς κείμενα του πλανήτη και της χώρας του
και ιδιαίτερα
τη σοκαριστική απάθειά τους για την απάνθρωπη χρήση της επιστήμης τους στα θεριστήρια των σύγχρονων πολέμων και όχι μόνον.

Θεωρεί ότι οι λεγόμενοι απλοί πολίτες που μερικοί από τους επιστήμονες αυτούς τους αντιμετωπίζουν αφ΄υψηλού,
τους χρηματοδότησαν και χρηματοδοτούν, άμεσα και έμμεσα, κάποιοι απ αυτούς με κυριολεκτικό ιδρώτα και αίμα και ότι
τους οφείλουν εξηγήσεις για τα έργα και τις ημέρες τους.

Μου ζήτησε, όμως, μετά επιτάσεως
να είμαι όσο γίνεται αντικειμενικός στην αφήγηση της ιστορίας, καθώς, όπως με λύπη του παρατηρεί, η παραπληροφόρηση περισσεύει σήμερα όχι μόνον στα κατεστημένα μέσα πληροφόρησης του πλανήτη του, αλλά και σε κάμποσα ιστολόγια.


Πόσο Aληθινή είναι η Iστορία

Όπως έχω πει στην εισαγωγή, το ίδρυμα ΦΕΥ είναι υπαρκτό και οι ιστορίες μου γι αυτό είναι αληθινές.
Φυσικά κάθε εξιστόρηση είναι υποκειμενική, ακόμη κι αν πρόκειται για μαρτυρία μιας σκηνής στο δρόμο στην οποία δεν εμπλέκεται ο παρατηρητής.
Πέραν από τη διαφορετική αντιληπτική ικανότητα του καθενός μας,
πολλά συνήθως μας διαφεύγουν της προσοχής, διαφορετική είναι και η ιεραράρχισή μας για αυτά που μας γίνονται αντιληπτά.
Ένα γεγονός μπορεί για κάποιον να θεωρηθεί δευτερεύον και να υποβαθμιστεί ή και να αποσιωπηθεί ως αμελητέο,
ενώ το ίδιο γεγονός για κάποιον άλλο να θεωρηθεί πρωταγωνιστικό και η όλη ιστορία να λάβει διαφορετική εκδοχή.

Με την έννοια αυτή η ιστορία είναι μεν αληθινή, αλλά είναι υποκειμενική
καθώς η αφήγηση γίνεται από έναν μόνον από τους εμπλεκόμενους σ΄αυτήν.

Πώς Βρέθηκα στο Ίδρυμα

Η ιστορία με το διδακτορικό ξεκίνησε λίγο μετά που έκανα αίτηση για να διοριστώ στο ίδρυμα ως βοηθός.
Τότε για κάθε γνωστικό αντικείμενο μιας σχολής, υπήρχε μια έδρα, όπως λεγόταν, με έναν μόνον καθηγητή και το υπόλοιπο διδακτικό προσωπικό ήταν σε θέση βοηθών.
Αργότερα με την αλλαγή του πλαισίου νόμου για την παιδεία οι βοηθοί άρχισαν να εξελίσσονται και να καταλαμβάνουν διάφορες βαθμίδες καθηγητών.

Είχα αποφοιτήσει από το ίδρυμα και ο καθηγητής της έδρας σε ένα από τα βασικά μαθήματα της σχολής στο οποίο είχα κάνει την διπλωματική εργασία μου τη βρήκε καλή και μου πρότεινε να εργασθώ στο ίδρυμα στην έδρα του σε θέση βοηθού η οποία είχε κενωθεί.

Η πρόταση αυτή ήταν για μένα ιδιαίτερα ανακουφιστική και δέχτηκα αμέσως.

Η αμοιβή ενός βοηθού τότε ήταν κατά πολύ μικρότερη από αυτήν ενός μηχανικού σε κάποια δημόσια υπηρεσία και ακόμη πιο μικρή απ΄αυτήν ενός μηχανικού ελεύθερου επαγγελματία.
Συμφοιτητές μου που είχαν διοριστεί σε δημόσιους οργανισμούς, όπως για παράδειγμα η δική σας ΔΕΗ, έπαιρναν διπλάσιο και πλέον μισθό και είχαν και πολλές άλλες απολαβές που δεν είχε ένας βοηθός.
Ακόμη μεγαλύτερη ήταν τότε η αμοιβή ενός μηχανικού υπαλλήλου σε τεχνικές εταιρίες, καθώς υπήρχαν δουλειές, αρκετές μεγάλες εταιρίες της Λάδας είχαν αναλάβει μεγάλα έργα στη Μέσοανατολική επικράτεια του πλανήτη.

Γι αυτό, οι περισσότεροι βοηθοί, όσοι τουλάχιστον ήταν μηχανικοί, εργάζονταν παράλληλα και ως ελεύθεροι επαγγελματίες, είτε υπάλληλοι σε τεχνικές εταιρίες (δεν υπήρχε ασυμβίβαστο).

Ο λόγος που δέχθηκα αμέσως ήταν γιατί
- με απωθούσε η εμπορική διάσταση του ελεύθερου επαγγέλματος, δεν τα πήγαινα ποτέ μου καλά με τις χρηματικές συναλλαγές,
- η ιδέα του υπαλλήλου σε εταιρία με απωθούσε, επίσης, καθώς θα ήταν άμεση η αίσθηση της εξάρτησης και υπακοής σε κάποιον άλλο,
- η ιδέα του υπαλλήλου στο ευρύτερο δημόσιο δεν μου ήταν το ίδιο απωθητική, μου φαινόταν πιο κοντά στην κάπως ανεξάρτητη φύση μου, αλλά να διοριστείς τότε στο δημόσιο χρειάζονταν διασυνδέσεις.

Γι αυτό, η εργασία μου ως βοηθού σε πανεπιστήμιο φάνταζε ιδανική διέξοδος για μένα.
Ως άνθρωπος ήμουνα ιδιαίτερα ολιγαρκής και οι οικογενειακές υποχρεώσεις μου την εποχή εκείνη δεν ήταν σημαντικές.

Πίστευα ότι θα ήταν εύκολο να διατηρήσω την αυτονομία μου στα πλαίσια της λεγόμενης ακαδημαϊκής ελευθερίας.
Ύστερα με ενθουσίαζε ιδιαίτερα η εργασία μου σε περιβάλλον νέων ανθρώπων που ήταν οι φοιτητές.

Ανέκαθεν είχα ιδιαίτερη κλίση να συμβουλεύω άλλους, ακόμη και σε θέματα στα οποία προσωπικά αποτύγχανα παταγωδώς, όπως, για παράδειγμα, η διαχείριση των οικονομικών και η οργάνωση γενικά.
Για κάποιους οι συμβουλές μου φαινόντουσαν αποτελεσματικές.
Γιατί δεν τα κατάφερνα προσωπικά, εντάσσεται μάλλον στην ψυχοπαθολογία μου και δεν θέλω, ούτε μπορώ να την αναλύσω
( Πάντως έχω καταλήξει ότι ένας λόγος της προσκόλλησής μου στο ιστολογείν οφείλεται στην έκπληξή μου να βρίσκω κάθε φορά τα κείμενα στη θέση τους.
Δεν μου συμβαίνει αυτό συχνά).


Διάρθρωση της Ιστορίας

Η ιστορία λόγω της έκτασής της θα παρατεθεί σε συνέχειες.
Προβλέπονται οι παρακάτω θεματικές ενότητες:
- Εισαγωγή
- Τα γεγονότα της πρώτης περιόδου
- Τα γεγονότα της δεύτερης περιόδου
- Το γενικότερο περιβάλλον και κλίμα στο ίδρυμα
- Κάποιοι προβληματισμοί.

Βλ. και

- Επιστήμη και Χρήμα - Η Επιστολή Αποχώρησης Διαπρεπούς Επιστήμονα από την Αμερικανική Ένωση Φυσικών λόγω Ντροπής

Ιδρυμα ΦΕΥ – Μίνι Πυρηνικό Ατύχημα

 Εισαγωγή  .......................................................................................................   Πλανήτης ΦΕΥ


Όπως είχαμε πει στην εισαγωγή και τη γενική περιγραφή του πλανήτη ΦΕΥ, το ίδρυμα ΦΕΥ λειτουργεί στη Λάδα, περιοχή του πλανήτη με μεγάλη παραγωγή και χρήση λαδιού.
Είναι ένα από τα λεγόμενα ανώτατα αιδεία (τα δικά σας ανώτατα εκπαιδευτήρια).

Το όνομα ΦΕΥ μερικοί λένε ότι είναι από το ΦΕΥΓΑ.
Άλλοι ισχυρίζονται ότι είναι η αρχαιοελληνική απόδοση του Αλίμονο.
Κάποιοι λένε ότι αυτό δεν ήταν το επίσημο όνομα του ιδρύματος. Δεν ήταν το όνομα με το οποίο ήταν καταχωρημένο στα κατάστιχα.
Έτσι το αποκαλούσαν κάποιοι που είχαν εργαστεί σ΄αυτό.
Οι απέξω το αποκαλούσαν με το επίσημο όνομά του που ήταν τριγράμματο κι αυτό, αλλά πιο επιβλητικό.
Το ίδρυμα ήταν ξακουστό στην επικράτειά του. Πολλοί συναγωνίζονταν να εισέλθουν σ΄αυτό, άλλοι ως τρόφιμοι και άλλοι ως εργαζόμενοι.

Ο φίλος μου ο Φευγανός εργαζόταν στο ίδρυμα ΦΕΥ και μου είχε υποσχεθεί μια διεξοδική περιγραφή των πεπραγμένων του ιδρύματος.
Λόγω της επικαιρότητας των πυρηνικών, του ζήτησα να παρακάμψει προς το παρόν την περιγραφή του ιδρύματος και να μας εκθέσει κάποια ιστορία με ραδιενέργεια που, όπως μου είχε πει, είχε εκτυλιχθεί στο ίδρυμα παλιά.
Του ζήτησα, επίσης, να αποφύγει περαιτέρω γλωσσικούς ιδιωματισμούς, πέραν αυτών που έχει εκθέσει στη γενική περιγραφή του πλανήτη, 

Ιδού η έκθεση του φίλου Φευγανού:


1ο Επεισόδιο με Ραδιενεργές Πηγές

Στο υπόγειο ενός εργαστηρίου μιας από τις σχολές του ιδρύματος στην οποία εργαζόμουν βρισκόταν ένας ερασιτεχνικός σκοτεινός θάλαμος. Εκεί εμφάνιζα τις φωτογραφίες από τα πειράματα του εργαστηρίου.

Κάποια μέρα εισήλθε στο χώρο συνεργάτης του εργαστηρίου, συγγενής του διευθυντή, ο οποίος εργαζόταν σε ένα άλλο ερευνητικό ίδρυμα, εκτός του ΦΕΥ, σε ένα ίδρυμα πυρηνικών ερευνών, κάτι σαν τον δικό σας Δημόκριτο.

Μου ζήτησε να σηκωθώ από τον ξύλινο πάγκο που καθόμουν για να πάρει κάτι που ήταν από κάτω.
Αυτό που ήταν από κάτω ήταν μια ραδιενεργή πηγή.

Την πηγή θα την μετέφερε σε κάποια οικοδομή για ακτινογράφηση του οπλισμού της ώστε να εντοπιστεί η θέση και το μέγεθος των ράβδων του.

Η διαδικασία ακτινογράφησης του οπλισμού είναι ίδια ακριβώς μ αυτήν του ανθρώπινου σκελετού.
Ο οπλισμός αποτελεί κατά κάποιο τρόπο το σκελετό των δομικών στοιχείων της κατασκευής και, όπως και ο ανθρώπινος σκελετός, έχει μεγαλύτερη πυκνότητα (είναι από χάλυβα) από το σκυρόδεμα που τον περιβάλλει, το οποίο αποτελεί, κατά κάποιον τρόπον, τους μύες των στοιχείων.

Την αρμοδιότητα για τη διενέργεια ακτινογραφήσεων στις κατασκευές την είχε το ίδρυμα των πυρηνικών ερευνών.
Για κάποιον λόγο τον οποίο δεν γνώριζα είχε εκχωρηθεί αυτή η αρμοδιότητα και στο εργαστήριο στο οποίο εργαζόμουν. Έτσι νόμιζα. Αυτό μας είχαν πει.

Φυσικά μια ραδιενεργή πηγή δεν είναι μια οποιαδήποτε συσκευή την οποία ακουμπάς όπου βρεις.
Διαμαρτηρήθηκα για το γεγονός της, ας πούμε, επιπολαιότητας αυτής, στο συγγενή και το διευθυντή.

Και οι δύο με διαβεβαίωσαν ότι δεν υπάρχει θέμα, δεν απαιτούνται προφυλακτικά μέτρα. Γνωρίζει ο συγγενής, είναι ειδικός.
Αν και για μένα, με βάση την πολύχρονη εμπειρία μου στο ίδρυμα, η ιδιότητα του ειδικού κάθε άλλο παρά με καθησύχαζε, δεν επέμεινα. Δεν με έπαιρνε, καθώς λέτε και εσείς.

Καλού κακού, φρόντισα από την ημέρα εκείνη και μετά να μην κάθομαι πάνω στην πηγή η οποία συνέχισε να αποθηκεύεται στον ίδιο χώρο.

Μετά κάποια χρόνια κοινοποιήθηκε στους τεχνικούς του εργαστηρίου εγκύκλιος για επίδομα ραδιενέργειας σε όσους βρίσκονταν σε χώρους με ραδιενεργές πηγές.
Οι τεχνικοί του εργαστηρίου συμπλήρωσαν το όνομά τους στη σχετική λίστα και την πήγαν στον διευθυντή να την υπογράψει.

Και τότε ποιος είδε τον Κύριο και δε φοβήθηκε, όπως λέτε εσείς σε παρόμοιες καταστάσεις.
Εκνευρισμένος, έσχισε τη λίστα γιατί, όπως τους είπε, θα πήγαινε φυλακή. Αυτό ήθελαν;
Τώρα το τι ήθελαν οι τεχνίτες δεν θα το σχολιάσω. Δεν είναι του παρόντος.

Πάραυτα, ο σφόδρα ενοχλημένος διευθυντής έδωσε εντολή στο συγγενή να ξεφορτωθεί τις πηγές.
Για να βρίσκονταν ραδιενεργές πηγές στο εργαστήριο χρειάζονταν άδεια από το ίδρυμα πυρηνικών ερευνών από το οποίο τις είχε πάρει ο συγγενής.
Η άδεια δεν υπήρχε, δεν μπορούσε να δοθεί, γιατί δεν είχε κατασκευαστεί ο ειδικός αποθηκευτικός χώρος που απαιτούσαν οι αντίστοιχες προδιαγραφές.
Οι πηγές φύγανε. Πρόβλημα ουδέν, κατά πως εκτίμησε ο κύριος διευθυντής.

Θα εκπλήσσεστε, μάλλον, με το μέγεθος της ανευθυνότητας του διευθυντή.
Ο διευθυντής, όμως, ήταν διεθνούς κύρους επιστήμονας, πρόεδρος αρκετών διεθνών ενώσεων.
Είχε μάλιστα συγγράψει μεταξύ των άλλων και για την ασφάλεια των εργαζομένων.
Και εν γένει ήταν απασχολημένος να αρθρογραφεί και να καυτηριάζει τα κακώς κείμενα στην κοινωνία γενικώς.

Δεν ασχολιόταν με τέτοιου τύπου πεζά θέματα .


2ο Επεισόδιο με Ραδιενεργές Πηγές

Στο ίδιο εργαστήριο αρκετά χρόνια μετά, ο διευθυντής συνταξιοδοτήθηκε και ήρθε νέος.
Επειδή το εργαστήριο επί της θητείας του προηγούμενου είχε κυριολεκτικά διαλυθεί, ο νέος άρχισε τη φασίνα και τις αλλαγές.

Τους λόγους της διάλυσης τους παρακάμπτω προς το παρόν να μην σας πέσουν πολύ βαρείς.

Διάφορα άχρηστευμένα όργανα και συσκευές μεταφέρονταν στον εξωτερικό χώρο του εργαστηρίου για να πεταχθούν.
Ανάμεσα σ΄αυτά που περίμεναν έξω για πέταμα είδα κάτι που έμοιαζε με κάτι που το είχα ξαναδεί.
Πλησιάζω και βλέπω το γνωστό ραδιενεργό σύμβολο και την νεκροκεφαλή, σύμβολο κατατεθέν για πυρηνική πηγή.

Ρωτώ τους δύο εργαζόμενους από την Αλμπάνια που τους είχε ανατεθεί ο καθαρισμός από που την πήραν αυτή τη..... χαλασμένη συσκευή.
Παρεμβαίνει τεχνίτης, εργαζόμενος του εργαστηρίου, και με διαβεβαιώνει ότι δεν ήταν τίποτα άξιο λόγου. Μια παλιά πηγή για πέταμα. Έτσι του είπε ο Κ, μέλος του διδακτικού προσωπικού του ιδρύματος και συνεργαζόμενος με τον προηγούμενο διευθυντή.

Η ...αβλαβής αυτή συσκευή ήταν καμουφλαρισμένη πίσω από ένα σάκο άμμο στο χώρο κάτω από τη σκάλα που οδηγούσε από το ισόγειο στον κύριο χώρο του εργαστηρίου που γινόντουσαν τα πειράματα.
Άραγε, είχε ξεμείνει από τις παλιές ή είχε μεταφερθεί αργότερα για τις μπίζνες κάποιου άλλου από τα παιδιά-συνεργάτες του προηγούμενου διευθυντή;

Στη συγκέντρωση που έγινε υπό την προεδρία του νέου διευθυντή δεν κατέστη δυνατή η εξιχνίαση της προέλευσης της πηγής.
Επικράτησε ιλαρή ατμόσφαιρα. Οι «συνάδελφοι», όπως λέτε και σεις, συνεργάτες του προηγούμενου διευθυντή, καλαμπούριζαν με τις αδικαιολόγητες αιτιάσεις μου, θέλοντας να υποβαθμίσουν το θέμα.
Όταν, μάλιστα, τους θύμισα ότι για χρόνια ολόκληρα καθόμουνα πάνω στις παλιές πηγές, συναγωνίζονταν ο ένας τον άλλο στην εφευρετικότητα των πειραγμάτων τους για την ενοχλητική  "ιδιορρυθμία" μου, εν γένει, και ειδικά στα θέματα εκπαίδευσης και έρευνας, που τότε πια έβρισκε τη ραδιενεργή εξήγησή της.

Καταφέραμε, πάντως, να συμφωνήσουμε ότι η πηγή έπρεπε να απομακρυνθεί το συντομότερο από τον προαύλιο χώρο του εργαστηρίου, καθώς ήταν χώρος διέλευσης μαθητών γειτονικού δημοτικού σχολείου και ότι η αποκομιδή της θάπρεπε να γίνει σε ειδικό χώρο.

Ειδοποιήθηκε ο διευθυντής της σχολής πυρηνικής τεχνολογίας του ιδρύματος ΦΕΥ να έρθει να την παραλάβει και να επιμεληθεί αυτός την αποκομιδή της.
Ο διευθυντής έστειλε αμέσως τεχνικό του εργαστηρίου της σχολής με μετρητή ακτινοβολίας και την εντολή να μην πει σε κανέναν τα αποτελέσματα των μετρήσεων παρά μονον στον ίδιο.

Η μέτρηση όμως ήταν τόσο προβληματική που ο εργαζόμενος δεν μπόρεσε να κρύψει την ταραχή του.
Σε επίμονες ερωτήσεις μας για τον βαθμό επικινδυνότητας της πηγής, μας είπε ότι είναι αρκετά ενεργή και μας συμβούλεψε να την φωτογραφήσουμε (γιατί άραγε, διερωτηθήκαμε τότε) από απόσταση πριν μεταφερθεί αλλού.
Μετά την ενημέρωση του, ο διευθυντής αποχώρησε αμέσως από σύσκεψη στην οποία συμμετείχε και κατέφθασε με ειδικό όχημα και πήρε την πηγή.

Με τον νέο δικό μας διευθυντή του εργαστηρίου συντάξαμε έγγραφο στο οποίο ζητούσαμε να μας απαντήσει το εργαστήριο της πυρηνικής τεχνολογίας για την επικινδυνότητα της πηγής.
Ο διευθυντής του μας απάντησε ότι η πηγή ήταν ανενεργή, ότι την τοποθέτησε κάτω από τη σκάλα του εργαστηρίου του και η ακτινοβολία που μέτρησε (προφανώς από πάνω από τη σκάλα) ήταν αμελητέα.
Toυ απευθύναμε δεύτερη επιστολή ζητώντάς του να εκτιμήσει ξανά την διακινδύνευση του προσωπικού του εργαστηρίου λαμβάνοντας υπόψη, ως ώφειλε, την ακτινοβολία της πηγής τα χρόνια που ήταν σε πλήρη ισχύ και του υπενθυμίζαμε ξανά ότι η σκάλα κάτω από την οποία ήταν κρυμμένη η πηγή ήταν επισκέψιμη και από το κάτω μέρος της.

Επειδή δεν υπήρξε απάντηση, ζητήσαμε να εξετάσει την πηγή ειδικός και να αποφανθεί αυτός.
Ο ειδικός είδε μια πηγή-αντίκα που δεν ήταν η «δική μας».
Τότε καταλάβαμε γιατί ο απεσταλμένος του κυρίου διευθυντή μας είχε συστήσει τη φωτογράφησή της.

Δυστυχώς, όμως, το φιλμ, αν και σε αρκετή απόσταση από την πηγή και σε ελεύθερο χώρο, είχε καεί.

Και αυτός ο διευθυντής ήταν μεγάλος επιστήμονας, σαν αυτούς που βλέπετε να βγαίνουν στις τηλεοράσεις σας και να σας καθησυχάζουν για τη Φουκουσίμα σας.

Συνεχίζεται

Βλ. και
- Οι Αφύλακτοι Παιδότοποι των Μεγάλων