Ζωή, αυτή η άγνωστη

Από το ιστολόγιο eperson  με τίτλο:

Ζωή, αυτή η άγνωστη
(πιο ευανάγνωστα http://eperson.blog.com/nexus/ -  ΚBG_pare_Μάης2012.doc )

...η συζήτηση ήταν κάπως έτσι: 

Eίσαι Θεά της έλεγα, και ως θεά φαντάζεσαι πράγματα που θέλεις να απολαύσεις, να γευτείς, να αισθανθείς, να νιώσεις. 

Και έγινες άνθρωπος. 

Για να τα ζήσεις όλα αυτά που ως θεά φαντάστηκες. 

Γη, η ομορφιά της φύσης και των αισθήσεων. 

Δεν έγινες άνθρωπος για να κλειστείς σε ένα δωμάτιο και μέσα από μια οθόνη να ξαναφανταστείς. 

Ζήσε! 

...συνεχίζοντας εδώ αυτόν το φανταστικό διάλογο, σημειώνω ότι:

- οι άνθρωποι έγιναν αχόρταγοι της ζωής, με αποτέλεσμα να αρνούνται να σηκωθούν από τη καρέκλα, δηλαδή φοβούνται το θάνατο. 

Δεν έχουν αντιληφθεί ότι όσο δεν ζούν, αλλά φαντάζονται ότι ζουν, όσα χρόνια και αν ζήσουν το ίδιο είναι. 

Δηλαδή όποιος δεν γεύεται τη ζωή θέλει λίγο ακόμα από αυτό το κάτι τι; 
για τους χορτάτους Heghlu’meH QaQ jajvam tlhIngan jIHbe’.

- το αποτέλεσμα είναι ότι γίνονται μισάνθρωποι,
δηλαδή αποκηρύσσουν την άγνωστη σε αυτούς ανθρώπινη υπόστασή τους και
ζητάνε να γίνουν κάτι άλλο.

Και παράλογα αυτό το ονομάζουν εξέλιξη. 

Ζουν σαν να είναι σε διαστημόπλοιο όπου όλα φιλτράρονται, νερό αέρας έρωτας, με ελεγχόμενο τεχνητά περιβάλλον και δεν κοιτάνε καν έξω από το παράθυρό τους
διότι... τι να δεις στο διάστημα; 

ή αν δούν, αφού δεν είναι ο στενά προσωπικός τους χώρος, το κελί τους· όσο μεγάλο και πολυτελές κι αν είναι, τότε ορίζεται ως ο σκουπιδότοπος. 

Κόψιμο δηλαδή του ομφάλιου λώρου του ανθρώπου με το φυσικό περιβάλλον, με τη Γη και μόνιμη κατάσταση ανικανοποίητης↔ικανοποίησης πιστεύοντας ότι η τεχνολογία θα κάνει το θαύμα της· 

ζούν όχι σε τικ καρδιάς αλλά σε κλικ ποντικιού.
 

Πολύ ωραία το διατύπωσε ο Πιέρ Τεγιάρ ντε Σαρνέν,
 επαναφέροντας την ισορροπία ανάμεσα στη φαντασία και τη ζωή:

Δεν είμαστε ανθρώπινα όντα που βιώνουν μια πνευματική εμπειρία. Είμαστε πνευματικά όντα που βιώνουν μια ανθρώπινη εμπειρία

με άλλα λόγια, Η πραγματική γενναιοδωρία προς το μέλλον έγκειται στο να τα δίνουμε όλα στο παρόν.

- οι μισοί επιστήμονες προσπαθούν να με πείσουν ότι εγώ, εσύ, ο κόσμος, το σύμπαν δεν υπάρχουμε.

Και οι υπόλοιποι συμφωνούν διακριτικά με τους πρώτους, με διάφορες παραλλαγές, π.χ. δεν υπάρχω εγώ ↔ υπάρχεις εσύ, 
ή ακόμα πιο δύσκολοι και αδιάβατοι σε μένα δρόμοι

όπως αυτή τη διδασκαλία Ζεν που χρόνια τώρα προσπαθώ να 'αποκωδικοποιήσω':

"Η αυτοκράτειρα Γου, τον 7ο αιώνα, δεν μπορούσε να καταλάβει τη βουδιστική ιδέα ότι το σύμπαν είναι σαν ένα τεράστιο δίκτυο από πετράδια που αντανακλά το ένα το άλλο. 

Ο δάσκαλος Φα-Τσανγκ ανέλαβε να της εξηγήσει με μια παραστατική επίδειξη τι εννοούσε ο Βουδισμός.Προς το σκοπό αυτό κράτησε ένα καντήλι στη μέση ενός δωματίου, που ήταν γεμάτο με καθρέφτες. 

"Αυτό", είπε στην αυτοκράτειρα, "αντιπροσωπεύει τη σχέση του Ενός με τα πολλά".Μετά τοποθέτησε έναν κρύσταλλο στο κέντρο το δωματίου και είπε ότι αυτός αντανακλούσε τα πολλά στο Ένα. Στη συνέχεια πρόσθεσε ότι αυτή ήταν η μερική μόνο αλήθεια, γιατί ολόκληρο το μοντέλο θα έπρεπε να κινείται για να δείξει τον δυναμισμό του"

   Τα είπε κάπως αλλιώς και η Delenn 

"Πιστεύουμε ότι η ψυχή είναι ένα μη εντοπισμένο φαινόμενο.

Αν προβάλω μια ακτίνα φωτός στον τοίχο, βλέπετε το φως στον τοίχο.

Αλλά ο τοίχος δεν είναι η πηγή του φωτός.Εκπορεύεται από κάπου αλλού.

Η ψυχή είναι επίσης μια προβολή. Δεν υπάρχει μέσα σας, όπως και το φως δεν υπάρχει μέσα στον τοίχο.

Μόνον το κέλυφος μπορούμε να δούμε.

Πιστεύουμε ότι το ίδιο το σύμπαν είναι συνειδητό με τρόπο που ποτέ δεν θα μπορέσουμε να κατανοήσουμε.

Καταγίνεται στην αναζήτηση νοήματος.

Γιαυτό διασπάται σε κομμάτια, εμφυσώντας τη δική του συνείδηση σε κάθε μορφή ζωής.

Είμαστε το σύμπαν στο εγχείρημά του να κατανοήσει τον εαυτό του" 

http://www.youtube.com/watch?v=mbu3ZFLdA8s&feature=player_embedded

και κάτι ακόμα που βρήκα 'λυπάμαι, δεν θυμάμαι που':

Ένας άνθρωπος γυρίζει γύρω από ένα δέντρο έστω σε μια απόσταση 10 μέτρων με σταθερή ταχύτητα. Ένας πίθηκος γαντζωμένος πάνω στο δέντρο (αδιάφορου πάχους) γυρνάει και αυτός γύρω γύρω από αυτό, με τέτοιο τρόπο ώστε να κρύβεται περίτεχνα από τον άνθρωπο, διατηρώντας και αυτός (ο πίθηκος) αναγκαστικά την ταχύτητά του σταθερή. 

Το ερώτημα είναι αν ο άνθρωπος γυρνάει γύρω από τον πίθηκο"

...Ρωτάω κι εγώ: είναι τουλάχιστον μπανανιά ώστε να φάνε και να εξελιχθούν;

Ό,τι υπάρχει πάνω από τα κεφάλια μας πάντα υπήρχε [μεγάλη αυθαιρεσία]. 

Ο Επίκουρος υποστηρίζει ότι είναι άπειρο· ΕννοιοΛογικά συμφωνώ. 

Τώρα, πως το άπειρο εξαπλώνεται και που; άτοπο είναι. 

Αν κάτι εξαπλώνεται, αφού κάποιοι τόσο επιμένουν, κάτι άλλο είναι και όχι το
άπειρο... σύμπαν [υπερβολή η λέξη άπειρο μαζί με τη λέξη σύμπαν]. 

Κρίμα που κάποιοι δικαιούνται:

• α)και να φαντάζονται,
• β)και να πληρώνονται γι αυτό,
• γ)και να έχουν ένα σωρό πανάκριβα και πολυέξοδα μπιχλιμπίδια στη διαθεσή τους για να παίζουν με τα φανταστικά τους σενάρια,
• δ)και να τα πληρώνουν όλοι με το έτσι θέλω,
• ε)και τα αποτελέσματα των ερευνών να ορίζονται ώς πνευματικά δικαιώματα, κτήμα κάποιων,
• στ')και να επιβάλλουν την φαντασία τους στους υπολοίπους.

Όταν το Μάη του 1968 οι εξεγερμένοι απαιτούσαν τη φαντασία στην εξουσία δεν είχαν αυτό υπ' όψη τους. 

Εγώ λοιπόν, 43 χρόνια μετά το '68, ζητώ κατ' αρχήν, τη λογική στην εξουσία διότι υπάρχουν βασικά προβλήματα που πρέπει να λυθούν. 

Και αφού, κρίνοντας από την γενική συμπεριφορά, όλα τα προβλήματα της ζωής έχουν λυθεί την έχουμε αράξει και απολαμβάνουμε την Πανάκεια,  

ας τεθεί το μέγα ερώτημα:

-τι είναι η ζωή;

-εγώ έγώ κύριε να απαντήσω; Η απάντηση που δίνω είναι: 
-ζωή είναι η έξυπνη λύση.

Αν είχα τις σωστές ιεραρχικές διασυνδέσεις το θέμα θα έκλεινε εδώ, 

εγώ θα γινόμουν δάσκαλος, σοφός, άγιος, [ανάλογα την ομπρέλα]

(κανένα νομπελάκι ειρήνης ελεύθερο;) και η ανθρωπότητα θα ασχολιόταν τουλάχιστον καμιά χιλιάδα χρόνια ερμηνεύοντας ή και πολεμώντας για την επιβολή των διάφορων εκδοχών των. 

Επειδή το παιχνίδι της ιεραρχίας δεν με ενδιαφέρει η κατάληξη είναι ότι κανείς δεν μένει ικανοποιημένος από αυτή την σύντομη απάντηση μου, 

[καλό βαθμό δεν θα πάρω, διαμαρτύρομαι, ο δάσκαλος δεν καταλαβαίνει αλλά σε μένα δίνει κακό βαθμό!! πως περιμένεις κοινωνική πρόοδο; απαιτώ ΤΑΚΤΙΚΉ ΑΞΙΟΛΌΓΗΣΗ ΤΩΝ ΔΑΣΚΆΛΩΝ ΑΠΌ ΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΈΣ,αρχίζοντας από τη τάξη του νηπίου! και σοβαρολογώ], 

έτσι κι εγώ ο τύπος που φανταστικός δεν είμαι, έχω όχι μία άλλα δύο φανταστικές λογικές εξηγήσεις για την ερώτηση ζωή.

Η πρώτη 

Ξέχασε αυτό που βλέπεις, αυτά που ξέρεις, την ίδια σου τη μορφή. Δεν είμαστε αυτό που φαινόμαστε. Είμαστε ο καθ'ένας ένας κόσμος ολόκληρος [αφού τόσο πολύ ενθουσιάζει τα πλήθη η αντιπροσωπευτική δημοκρατία]  

Δηλαδή: ο καθε άνθρωπος εκπροσωπεί το Είδος του και τον Πλανήτη του, ο κάθε άνθρωπος είναι Μοναδικός και είναι στον και ο κόσμος του.  

Και όλοι μαζευτήκαμε εδώ... Namaste που λένε και οι lostάδες. και τώρα quis, quid, ubi, quibus auxiliis, cur, quomodo, quando?

..... συνεχίζω και θέλω να είμαι σύντομος:  

Αυτό που αντιλαμβάνομαι: ο Κόσμος, είναι ένα πεδίο δοκιμών, φτιαγμένο από όντα με νόηση, με σκοπό την ανεύρεση λύσεων 1) συνύπαρξης, 2) μαζί με ελευθερία, 3) με σεβασμό στο φυσικό περιβάλλον, δηλαδή χωρίς καταστροφές και εξαφανίσεις άλλων ειδών,4)να είναι ευχάριστο. 

Γενικότερα: Πως μπορούμε να συνυπάρξουμε σε έναν ποικιλόμορφο και περιορισμένο χώρο, τη Γη κάνοντας ο καθένας ότι θέλει χωρίς να σκοτώνουμε και να διαλύουμε ότι βρίσκουμε μπροστά μας;

Γιατί αυτό; 

Λογικά και πάλι σκέφτομαι: αντί 6,5 δισεκατομύρια πλανήτες να μπούν σε πόλεμο μεταξύ τους, φαντάζεσαι τα αποτελέσματα; ακριβώς επειδή νοήμονες, αποφάσισαν να φτιάξουν αυτόν τον 'εικονικό κόσμο που ζούμε', και να στείλουν ο καθ' ένας από έναν εκπρόσωπο.  

Και επειδή αυτά τα πλάσματα δεν είναι λιγούρηδες και μίζεροι, αποφάσισαν τη Γη μας να την κάνουν όμορφη, με ποικιλία. 

Να μην βλέπω πάντα τα ίδια και τα ίδια, να μην βρίσκομαι σταθερά στους 27± βαθμούς λες και είμαι στη συντήρηση, αλλά να ζω.

Όσο περισσότερα τα ερεθίσματα τόσο περισσότερες οι επιλογές και οι προκλήσεις, τόσο καλύτερος ο προσομοιωτής ζωή. 

Φυσικά αν ζούσαμε σε ένα πλανήτη βράχο (όπως επιμελώς προσπαθούμε να φτιάξουμε), με τίποτα τριγύρο μας, δεν θα ξύπναγε καν η ομορφιά μέσα μας και οι αισθήσεις έξω μας, η μόνη ποικιλία θα ήταν αυτή με το ούζο, κι άν. 

Ωραία τα γράφει στο βιβλίο της ' ‘Γαία, το ανθρώπινο ταξίδι από το χάος στον κόσμο‘η Ελισάβετ Σαχτούρη, γεγονός, μετά από 10000(;) χρόνια γραπτού λόγου πάνω σε πέτρες, σε ζώα, σε δένδρα, και πλέον πάνω σε ψηφιακή κινούμενη άμμο, όλα υπάρχουν ως ιδέες, προτάσεις.

Καιρός δεν είναι να περάσουμε από τα λόγια στις πράξεις όσο αυτά συνεχίζουν να υπάρχουν;

Τελικά μόνο φανταστικό δεν είναι αυτό το ταξίδι, κατάθλιψη θα με πιάσει με αυτά που με υποχρεώνετε να ζω· 

Προ ή μετά κατάθλιψης έρχομαι στη 

δεύτερη εξήγηση της ζωής ως έξυπνη λύση:

Μια φορά και έναν καιρό, πριν 2421 χρόνια,ο Διογένης (410→323) περπατούσε στους δρόμους αναζητώντας Ανθρώπους. 

Όταν την πρωτοδιάβασα αυτή την τόσο απλή αλλά και συνάμα τρελλή αναζήτηση του δεν καταλάβαινα.... και μόλις στις αρχές του 2011 κατανόησα τι ζητούσε αυτός ο Άνθρωπος. Υπέροχος!

Στο δεύτερο σενάριο είναι αδιάφορο άν οι κόσμοι είναι 6,5 δις, ή 1 πλανητάκος ή απλά ένα διαστημόπλοιο, το βέβαιο είναι ότι εκεί ζούνε Άνθρωποι.

Και επειδή ένας μή Άνθρωπος μπορεί να καταστρέψει, μόνος του χωρίς βόμβες και νεροπίστολα έναν ολόκληρο πλανήτη Ανθρώπων, 

αυτός ο πολιτισμός δημιούργησε αυτή 'τη ζωή μας' ως πεδίο δοκιμών. 

Δηλαδή ρωτάνε για κάθε άνθρωπο που 'υπάρχει' εκεί: 

αυτό το ον που καλωσορίζουμε στη κοινωνίας μας είναι Άνθρωπος ή απλά μοιάζει με Άνθρωπο…και το στέλνουν στη Γη για έλεγχο λειτουργιών. 

Δεν θέλω να το προχωρήσω σε ανάλυση,
το βέβαιο είναι ότι ως συνοδοιπόρος πλέον του Διογένη του λέω ότι Άνθρωπος δεν είμαι και ότι κι εγώ 2421 χρόνια μετά, Άνθρωπο ζητώ!

Γράφω και πάλι ότι αυτά τα σενάρια είναι φαντασίες μου, αλλά και παράπονο για όλα τα έργα σειρές βιβλία επιστημονικής η μη φαντασίας, 

όπου οι γάμοι και οι οργανωμένες θρησκείες ζουν και βασιλέουν, 

όλα είναι πλήρως στρατικοποιημένα,
όλοι βαράνε προσοχές 24×7, 

οι εχθροί είναι παντού, ο στόχος είναι ‘τεχνολογία’, 

οι εξωγήινοι έχουν μονοπολιτισμούς και πάντα ιεραρχική οργάνωση, 

η προσέγγιση αυτών από τους γήινους, που ορίζονται ως οι πιο πολιτισμένοι, είναι άμα δεν μπορείς να το δαγκώσεις γλύψ' το 

λες και είμαστε τι; σκυλιά; ίαινες; 

και το πλέον απαράδεκτο: ανατινάζουν και εξαφανίζουν από το χάρτη πλανήτες ολόκληρους και τα πλήθη και πληρώνουν και ενθουσιάζονται!

Και συνεχίζοντας τη φαντασία μου λέω στα κουνάβια ότι με τα μυαλά που κουβαλάτε όχι διαπλανητικά ταξίδια αλλά ούτε στη Σελήνη δεν πρόκειται να πατήσετε το πόδι σας· και ας πουλάτε σεληνιακά οικόπεδα για να έχετε, όταν φτάσει η ώρα των ιδιωτικοποιήσεων, μάζα υποστήριξης από τους κουτοπόνηρους 'ιδιοκτήτες'. 

Διότι αν τριγυρνάνε κάποιοι εκεί έξω, "ισ ανυβοδυ οθτ τηερε?", 

δεν είναι βόδια που βγήκαν ως νέοι conquistadores,  

αλλά πλάσματα περίεργα και ειρηνικά που ψάχνουν ομοίους τους (και δεν εννοώ εμφάνιση), διότι αυτή είναι η τάξη των πραγμάτων στο 'εξωτερικό', ή το'χεις ή δεν το'χεις. 

[ζητώ ταπεινά συγγνώμη από όλα τα ζωάκια που ανέφερα ως μορφή υποβιβασμού· δεν φταίτε, αυτό ξέρετε αυτό κάνετε· δηλ. λόγω σχετικότητας περιβάλλοντος μέχρι εκεί φτάνει το μυαλό σας ... ακόμα].

Τελικά η άποψη που παρουσιάζει και επιβάλλει η (επιστ.) φαντασία για το μέλλον δεν περιέχει τίποτα το όμορφο λες και είναι αδιανόητο και παράλογο. 

Ά και στις σπάνιες περιπτώσεις ‘εξελιγμένων’ αυτοί όχι μόνο δεν έχουν ανθρώπινη μορφή αλλά ή είναι άσχημοι ή ‘πνεύματα’· 

δηλαδή το μήνυμα είναι: για τώρα και για πάντα...: Προοοσοοχή! & go!go!go!

Σας απαγορεύουμε να φανταστείτε τους εαυτούς σας να ζείτε όμορφα ειρηνικά
ελεύθερα, να διασκεδάζετε και να ερωτεύεστε.

Ανοιχτή Επιστολή

Απόσπασμα από το Έλα του Πλάτανου

Αγαπημένε φίλε Πλάτανε σε χαιρετούμε
Οι ατελείωτες συζητήσεις που έχουμε μέσω δικτύου για την προσωπικότητα σου και την διαύγεια του πνεύματός σου μας κάνει να πάρουμε το θάρρος και να σου στείλουμε ένα ποίημα που πιστεύουμε ότι σε αντιπροσωπεύει. Θα χαρούμε να τα πούμε και από κοντά.
Με βαθιά εκτίμηση, ΑΓΗΣ ΓΗΟΣ –SIMPLE MAN

Έλα
Μαύρα πουλιά διαβαίνουν τη σκέψη μου, κι όλο ζητώ απάντηση στης ζήσης το διάβα
Τι θέλουν οι αισθήσεις μου και πάλλονται, στο κελάηδημα των φτερωτών αδερφών;
Τι θέλουν τα όνειρα και ζητάνε εκδίκηση από την καθημερινότητα;
Τι θέλω κι εγώ από το εγώ μου που ξαγρυπνάει ταξιδεύοντας στις σκέψεις;

Φωνάζω τις νύχτες βουβά τους λόγους της ύπαρξης και φοβάμαι
Κλαιω το τέλος του ταξιδιού που βλέπω και πονάω

Οι χάρες κι οι χαρές σμίξανε σε τραγικό χορό προσβάλλοντας εμένα
Είμαι πια μόνος με την πρώτη ανάσα να με περιμένει για το ξεκίνημα

Θέλω να φτάσω πριν από σένα για σένα στο τέρμα
Αλλά δυστυχώς είναι το τέλος και για τους δυο μας, το τέλος για όλους

Θέλω να ξέρεις ότι βρήκα τις απαντήσεις και θα σου τις φέρω δώρο
Δώρο ακριβό να το φυλάξεις στα ερμάρια της ψυχής σου ταξιδεύοντας

Μη πικραίνεσαι άλλο και διάλεξε τον ίδιο δρόμο το ίδιο σοκάκι
Κοίτα μπροστά να δεις τα ανθρώπινα χαμόγελα που ανθίζουν

Έλα μη διστάζεις οι υπάρξεις είναι εδώ και σε περιμένουν
Έλα να γευτείς το νέκταρ της χαράς από το θρυλικό δισκοπότηρο της νίκης
Έλα μη βασανίζεσαι στις μαύρες χαράδρες της αποτυχίας
Έλα να κάνεις την χαρά σου ηλεκτρόνιο του μυαλού

Αλήθεια δεν θέλεις να γευτείς τη γνώση της ύπαρξης με βουλιμία;
Αλήθεια δεν θέλεις να νιώσεις το πέταγμα του κορμιού από τη νίκη;

Μακάρι να μπορούσα να σπρώξω τις αισθήσεις σου να σμίξουν με τη χαρά
Μακάρι να έβγαζα με μιας το θλιμμένο της ψυχής σου από το βλέμμα σου

Το ξέρω ότι είναι δύσκολο ν’ αλλάξεις αλλά θέλω κι εσύ να ξέρεις

Θέλω να ξέρεις γιατί σε σέβομαι και σ αγαπάω

Εστάλη χθες ταχυδρομικά με συστημένο γράμμα μέσω του Ψηλού
,
_________________________
Κύριε SIMPLE MAN με παρέσυρε ο ΟΣΦΠής. Αφού συγχώρεσες αυτόν, συγχώρα και μένα.
.

Απολογισμός

Kείμενο του Simple Man
.
Μεγάλωσα αρκετά πια. Είμαι σε αυτή την ηλικία που δεν μπορείς να αλλάξεις πολλά και το να ονειρευτείς, γνωρίζεις καλά, ότι είναι εγκεφαλική συνήθεια ενός αυθόρμητου παλαιού εαυτού. Σε αυτή την ηλικία έχεις σταματήσει να σε ενδιαφέρουν οι προσωπικές αναμνήσεις και ψάχνεις σημαντικότερες που δεν είναι άλλες από τις συλλογικές. Αυτές που συνετέλεσαν να αλλάξουν κάτι προς το καλύτερο σε αυτόν εδώ τον τόπο.

Είναι τραγικό να είσαι μέρος ενός λαού που έχει μείνει στάσιμος, σαν ποτάμι που δεν βρήκε ποτέ θάλασσα παρά έγινε λίμνη και με τον καιρό βάλτος.

Μέρος ενός λαού που κλέβει τις αναμνήσεις παλαιότερων γενεών για να δικαιολογήσει τον σημερινό αδικαιολόγητο λόγο ύπαρξής του.

Δεν μιλώ για «εθνική υπερηφάνεια» διότι είναι σχήμα οξύμωρο εφόσον η υπερηφάνεια κρίνεται από την πορεία αυτού που την κουβαλά.

Η υπερηφάνεια κομματιάστηκε και πουλήθηκε, προσωπικά από τον καθένα μας, σε γκαλερί που εκθέτει τους ατομικούς εξευτελισμούς τού κάθε πλανόδιου «ηγέτη», που ήθελε και θέλει να διαφεντεύει τις αξίες μας.

Μιλώ για την συλλογική κατανόηση του τελματώσαμε. Να βάλουμε κάτω τις πλάστιγγες και να ζυγίσουμε τι έχουμε να χάσουμε από την προσωπική μας κληρονομιά για να δώσουμε στην συλλογική, πριν τα σκουλήκια κάνουν πάρτι στα κορμιά μας.

Η πρόταση που ηχεί έντονα στα αφτιά μου, χρόνια τώρα, είναι: «Τι θα κερδίσω εγώ;».

Την έχω ακούσει σε καφενεία, σε κομματικά γραφεία, σε διεκδικήσεις, στο super market, στο δρόμο, στα χωράφια, στην δουλειά μου, στην παραλία, στα βουνά, στα χωριά και στις μεγαλουπόλεις.

Αντάλλαγμα κέρδους έγινε η αξιοπρέπεια.

Κόβουμε επί δεκαετίες τιμολόγια παροχής υπηρεσιών για την πουλημένη συνείδηση μας, για την εθελοτυφλία μας, για το προσωπικό μας κέρδος. Λες κι αν βγάλεις αναίμακτα αυτόν τον χρόνο δεν θα σε βρει τον επόμενο το «τι θα κερδίσω εγώ;» ενός άλλου δειλού που ήρθε η ώρα να κόψει το δικό του τιμολόγιο παροχής υπηρεσιών.

Καμιά οικονομική κρίση δεν πρόκειται να χτυπήσει αυτή εδώ την χώρα. Διότι η Ελλάδα δεν έχει λαό, έχει άτομα. Διότι στην Ελλάδα δεν κόβουμε τιμολόγια πώλησης ή αγοράς αλλά παροχής υπηρεσιών. Και από υπηρέτες αυτή η χώρα άλλο τίποτε.

Χωρίς κανέναν ενδοιασμό και με μεγάλη σιγουριά βάζουμε τις υπογραφές μας κάτω από το «Τοις μετρητοίς» σα να μην είναι τίποτε το σπουδαίο. Ή μάλλον δεν είναι τίποτε το σπουδαίο.

Το όνομά σου δεν έχει καμία βαρύτητα και το ξέρεις.

Σήμερα το βάζεις εδώ, αύριο αλλού. Το όνομα ακολουθεί το έργο σου και από έργο πάσχουμε δεκαετίες.

Κληρονομούμε σε αυτούς που θα έρθουν υπογραφές και είναι πραγματικά ειρωνικό όταν κάποτε για μία υπογραφή έπαιξαν κάποιοι το κεφάλι τους. Το «Επί πιστώσει» χάθηκε. Την αξιοπρέπεια την πουλάμε με τη μία. Φθηνά και επικινδύνως επιπόλαια.

Δεν έχω να νοσταλγώ τίποτε.

Ήρθα, μεγάλωσα και θα φύγω μέσα σε έναν γεωγραφικό χώρο και σε μία ιστορική περίοδο που δεν θα αφήσει τίποτε στους επόμενους παρά μόνο στοίβες κομμένα τιμολόγια καμιάς προσφοράς, μόνο παροχής. Μη ανακυκλώσιμα και άκρως ραδιενεργά.
.

Για ένα γραμμάριο...

Κείμενο του Simple Man

"Σκέψου ότι σήμερα είναι η τελευταία ημέρα σου στον πλανήτη.

Τέλος στα δεδομένα και στο αύριο. Σκέψου ότι, ό,τι άγγιξες και κοίταξες θα παρασυρθεί σαν την άμμο στα ξερά ακρογιάλια των καλοκαιριών σου. Ένα κλικ τελευταίο ενός φωτογράφου που σε ακολουθεί από την πρώτη στιγμή της συλλήψεως σου στην κοιλιά της μάνας σου.
Το τελευταίο πλάνο και τώρα πρέπει εσύ να αποφασίσεις αν η φωτογραφία αυτή θα είναι ασπρόμαυρη ή έγχρωμη. Αν θα έχει φόντο και αν θα γελάς. Θα κοιτάς ευθεία ή τον ορίζοντα.

Τι είναι πιο σημαντικό για να απλώσεις το βλέμμα σου;
Αν αύριο έδινες την τελευταία μάχη στην ζωή σου τί θα έπαιρνες μαζί σου;

Μπορείς να αντέξεις τις αναμνήσεις σου στους κουρασμένους ώμους του μυαλού σου;
Μπορείς να μπεις στην αυριανή σου μάχη χωρίς το κουράγιο να νικήσεις;

Αν το χθες ήταν το Βασίλειο που με τόσους πολέμους κέρδισες και τώρα πρέπει να το αποχωριστείς, ποια θα ήταν η πιο επίπονη απώλεια σου;

Τα σύνορα που έβαλες με τα Βασίλεια των άλλων, τα φιλντισένια μπαούλα που φύλαγες τα λάφυρα των παλαιότερων μαχών σου ή ο θρόνος που σκάλιζες επίμονα για χρόνια ολόκληρα;
Θα σου έλειπαν οι κήποι που φύτευες τους σπόρους των ερώτων και των απωλειών σου ή ο τοίχος με τα κορνιζαρισμένα βραβεία που σου απέδωσε η συνείδησή σου μετά από κάθε σου μεγάλο Όχι;

Ακόμα «και αν δεν είσαι έτοιμος από καιρό» για αυτό που θα αντιμετωπίσεις αύριο, δεν είναι κακό να φοβηθείς αλλά ούτε και να κλάψεις.

Η γενναιότητα ίσως είναι ένας μύθος που πλάθουμε για να εκφοβίσουμε τον εχθρό, που ποτέ δεν γνωρίσαμε και δεν θα μάθουμε αν τελικά υπήρξε ποτέ.

Κουβάλα λοιπόν στην τελευταία σου μάχη το έκπληκτο βλέμμα που είχες όταν για πρώτη φορά είδες, ένα καλοκαιρινό βράδυ, ένα πεφταστέρι.

Κουβάλα το πετάρισμα της καρδιάς σου όταν το σπουργίτι που έπεσε από την φωλιά του, και εσύ παιδί το φρόντισες, κατάφερε να πετάξει.

Κουβάλα την πρώτη ανατριχίλα του πρώτου σου φιλιού που σε έκανε να νομίζεις ότι αιωρήθηκες 20 εκατοστά από το χώμα.

Κουβάλα τον πρώτο αποχωρισμό που σ’ έκανε να μάθεις τι είναι θάνατος ζωντανός και αιώνιος.
Κουβάλα στα βλέφαρά σου την στάλα από την θάλασσα που βγαίνει από τις πιο μικρές σπηλιές της φύσης κρυμμένες στα μάτια σου.

Και να εύχεσαι η τελευταία σου μάχη να είναι συναρπαστική για να προσθέσεις ένα γραμμάριο ακόμα στα ήδη 21 της ψυχής σου ".
Για ένα γραμμάριο...