Φωτιές παντού. Η Ευρώπη φλέγεται. Η Ελλάδα το ίδιο.
Στην Ινδία πλημμύρες. Στην Ιαπωνία σεισμοί.
Από τη μία στιγμή στην άλλη ανατροπή.
Ο ουρανός σιωπά. Δεν απαντά. Δεν τον ρωτά κανείς
Δεν είμαστε καθυστερημένοι εμείς.
Κοιμόμαστε το βράδυ. Δεν ξέρουμε αν και πώς θα ξυπνήσουμε το πρωί.
Θυμόμαστε κάποια στιγμή ότι είμαστε θνητοί. Και γινόμαστε ταπεινοί.
Συνειδητοποιούμε την κοινή μας μοίρα. Γινόμαστε συμπονετικοί, αλληλέγγυοι.
Για λίγο. Μετά ξεχνιόμαστε πάλι.
Πολυάσχολοι: τηλέφωνα, οθόνες, θεάματα, ταξίδια. Άλλοι: μόχθος έγνοιες, ανεκπλήρωτες επιθυμίες.
Ο καθένας και ο μικρόκοσμός του. Με τον ήλιο του, το φεγγάρι του, τα άστρα του. Και τον πόλεμο των άστρων.
Γίνεται μπλακ άουτ σκοτεινιάζουν οι οθόνες, τα τηλέφωνα σιγούν. Μουδιάζουμε.
Επανέρχεται το ρεύμα, αποκαθίστανται τα τηλέφωνα.
Το μούδιασμα ξεχνιέται. Ξανά στο μικρόκοσμό μας.
"Ξέρεις ποιός είμαι εγώ?" λέμε μέσα μας ή έξω μας.
Και προχωράμε στο δρόμο να αποδείξουμε "ποιος είμαι εγώ."
Έρχονται οι φωτιές, έρχονται οι σεισμοί, οι καταποντισμοί. Και τα κάνουμε πάνω μας.
Κρύβουμε τις πάνες μας και προχωράμε.
Σταθερά στο δρόμο μας για το Ιράν.
