Οι Τρομοκράτες Ιοί και ο Πόλεμος Συμμόρφωσης και Υποταγής

.

«Ὁ μόνος ἀληθινὸς νόμος εἶναι ὁ νόμος ποὺ ὁδηγεῖ στὴ λευτεριά.

Ἄλλος νόμος δὲν ὑπάρχει»
Γλάρος Ιωνάθαν Λίβινγκστον

Ένας πόλεμος μαίνεται εδώ και πολλά χρόνια στον κόσμο. Ένας αφανής παγκόσμιος πόλεμος. Ο πόλεμος της Υγείας. Ένας ιδιότυπος αόρατος πόλεμος.

Δηλωμένος εχθρός: Oι τρομοκράτες ιοί.

Κρυφή ατζέντα: Η συμμόρφωση των ανθρώπων. Η εξάλειψη της διαφορετικότητά τους και της μοναδικότητάς τους.

Η λοβοτομή τους. Η κατασκευή του προβλέψιμου, υπάκουου, ικανοποιημένου ανθρώπου.

Μέθοδος: Η καταστολή του έμφυτου δυναμικού του ανθρώπινου οργανισμού για αυτορύθμιση και αυτοθεραπεία καταστέλλοντας τα συμπτώματά του και απομακρύνοντας τη δυνατότητα για οριστική θεραπεία του.

Αντιμετώπιση του ανθρώπου ως μέλους αγέλης, αγνοώντας τις ατομικές ευαισθησίες και τα ατομικά χαρακτηριστικά που κάνει κοινωνικά και βιολογικά κάθε ανθρώπινο ον μοναδικό.

.

Υιοθέτηση συλλογικών λύσεων μέσω «αγαθών» και γιατρικών για μαζική κατανάλωση, ίδιων για όλους, επιτυγχάνοντας με τον τρόπο αυτό μεγιστοποίηση κερδών, αγνόηση κινδύνων, αποθάρρυνση και καταστολή κάθε αντίθετης αντιμετώπισης και αύξηση του ελέγχου και της αστυνόμευσης.

Αρχιστράτηγοι: Οι διεθνείς οργανισμοί.

Στρατηγοί: Οι ιατρικοί σύλλογοι.

Απλοί στρατιώτες και βοηθητικό προσωπικό: Οι ιατροί και οι νοσηλευτές.

Άμαχοι: Οι άνθρωποι όπου γης.
Όπλα:
Απλά πυρομαχικά: Τα καλούδια της σύγχρονης φαρμακολογίας, οι οδηγίες υγείας και διατροφής.
Κανόνια: Τα χειρουργικά νυστέρια.
Ερπύστριες: Τα σύγχρονα διαγνωστικά μέσα, ακτινογραφίες, μαστογραφίες, κλπ.
Βομβαρδιστικά: Οι εμβολιασμοί, οι επεμβάσεις στο νερό, τη τροφή και τον αέρα.

.

Πολεμική βιομηχανία: Οι φαρμακευτικές βιομηχανίες και τα πανεπιστημιακά παραρτήματά τους. Συνεπικουρούσες βιομηχανίες: Οι βιομηχανίες τροφίμων

Λοιπά χαρακτηριστικά:

Όπως σε όλους τους πολέμους υπάρχουν και στον πόλεμο αυτό:

- Προπαγάνδα, παραπληροφόρηση, και εκφοβισμός.

-Ενσωματωμένοι δημοσιογράφοι, κατάσκοποι, κ.α

-Στρατιώτες που λαφυραγωγούν και κλέβουν αμάχους. Στρατιώτες που ασχημονούν

.ιδιαίτερα σε ανήμπορους γέρους και απροστάτευτα παιδιά.

.

Υπάρχει και Ερυθρός Σταυρός και εθελοντές που προστατεύουν και περιθάλπουν αμάχους.

Ο πόλεμος αυτός σήμερα βρίσκεται σε αποφασιστική καμπή.
Μια μεγάλη μάχη κινδυνεύει να χαθεί.
Στις γραμμές των πολέμαρχων έχει πέσει πανικός.

Αντιρρησίες στρατιώτες και παλαίμαχοι αξιωματούχοι αποκαλύπτουν τα μυστικά.

Οι άμαχοι αρνούνται να θυσιαστούν για χάρη των τρομοκρατών.
Οι ενσωματωμένοι δημοσιογράφοι αρχίζουν σιγά σιγά να αποχωρούν.
Δεν μπορούν πια άλλο να εκτεθούν.
Συνάδελφοί τους αποκαλύπτουν πλαστογραφημένες και κατασκευασμένες εικόνες.

Στρατιώτες και βοηθητικό προσωπικό αρχίζουν να λιποτακτούν.
Αρνούνται να θυσιαστούν. Δηλώνουν ότι δεν θα εμβολιαστούν.
Εν ενεργεία αξιωματούχοι απαρνούνται τα όπλα για λόγους «φιλοσοφικούς».

Μια συνειδητοποίηση αρχίζει να διατρέχει τα πεδία των μαχών. Ο πόλεμος αυτός είναι σκοτεινός.
Είναι, άραγε, οι στρατιώτες άμοιροι ευθυνών;

.

Οι άμαχοι μετά τη μάχη αυτή θα αυτοδιαχειριστούν;

Θα αμφισβητήσουν αρχιστράτηγους και στρατηγούς; Θα θελήσουν να ελευθερωθούν;
.

Απλωμένα Χέρια και Σφιγμένες Καρδιές

.

"Θυμήσου το πρόσωπο του πιο φτωχού και αδύναμου ανθρώπου που είδες ποτέ και ρώτησε τον εαυτό σου αν η πράξη που σκέφτεσαι να κάνεις πρόκειται να έχει κάποια αξία γι' αυτόν.

Θα τον ωφελήσει άραγε σε κάτι; Θα του δώσει κάποιον έλεγχο πάνω στη ζωή του και στο πεπρωμένο του; Μ' άλλα λόγια, θα οδηγήσει στην αυτοδυναμία των εκατομμυρίων που πεινούν και λιμοκτονούν; Θα δεις τότε τις αμφιβολίες σου και το εγώ σου να διαλύονται".
Μαχάτμα Γκάντι

.

"Του δε πλήθους των πιστευσάντων ήταν η καρδιά και η ψυχή μία, και κανείς τίποτα από τα υπάρχοντά του δεν το έλεγε δικό του, αλλά ήταν σ' αυτούς τα πάντα κοινά... ούτε υπήρχε κανένας ανάμεσά τους που να στερείται, γιατί όσοι ήταν κτήτορες αγρών ή οικιών, τα πούλαγαν κι έφερναν τα τιμήματα των πωλουμένων και τ' απόθεταν στα πόδια των αποστόλων· και μοιράζονταν αυτά στον καθένα ανάλογα με την ανάγκη που είχε" (Πράξεις, δ΄, 32, 34, 35).

Χθες καθόμουνα σε μια καφετέρια στα Εξάρχεια μαζί με έναν κοντινό μου άνθρωπο που ο άνθρωπός του είναι στην εντατική μετά από μια δεύτερη εγχείρηση μέσα σε δυο μέρες και τρίτη κατά σειρά το φετεινό χρόνο.
Ο γιατρός που έκανε τη δεύτερη εγχείρηση δεν είδε κάτι σοβαρό στις πολλαπλές μαγνητικές και κολονοσκοπήσεις που παράγγελνε σχεδόν κάθε δυο μέρες τις τελευταίες δυο βδομάδες.

Το είδε στη μαγνητική μετά τη δεύτερη εγχείρηση που έκανε για να αποκαταστήσει κάποια δυσλειτουργία που είχε προκύψει από την πρώτη.
Γιαυτό έγινε η τρίτη εγχείρηση δύο μέρες μετά τη δεύτερη.

Ταλαιπωρημένοι άνθρωποι πέρναγαν από την καφετέρια και πλησίαζαν τους θαμώνες της.
Μεσήλικες, ηλικιωμένοι, νέοι, πατέρας με παιδί στο χέρι.

Άλλοι σιωπηλοί, άλλοι παρακλητικοί.

Όλοι με απλωμένο χέρι.

Απλωμένα χέρια πέρναγαν συνέχεια από μπροστά μου και με έκαναν να σκύβω το κεφάλι και να αναρωτιέμαι άραγε ποιο νάναι πιο τραυματικό:

Να σε σταματούν, να σε ψαχουλεύουν και να σε σιδηροδένουν συνάνθρωποί σου

ή,

να παρακαλάς γι΄ αυτό που η φύση σου κληροδότησε και σου στέρησαν συνάνθρωποι;

Να παρακαλάς για νερό, τροφή, ένα κομμάτι γης να ξαποστάσεις;

Να σε περιφρονούν άνθρωποι με στολή ή να σε περιφρονούν άνθρωποι χωρίς στολή, καλοντυμένοι καλοποτισμένοι και καλοκοιμισμένοι;

Να σε θεωρούν εχθρό ή να σε αγνοούν παντελώς;

.

Για το πρώτο έχει γίνει τελευταία πολλή συζήτηση και κινητοποίηση και καλώς.

Για το δεύτερο;

Ταλαίπωροι περιφρονημένοι άνθρωποι περνούσαν από μπροστά μου και με έκαναν να αναρωτιέμαι ποιοι είναι πιο σεβαστοί, πιο αξιοπρεπείς:

Αυτοί που σε ευχαριστούν όταν τους δίνεις κάτι από το περίσσευμά σου το οποίο ίσως και να γνωρίζουν ότι το οφείλεις στη δική τους ένδεια;

ή,

αυτοί που τους δίνεις από το υστέρημά σου, που σου το απαιτούν κραδαίνοντας το νυστέρι;

Αυτοί που τους το εγχειρίζεις για να τους εξευμενίσεις να προσέξουν τον άνθρωπό σου γιατί φοβάσαι ότι οι καρδιές τους έχουν σφίξει και τα νυστέρια θέλουν λάδι για να μην τον πετσοκόψουν;

Απλωμένα χέρια. Οι ικέτες και οι ζήτουλες. Οι δύο όψεις της ντροπής.

Στις νυχτερινές ειδήσεις στη ΝΕΤ θυμήθηκα κάποια άλλα απλωμένα χέρια, πολυσπουδαγμένα, με σφιγμένες καρδιές.

Άκουσα για την καθηγήτρια ιατρό, την επικεφαλής της ελληνικής επιτροπής πανδημίας. Δήλωσε ότι μετά τις νέες πληροφορίες από την Ελβετία ότι το εμβόλιο Pandemrix της Glaxo δεν είναι ασφαλές για εγκύους και ασθενείς οργανισμούς για τους οποίους προορίζεται στην Ελλάδα, η αρμόδια επιτροπή σκέφτεται να το προωθήσει όχι σ αυτούς αλλά στους υγιείς οργανισμούς.

Η ακαταλληλότητα του εμβολίου τόσο για τις εγκύους όσο και για τους υγιείς οργανισμούς είναι καταφανής σε οποιονδήποτε μη ειδικό διαβάσει το πιστοποιητικό το συνοδευτικό του εμβολίου βλ. Tα Δύο Είδη του Nέου Εμβολίου, οι Αντιδράσεις στη Γερμανία και Ερωτήματα για την Ελλάδα
Η επικεφαλής καθηγήτρια ιατρός δεν είχε αναγνώσει, άραγε, το πιστοποιητικό;

Ύστερα, άκουσα για το κατσαρόλι έξω από το σπίτι μιας άλλης ιατρού,της θεοσεβούμενης βουλευτού, πρώην υπουργού παιδείας και θρησκευμάτων, με τα ακριβά γούστα με έξοδα του ελληνικού λαού.

Άκουσα διάφορα για την τρομοκρατία της κατσαρόλας των μπαρουτιασμένων παιδιών.

Δεν άκουσα τίποτα για την τρομοκρατία των λευκών κολάρων και των καθαρών απολυμασμένων χεριών.

.

Ποιoς Έλλην Είμαι Ακριβώς;

.
Ημέρα εθνικής περισυλλογής και ιστορικής αναδρομής σήμερα και αναδύθηκε στην επιφάνεια ένα ερώτημα που υποβόσκει μέσα μου κάθε φορά που ακούω για τη μεγάλη κληρονομιά που κουβαλώ προγονικά.

Ποιον ακριβώς προγονικό Έλληνα κουβαλώ ως κληρονομιά;

Νάναι ο Περικλής, νάναι ο Αριστοτέλης, κάποιος από τους 50.000 Αθηναίους πολίτες;
Ή, μήπως είναι κάποιος από τους 450.000 άλλους Αθηναίους κατοίκους που ήταν Έλληνες αλλά δεν ήταν πολίτες;

Μήπως δεν κρατάω από τον Αριστοτέλη, ούτε τον Περικλή, αλλά από κάποιον από τους Έλληνες δούλους που ήταν και οι πιο πολυπληθείς;

Μήπως κρατάω απ΄ αυτούς τους Έλληνες που πούλαγαν και αγόραζαν οι πολίτες Έλληνες των Αθηνών;
Απ΄αυτούς που τους έβαζαν να κάνουν τις παρακατιανές και επικίνδυνες δουλειές για να μπορούν οι πολίτες Έλληνες να ασχολούνται με τον πολιτισμό;

Στατιστικά η εκδοχή αυτή είναι η πιο πιθανή.

Ή, μήπως, πάλιν, να κρατάω από τους Λακεδομονίους Έλληνες, μιας και γεννήθηκα προς τα κει μεριά;
Άραγε, να κρατάω από τους καθαρόαιμους ή από αυτούς που πέταγαν στον Καιάδα;

Μέρες που είναι, θυμήθηκα τον ταλαίπωρο τον Χίτλερ.
Ασθενικός (φυματικός), αποτυχημένος καλλιτέχνης και κρυφοεβραίος, απεχθανόταν την αδυναμία, την κουλτούρα και τους Εβραίους.

Επειδή δεν έχω έφεση στην καλλιέργεια της σωματικής ρώμης και βρίσκω ιδιαίτερα καλαίσθητο ένα εμψυχωμένο ασθενικό ή λειψό σώμα, συμπεραίνω ότι, μάλλον, ο πρόγονός μου δεν θα ήταν καχεκτικός και «ελαττωματικός», απ΄αυτούς που πέταγαν στον Καιάδα οι αρτιμελείς και οι ρωμαλέοι Λακεδαιμόνιοι.

Επειδή, όμως, δεν είμαι καθόλου δεκτικός σε καταστάσεις εντολών και καθοδήγησης, σαν να μου φαίνεται ότι ο πρόγονος θα είχε μπουχτίσει στις εντολές και, μάλλον, θα ήταν δούλος.

Αν έτσι είναι τα πράγματα, βλέπω ότι περισσότερα με συνδέουν με τον Χασάν, τον Καμράν, την Κούνεβα και τους αδικημένους και εξεγερμένους του κόσμου τούτου.
Το να είναι απλά κάποιος πολιτογραφημένος Έλληνας δεν τον κάνει κατ΄ανάγκην και πιο συγγενικό μου.

Γι αυτό, οι περιφρονημένοι από τα σοβαρά ΜΜΕ χθεσινοί οκτώ νεκροί Αφγανοί και οι δύο αγνοούμενοι που ταξίδευαν με το ξύλινο σαπιοκάραβο που βυθίστηκε στα ανοιχτά της Μυτιλήνης δεν είναι για μένα μικρότερη απώλεια απ΄αυτήν οκτώ νεκρών Ελλήνων και δύο αγνοούμενων Ελλήνων Μυτιλήνη: Οκτώ νεκροί σε βύθιση πλοιάριου που μετέφερε μετανάστες.

Εσείς, ποιανού Έλληνα είστε απόγονος;
.

Ψυχή Βαθιά – Oι Έλληνες και οι Βάρβαροι

.
Δεν θα σχολιάσω την ταινία «Ψυχή βαθιά»του Παντελή Βούλγαρη. Δεν την έχω δει ακόμη.

Θα αναφερθώ σε ένα σύγχρονο άνθρωπο, έναν απλό άνθρωπο με ψυχή βαθιά.
Τον αδελφό του Μοχάμεντ Καμράν.
Θα αναφερθώ στη συνέντευξή του για έναν άλλο μεγάλο απλό άνθρωπο, τον αδελφό του, τον Μοχάμεντ που θανατώθηκε πρόσφατα στην Ελλάδα από αστυνομικούς.
Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στην Αυγή της Κυριακής από τον Niko Ago (nago@otenet.gr).

Φαντάζομαι ότι σε τέτοιους ανθρώπους θα αναφέρεται η ταινία του Βούλγαρη.
Σε αυτούς τους ανθρώπους θα αναγνώρισε ψυχή βαθιά.............. (Η φωτογραφία από τον Πλάτανο )
Σε ανθρώπους που επιβιώνουν μέσα σε κακουχία, μέσα σε ανασφάλεια, μέσα σε κλίμα βίας και κατάφωρης αδικίας και παραμένουν αλώβητοι.

«Δάχτυλο κομμένο είχε ο αδελφός μου, που είχε ένα ατύχημα στη δουλειά του» λέει ο αδελφός.
Και, όμως, οι απλοί αυτοί άνθρωποι δεν μνησικακούν, δεν κλαίγονται δεν ζητούν τίποτα.
Μας υπηρέτησαν, μας δούλεψαν τριπλοβάρδιες και απέτισαν φόρο αίματος στη μπετονιάδα της υπέρλαμπρης ολυμπιάδας μας με τους δεκατρείς νεκρούς τους, μας δούλεψαν και στοίχειωσαν με τους νεκρούς τους το καλαίσθητο μετρό μας και εμείς δεν τους συγκολλήσαμε ούτε το δάχτυλο για αντάλλαγμα.

«Στο νοσοκομείο δεν μπορούσαμε να τον πάμε, από φόβο. Δεν είχαμε κανένας μας χαρτιά. Μετά δεν ξέραμε αν θα τον έπιαναν και εκεί» συνεχίζει ο αδελφός και περιγράφει τους «έλληνες που φιλοξενούν σαν βάρβαροι».

Αυτοί οι άνθρωποι είναι μεγάλοι κι ας μην τους εξήρε ο Τσόρτσιλ.
Έχουν το ψυχικό ανάστημα, το ψυχικό βάθος, να συγχωρούν.
Έχουν τον ψυχικό χώρο να χωρούν ακόμη και τους βασανιστές τους.

«Φοβηθήκαμε πολύ, αλλά μας έδινε κουράγιο. Θα φύγει, έλεγε, ο πόνος από το ηλεκτροσόκ και θα γίνω καλά», έτσι έλεγε ο βαθύψυχος νεκρός αδελφός.

‘Εχουν το ψυχικό βάθος να χωρούν ακόμη και τον φονιά του δικού τους ανθρώπου.

«Δεν θέλω τίποτα από 'δώ και στο εξής. Ούτε και έχω μίσος μέσα μου. Έτσι το είχε γράψει ο Θεός (!), να φύγει νωρίς», λέει ο αδελφός.

Έτσι λέει ο απροστάτευτος μικρός αδελφός του νεκρού και μπροστά του ωχριούν έθνη ολόκληρα που περιφέρουν τους νεκρούς τους και μακελεύουν ολόκληρους λαούς στο όνομά τους.

Δεν ζητούν εξωτερική δικαίωση, τη βρίσκουν μέσα τους. Γιαυτό είναι μεγάλοι.

Είναι αυτάρκεις κι ας είναι χτυπημένοι όσο δεν παίρνει. Κι ας είναι στερημένοι όσο δεν παίρνει.
«Ήρθε από την Γερμανία ένας θείος μας και πλήρωσε τα έξοδα για τη μεταφορά της σορού του στην πατρίδα. Εμείς δεν είχαμε λεφτά» ομολογεί ο αδελφός.

Ζητούν μόνον σεβασμό του νεκρού τους, σεβασμό της μνήμης του, αποκατάσταση της αλήθειας του θανάτου τους.
«Μα δεν θέλω να λένε ότι πέθανε από μόνος του. Τον σκότωσαν τον αδελφό μου», λέει μόνον ο αδελφός.

Στους ανθρώπους αυτούς υποκλίνομαι.

Και μαζί με αυτούς και σ΄όλους εκείνους τους αθόρυβους, ανώνυμους, απλούς μεγάλους ανθρώπους, δηλωμένους και αδήλωτους, νόμιμους και «λαθραίους», που μέσα στο σημερινό κόσμο της κονόμας, των εκκωφαντικών κενοστομιών και της μόστρας, παραμένουν αυτάρκεις, αθόρυβοι, αθέατοι και άνθρωποι.

Υποκλίνομαι στον Μοχάμεντ Καμράν, τον αδελφό του που δεν μάθαμε το όνομά του, την Κωνσταντίνα Κούνεβα.... Στους ανθρώπους που στις χωρίς αντίκρυσμα μεγαλοστομίες των επώνυμων, αντιπαραθέτουν τις άγραφες δηλώσεις της στάσης της ζωής τους.

Στους ανθρώπους που δεν θα γράψει τίποτα γι αυτούς η ιστορία.
Γιατί, όπως λένε, την ιστορία την γράφουν οι νικητές. Και αυτοί είναι ηττημένοι.

Γνωρίζω υψηλά ιστάμενους στη δουλειά μου που τη βιογραφία τους αλλιώς θα την έγραφα εγώ και αλλιώς θα μείνει στην ιστορία.
Γι αυτό και γω διαβάζω τη δική μου ιστορία.
Αυτή που τη βλέπω να αναβιώνει γύρω μου στην καθημερινότητά μου και αυτήν σας παρουσιάζω.

Για τους ανθρώπους αυτούς που τους θεωρώ μεγάλους. απευθύνω, μέρες που είναι, ένα ερώτημα:
Γιατί η πολιτεία που τιμά και αποκαθιστά τους πεσόντες στα πεδία του πολέμου δεν τιμά και δεν αποκαθιστά τους πεσόντες στα πεδία της ειρήνης;

Βλ. και Οι Απλοί Άνθρωποι, οι "Mεγάλοι" και ο Ερπετοειδής Εγκέφαλος
..

Το Όχι της Αντίδρασης και το Όχι της Κατανόησης και της Αποστασιοποίησης

.
Εκτός από το ιστορικό Όχι, το όχι εν γένει έχει ιδιαίτερα επαινεθεί ως στάση ζωής, ως επιθυμητή στάση σε καταστάσεις επιβουλών από άλλους στους διάφορους τομείς της προσωπικής και κοινωνικής ζωής του ανθρώπου.
Αρκετοί μιλούν και για τα όχι που πρέπει να προβάλλει κανείς και απέναντι στον ίδιο τον εαυτό του, στις επιζήμιες προδιαθέσεις και τάσεις του.

Άλλοι πάλιν εξυμνούν το ναι της κατάφασης, της αποδοχής.

Μερικοί απορρίπτουν και το ναι και το όχι και μιλούν για αποχρώσεις μεταξύ μαύρου και άσπρου και της διάκρισης που πρέπει να έχει ο άνθρωπος ώστε να μην εγκλωβίζεται σε απόλυτα που οδηγούν σε ολοκληρωτικές καταστάσεις.

Εν γένει, αναπτύσσεται μια αντιπαλότητα ανάμεσα στις δύο πρώτες κατηγορίες ανθρώπων, στους όχι-ανθρώπους και στους ναι –ανθρώπους, όπως αποκαλεί η μια κατηγορία ανθρώπων την άλλη.
Η τρίτη στάση της σχετικότητας θεωρείται από τις δύο πρώτες κατηγορίες ανθρώπων ως χλιαρή και απευκταία.

Είναι, όμως, οι δύο πρώτες στάσεις τόσο διαφορετικές όσο φαίνονται;
Μήπως και η άρνηση και η κατάφαση είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος;
Μήπως το όχι είναι ναι;

Όταν απλά αρνείσαι μια κατάσταση αντιστεκόμενος σ΄αυτή, όταν την αντιπαλεύεις, την αποδυναμώνεις;
Η κατάσταση αυτή σταματά να υπάρχει για σένα;
Η ενέργειά σου, η προσοχή σου αποσύρεται απ΄αυτήν; Παραμένεις ψυχολογικά αποσπασμένος απ΄αυτήν;

Η εμπειρία δείχνει το αντίθετο. Σε απασχοληθεί περισσότερο, σε δεσμεύει περισσότερο, την υφίστασαι σε ψυχολογικό επίπεδο περισσότερο. Οι συνέπειές της είναι μεγαλύτερες, άρα δεν έχει αποδυναμωθεί, έχει ενισχυθεί.

Άρα η απλή άρνηση δεν είναι παρά κατάφαση.

Επιβεβαίωση της μετάπτωσης αυτής των αντιθέτων μπορεί να βρει κανείς στην πορεία πολλών ανθρώπων με αντιστασιακές δάφνες που μετεστράφηκαν σε ένθερμους υποστηρικτές της κατεστημένης κατάστασης στην οποία αντιστάθηκαν, αλλά και στην ιστορία πολλών επαναστατικών κινημάτων, κινημάτων άρνησης της καθεστηκυίας κατάστασης την οποία κάποια στιγμή άρχισαν να αναπαράγουν.

Ένα τέτοιο παράδειγμα αποτελεί το κίνημα των Τουπαμάρος οι οποίοι πολέμησαν την εξουσία όσο κανένα άλλο αντάρτικο πόλεων.
Όπως γράφει ο Ρούσσος Βρανάς στα Νέα, ο Χοσέ Μούχικα, ένας από τους ηγέτες των Τουπαμάρος, υποψήφιος πρόεδρος της Ουρουγουάης, διαβεβαίωσε τους επιχειρηματίες της χώρας ότι θα διατηρήσει την οικονομία της αγοράς, θα εγγυηθεί την ατομική ιδιοκτησία και θα προστατέψει τις επενδύσεις. (βλ. ΔΡΟΜΟΙ) .

Πώς υπερβαίνει κανείς αυτή την κατάσταση της δυαδικότητας, την κατάσταση των αντιθέτων που το ένα οδηγεί στο άλλο και που αναιρεί την ουσιαστική αλλαγή;
Πώς μπορεί κανείς να αρνηθεί μια κατάσταση χωρίς να αιχμαλωτιστεί απ΄αυτή;
Πώς μπορεί κανείς να κάνει μια κατάσταση να μην τον απασχολεί, να μην τον καθορίζει επί της ουσίας, όχι μόνον επιφανειακά;
Πώς τελειώνει κανείς μια κατάσταση;

Θα μιλήσω από προσωπική εμπειρία.
Για πολλά χρόνια, με είχε σημαδέψει μια εικόνα που είχα δει στο δρόμο: η εικόνα ενός σκυλιού κατακρεουγμένου από ένα αυτοκίνητο και παρατημένου στη μέση του δρόμου.

Κάθε φορά που αντίκρυζα από μακρυά κάτι που έμοιαζε με σώμα στο δρόμο, και τριγύρναγα τότε συχνά στους δρόμους, νόμιζα ότι έβλεπα κατακρεουγμένο σκυλί.
Μ΄έπιανε σύγκρυο, ταυτιζόμουνα μαζί του, αρνιόμουνα να συνεχίσω και άλλαζα δρόμο.
Η σκηνή αυτή με διακατείχε για αρκετή ώρα και προσπαθούσα να την ξορκίσω γράφοντας σε ένα μπλοκάκι για το δράμα του άτυχου ζώου.

Κάποια μέρα αποφάσισα να δοκιμάσω να μην αντισταθώ να δω τι θα μου συμβεί.
Πλησίασα, το κοίταξα και είδα ότι ήταν ένα λασπωμένο σχοινί.

Από τότε δεν άλλαζα δρόμο. Όταν έβλεπα κάτι στο δρόμο, πλησίαζα, το κοίταζα επισταμένα και προχωρούσα χωρίς να με απασχολεί άλλο.
Και μερικές φορές ήταν πράγματι ένα σκυλί κατακρεουγμένο και παρατημένο.
Δεν με διατάρασσε πια.

Συνειδητοποίησα ότι η μέχρι τότε άρνησή μου δεν ήταν ευαισθησία, ήταν αδυναμία κατανόησης.
Συνειδητοποίησα ότι η άρνησή μου να δω κατάματα μια κατάσταση ήταν αυτή που με αιχμαλώτιζε.
Ήταν αυτή που επέτρεπε να μεσολαβούν σκέψεις και μνήμες και να ζωντανεύουν το παρελθόν στο παρόν, που επέτρεπε την καθήλωσή μου στο παρελθόν, που με εμπόδιζε να προχωρήσω κυριολεκτικά και μεταφορικά.

Να κοιτάζεις κάτι κατάματα, να προσηλώνεσαι σε κάτι ώστε να μην μεσολαβεί η σκέψη που είναι η απόκριση του παρελθόντος, είδα ότι είναι ο τρόπος, ή τουλάχιστον ένας τρόπος για να τελειώνεις μια κατάσταση,

Λες όχι σε μια κατάσταση όταν αποστασιοποιείσαι απ΄αυτήν.

Δύσκολο θα πει κανείς. Ασυνήθιστο θα έλεγα.

Το έχω καταφέρει. Όχι, φυσικά. Δεν θα έγραφα.

Βλ. και Eίναι η Ενεργή Αντίσταση Λύση Σήμερα; και Προβληματισμός Ενός Ολίγον Blogger
.

Για το Ιστορικό Όχι

.
Επέτειος του ιστορικού Όχι αυτές τις ημέρες για την Ελλάδα και πολύς λόγος άρχισε στο διαδίκτυο για το ποιος ήταν ο φορέας του Όχι και ποιος δικαιούται την τιμή.

Πρέπει να ομολογήσω ότι δεν είμαι ιδιαίτερα ενημερωμένος για τα ιστορικά γεγονότα γενικά. Αυτό οφείλεται σε σημαντικό βαθμό στην αντίληψή μου για την ιστορία.
Λένε ότι όποιος αγνοεί την ιστορία είναι καταδικασμένος να επαναλάβει τα λάθη της, όποιος δεν διδάσκεται από το παρελθόν το επαναλαμβάνει στο παρόν.

Πάντων μέτρον άνθρωπος έλεγαν οι παλιοί.
Μπορείς να δεις τα πάντα στην κλίμακα του ανθρώπου.
Μπορείς να δεις την πορεία ενός τόπου στην κλίμακα της ζωής ενός ανθρώπου.

Η γνώση του παρελθόντος ενός ανθρώπου καθορίζει το παρόν του και το μέλλον του;
Έτσι λέγεται.
Είναι η άποψη που συνδέει μονοσήμαντα αιτία και αποτέλεσμα.

Η αιτιότητα, όμως, αυτή, προϋποθέτει το μονοδιάστατο του ανθρώπου, προϋποθέτει τον προβλέψιμο άνθρωπο, τον συμμορφούμενο άνθρωπο κατά το πρότυπο του σκύλου του Παβλόφ.

Η άποψη αυτή υπογράφει και την καταδίκη του ανθρώπου, την υπαγωγή του σε αγέλη.
Προϋποθέτει τον άνθρωπο τον αποκομμένο από τις άπειρες, εν δυνάμει, ανεκδήλωτες, δυνατότητές του που συνιστούν την ψυχή του.

Ένας άνθρωπος με ψυχή, ένας τόπος με ψυχή δεν είναι προβλέψιμος.

Σε έναν τέτοιο άνθρωπο, σε έναν τέτοιο τόπο, το παρελθόν δεν μπορεί να αποτελεί οδηγό.
Είναι ένα κομμάτι της ζωής του που το αποθέτει με σεβασμό, αλλά δεν μπορεί να είναι οδηγός του.
Το κομμάτι αυτό δεν υπάρχει στο παρόν.
Δεν μπορεί να καθοδηγείται από κάτι ανύπαρκτο.
Γιατί αν το παρόν του είναι απόκριση του παρελθόντος δεν είναι παρόν.

Πρέπει να ομολογήσω ότι δεν διακατέχομαι καθόλου από εθνική υπερηφάνεια για τα επιτεύγματα των προγόνων.
Ποτέ μου δεν κατανόησα από που αντλούμε την υπερηφάνειά μας για κάτι που έκαναν κάποιοι άλλοι.
Γιατί να ζητωκραυγάζω και να υπερηφανεύομαι, για παράδειγμα, για τους ολυμπιονίκες μας;
Δικός τους ήταν ο μόχθος και όχι δικός μου. Δεν είμαι μέλος αγέλης.
Όταν κάνει κάτι μεμπτό κάποιος δεν το καταλογίζω στον εαυτό μου, δεν ντρέπομαι γιαυτό.
Γιατί υπερηφανεύομαι όταν αυτός ο άλλος κάνει κάτι εξαιρετικό;

Αλλά, κυρίως, δεν καταλαβαίνω γιατί στον εικοστό πρώτο αιώνα που πληροφορούμαστε και έχουμε εικόνες για τις φρικαλεότητες των πολέμων με τις "παράπλευρες απώλειες"τους και πληροφορούμαστε για τις κινητήριες δυνάμεις πίσω τους, νοιώθουμε εθνική υπερηφάνεια για τους ήρωες στα πεδία των μαχών.

Πώς μπορούμε να μιλάμε για νίκες, όταν η νίκη του ενός είναι πανωλεθρία και ατέλειωτη δυστυχία για κάποιον άλλο, έναν άλλο απλό άνθρωπο σαν και μας;
Έναν άνθρωπο με τον οποίο δεν έχουμε τίποτα να χωρίσουμε, πού άλλοι μας προπαγάνδισαν να θεωρούμαστε εχθροί ο ένας του άλλου για τους δικούς τους αφανείς λόγους.

Πώς μπορούμε να είμαστε περήφανοι για φόνους;
Νόμιμους φόνους, ναι.
Φόνους τιμής θα έλεγαν κάποιοι.
Τότε γιατί καταδικάζουμε τους φόνους τιμής σε καιρούς ειρήνης;

Τιμούμε το θάρρος και την περιφρόνηση του θανάτου που επέδειξαν οι πολεμιστές;
Τότε, γιατί δεν τιμούμε και τους θαρραλέους του ποινικού δικαίου που βιαιοπραγούν αψηφώντας για την τιμωρία;

Γιατί στον πόλεμο ισχύουν άλλοι νόμοι θα απαντήσει κανείς.
Εκεί ισχύει ο θάνατός σου η ζωή μου, η ατίμωσή σου η τιμή μου.

Πώς μπορούμε τότε να είμαστε υπερήφανοι για περιόδους που άνθρωποι αναγκάζονται να υποβιβάζονται σε υπάνθρωπους;

Μερικοί απορούν για τους εμφύλιους που ξεσπούν σε εμπόλεμες περιόδους.
Αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί η απορία.

Όταν μετρούμε την ανδρεία με τον αριθμό των σφαγιασμένων, όταν ακούμε για ιερωμένους που πρωτοστάτησαν σε σφαγές, που ικέτεψαν τον πανάγαθο και φιλεύσπλαχνο θεό τους να ξεκληρίσει ανθρώπους σαν και μας, γιατί απορούμε;

Αρκετοί από μας, αν αναγκαζόμασταν να βιαιοπραγήσουμε για να προστατεύσουμε μέλη της οικογένειάς μας ή κάποιον άλλον από θανάσιμη απειλή κάποιου άλλου, κάποιου ξένου, δεν νομίζω ότι θα ήμασταν υπερήφανοι για την βιαιοπραγία μας.
Δεν νομίζω ότι θα γιορτάζαμε την επέτειο του γεγονότος επιδεικνύοντας τα σύνεργα του σφαγιασμού του ξένου, ούτε θα αποθανατίζαμε τα παιδιά μας να παρευλάνουν μαζί με τα σύνεργα αυτά.

Θα καλούμασταν να δώσουμε εξηγήσεις πόσο απαραίτητη ήταν η αντίδρασή μας αυτή, μήπως υπερβάλαμε και σίγουρα δεν θα μας απέτιαν φόρο τιμής για την υπεράσπισή μας αυτή.

Γιατί αυτό αντιστρέφεται όταν πρόκειται για τις πολεμικές επιχειρήσεις;

Μήπως θα έπρεπε να μας προβληματίσει;

Βλ. και H Μοναδικότητα του Ανθρώπου και οι Μηχανισμοί Συμμόρφωσης
.
.

Όπως Μέσα, έτσι και Έξω

.
Όπως μέσα, έτσι και έξω, έλεγαν οι παλιοί. Ο εξωτερικός κόσμος είναι αντανάκλαση του εσωτερικού κόσμου.
Μιλούσαν για μικρόκοσμο, κόσμο και μακρόκοσμο σε αντανάκλαση ο ένας του άλλου.
Όπως κάτω, έτσι και επάνω, έλεγαν οι Αιγύπτιοι.

Γιαυτό και συνιστούσαν το γνώθι σεαυτόν.
Για να γνωρίσεις τον κόσμο, έλεγαν, πρέπει να γνωρίσεις τον εαυτό σου.
Για να αλλάξεις τον κόσμο πρέπει να αλλάξεις τον εαυτό σου.

Τις απόψεις αυτές συμμερίζονται τόσο η επιστήμη όσο και οι θρησκείες.

Η επιστήμη μιλά ότι τα πάντα είναι ενέργεια πιστοποιώντας την ενότητα των πάντων.

Οι θρησκείες μιλούν για τον πανταχού παρόντα θεό, ότι τα πάντα είναι θεός και πιστοποιούν πάλι την ενότητα των πάντων.
Παραγγέλλουν αγάπα τον πλησίον σου ως εαυτόν, πιστοποιώντας ότι ο πλησίον σου είναι ο εαυτός σου.

Η ψυχολογία και η βιοενεργειακή αντίληψη της ιατρικής μιλούν για τα προβλήματα στη συμπεριφορά και τη λειτουργία του ανθρώπινου οργανισμού ως μπλοκαρίσματα της ελεύθερης ροής της ενέργειας του ανθρώπου και μιλούν για την αντιστοίχηση ψυχικών και σωματικών διαταραχών, για τη ψυχοσωματική φύση όλων των διαταραχών του ανθρώπινου οργανισμού.

Με τον ίδιο τρόπο, θα μπορούσαμε να δούμε και τα προβλήματα στη συμπεριφορά και τη λειτουργία της κοινωνίας μας ως μπλοκαρίσματα της ελεύθερης ροής της συλλογικής μας ενέργειας.

Οι θρησκείες μιλούν για τα ίδια ατομικά και κοινωνικά ενεργειακά μπλοκαρίσματα ως τους εσωτερικούς και εξωτερικούς δαίμονες.

Ως αιτία των ενεργειακών αυτών κόμβων μπορεί να ιδωθεί η διατάραξη της παλμικής κίνησης συστολής-διαστολής του ατομικού και κοινωνικού ψυχοσωματικού οργανισμού.

Συνήθως,η διατάραξη αυτή οφείλεται σε υπερίσχυση της συστολής από τη διαστολή.

Αιτίες της παρατεταμένης αυτής συστολής, της παρατεταμένης αυτής εσωστρέφειας του ανθρώπου και της κοινωνίας, είναι, συνήθως, η χρόνια απώθηση των λεγόμενων τραυματικών καταστάσεων, των καταστάσεων εκείνων που φαίνονται να υπερβαίνουν την ικανότητά του κατανόησης και αποδοχής τους.

Είναι οι καταστάσεις εκείνες που ο οργανισμός κλείνει, συστέλλεται, για να προφυλαχθεί και αρνείται να ξανανοίξει, να ξαναδιασταλεί, φοβούμενος την αναβίωσή τους.

Για το ξεμπλοκάρισμα των ενεργειακών κόμπων στον ανθρώπινο οργανισμό έχουν αναπτυχθεί διάφορες θεωρίες και τεχνικές.

Αρκετές εστιάζουν στην διερεύνηση της φύσης και των αιτιών των κόμβων αυτών ως το πρώτο βήμα της διάλυσής τους, επιχειρώντας την ελεγχόμενη εκτόνωση της εγκλωβισμένης ενέργειας.
Άλλες εστιάζονται στην ενίσχυση της ενεργειακής ροής του οργανισμού ώστε η μεγαλύτερη έντασή της, η ορμή της, να εξαλείψει τα ενεργειακά λιμνάσματα όπου και να βρίσκονται.

Η πρώτη μέθοδος είναι η ψυχαναλυτική και, συνήθως, είναι χρονοβόρα, επώδυνη και με αβέβαια αποτελέσματα, καθώς οι ενεργειακοί κόμβοι μπορεί να είναι αναρίθμητοι και η διάλυση του ενός να μην συνεπάγεται κατ΄ανάγκην και διάλυση ή εξασθένηση και των άλλων, αλλά ενδεχόμενα την ενίσχυσή τους.

Η δεύτερη μέθοδος είναι πιο άμεση και πιο αποτελεσματική και, επιπλέον, επιτυγχάνει την ενεργειακή αναβάθμιση όλου του οργανισμού.

Η αλλαγή της ενεργειακής ροής του οργανισμού απαιτεί αλλαγή του προσανατολισμού του ανθρώπου.
Απαιτεί αλλαγή της εστίασης της προσοχής του ανθρώπου.
Η ενέργεια ακολουθεί την προσοχή.
.
Έχει ειπωθεί όπου είναι η καρδιά σου εκεί είναι και ο θησαυρός σου.

Αυτό που ισχύει για τον ανθρώπινο οργανισμό ισχύει και για την κοινωνία.
Τα κοινωνικά μπλοκαρίσματα απαιτούν νέο προσανατολισμό.

Δεν μπορείς να λύσεις ένα πρόβλημα με την ίδια λογική που το προκάλεσε, έχει ειπωθεί.
.
Βλ. και Ο Κόσμος ως Κάτοπτρο και H Αυτοαιχμαλωσία του Ανθρώπου

Παρατηρώντας τον Aτέρμονα Aδιέξοδο Kύκλο Διαμαρτυρίας - Αστυνομικής Βίας

.
Παρακολουθώντας τα πρόσφατα επεισόδια στα Εξάρχεια και τα προηγούμενα στην πορεία για τον νεκρό Μοχάμεντ Καμράν Ατίφ από το Πακιστάν, μου δημιουργήθηκε η αίσθηση ενός φαύλου κύκλου, ενός ατέρμονα αδιέξοδου κύκλου δράσης-αντίδρασης, όπου η διαμαρτυρία συνεπάγεται άσκηση βίας και η άσκηση βίας συνεπάγεται διαμαρτυρία.

Μολονότι σε αρκετά από τα ιστολόγιά μας φιγουράρει η ρήση του Αϊνσταίν ότι ¨ένα πρόβλημα δεν μπορεί να λυθεί με την ίδια λογική η οποία το δημιούργησε"και αυτή του Γκάντι «συ γίνε η αλλαγή που επιθυμείς» και καταγγέλλουμε την αντιμετώπισή μας ως αγέλης, επιβραβεύουμε το πετροβόλημα αδιακρίτως μιας ομάδας επαγγελματιών για τα πεπραγμένα κάποιων απ΄αυτούς και στη συνέχεια διαμαρτυρόμαστε για την εκ μέρους τους αδιάκριτη βιαιοπραγία τους.

Αν και καυτηριάζουμε τη στάση μέρους των συμπολιτών μας να αναπαράγουν παλιές αντιλήψεις και ξεπερασμένα πρότυπα στην πολιτική ζωή του τόπου μας και καταγγέλλουμε τις προσπάθειες συμμόρφωσής μας και αντιμετώπισής μας ως αγέλης από τους εξουσιαστικούς θεσμούς, κάνουμε και μεις το ίδιο καταλογίζοντας συλλογική ευθύνη σε κατηγορία των συμπολιτών μας.

Μολονότι κάνουμε αναλύσεις για τις αιτίες και τους ηθικούς αυτουργούς της βίας και μιλάμε για την κυριαρχία και την καλυμμένη βιαιοπραγία των τραπεζών και των μεγαλοεταιριών, κατευθύνουμε την αντίδρασή μας στους αδύναμους υποτελείς τους.

Καμία πορεία, καμία διαμαρτυρία δεν διοργανώθηκε κατά των μεγαλοεταιριών για τους νεκρούς της ΛΑΡΚΟ και του μεταλλείου - φονιά στη Στρατονίκη.

Ούτε ποτέ έχει γίνει κάποια πορεία για την αφαίμαξη των τραπεζιτών, για τους οποίους οι ίδιοι οι υπάλληλοί τους, όταν πια οι τραπεζίτες είχαν εγκαταστήσει την κυριαρχία τους και τους ξεπέταξαν, κυκλοφόρησαν πριν κάμποσα χρόνια αφίσες που τους παρομοίαζαν ως βρυκόλακες εν δράσει.

Μολονότι μιλάμε για ελευθερία ιδεών και όχι χειροπέδες στη σκέψη, γελοιοποιούμε σχολιαστές των αναρτήσεών μας με αντίθετη άποψη, λοιδορούμε ενδεχόμενη αδυναμία έκφρασής τους στοχοποιώντας τους ως υποβολιμαίους, μερικές μάλιστα φορές εκθέτοντας κατόπιν έρευνας και προσωπικά τους στοιχεία.

Άλλες φορές επισημαίνουμε και ορθώς την ανάγκη για διαφάνεια της ζωής και των πεπραγμένων των ομιλούντων και αρθρογραφούντων, αλλά χωρίς ταυτόχρονα να εκθέτουμε και να διαφανοποιούμε και τη δική μας ζωή ως αρθρογραφούντες.

Κρίνουμε ανθρώπους από τις καταγεγραμμένες δημόσια πράξεις τους, κατηγοριοποιώντας τους σε αξιόλογους και μη, αναιρώντας έτσι την υποστασιακή και όχι χρηστική αξία των ανθρώπων, ενώ διαμαρτυρόμαστε για την κατηγοριοποίηση και την απαξίωση αδύναμων ανθρώπων από τους εξουσιαστικούς θεσμούς.

Τιμούμε τις δημόσιες πράξεις των ανθρώπων ή κατακρίνουμε την απουσία τους χωρίς να ξέρουμε τις συνθήκες ή τα κίνητρα που ώθησαν τους μεν στην κοινωφελή τους δράση, τους δε στην αποχή τους.
Χωρίς να ξέρουμε αν οι πρώτοι φυγοδίκησαν από δύσκολες προσωπικές, οικογενειακές ή φιλικές καταστάσεις και προτίμησαν την κοινωνική αναγνώριση του δημόσια ορατού έργου.
Σήμερα άκουσα στις ειδήσεις ότι κάποιος στην Ιταλία που είχε αποφυλακιστεί ζήτησε να επιστρέψει στη φυλακή γιατί δεν άντεχε την γκρίνια της γυναίκας του.

Δημιουργούμε ανθρώπους πρότυπα και τους αντιπαραθέτουμε στους ανθρώπους πρότυπα της εξουσίας.

Μας ταυτοποιούν οι εξουσιαστικοί θεσμοί με μια λίστα ιδιοτήτων, συμπληρώνουμε και μεις αυτή τη λίστα με αντιστασιακές επίσημες και ανεπίσημες περγαμηνές.

Εν τέλει, μήπως δεν είμαστε απέναντι στις εξουσίες, αλλά τα "προοδευτικά" μέσα άσκησής τους;
Μήπως αυτός είναι ο "διακριτικός¨τρόπος εμπέδωσης των αξιών τους, ο αθόρυβος τρόπος που οι λίγοι κουμαντάρουν τους πολλούς;

Βλ. και Eίναι η Ενεργή Αντίσταση Λύση Σήμερα;
. .

Η Τεχνολογική Ανάπτυξη και η Αναπηρία του Σύγχρονου Ανθρώπου

.

"Αν σβήσει το ηλεκτρικό σας θα σβήσει και ο πολιτισμός σας"
Τοίχοι των Εξαρχείων

"Δεν μπορείς να πεις ότι ο πολιτισμός δεν προοδεύει, αφού σε κάθε πόλεμο

μπορούν να σε σκοτώσουν με νέα όπλα"

Will Roges, κωμικός

Διαβάζοντας διάφορα επετειακά σχόλια για το Δαρβίνο και τη θεωρία του της εξέλιξης θυμήθηκα μια τηλεοπτική σειρά ντοκιμαντέρ που παρακολουθούσα για κάμποσο καιρό (νομίζω στην ΕΤ3) που παρουσίαζε έναν άνθρωπο να διασχίζει για βδομάδες άγνωστη άγρια παρθένα φύση χωρίς καθόλου προμήθειες, με μόνο εφόδιο ένα μαχαίρι-σουγιά.
Κατάφερνε να τρέφεται, να θεραπεύεται, να προστατεύεται από άγρια ζώα, δηλητηριώδη φυτά, ορμητικούς χειμάρρους και ένα σωρό άλλους κινδύνους, επιδεικνύοντας απίστευτη εφευρετικότητα και προσαρμοστικότητα.

Ένα εγκώμιο της απλής λογικής, ένα εγκώμιον του ανθρώπου που μαθητεύει στην μεγάλη επιστήμη της ζωής, του ανθρώπου που ξέρει να διαβάζει το μεγάλο βιβλίο της φύσης.

Άραγε, πόσοι από τους πολυσπουδαγμένους ανθρώπους θα επιβίωναν έστω και μια ημέρα σ΄ αυτές τις αντίξοες συνθήκες, μακρυά από τις βολές και τα εφόδια της σύγχρονης τεχνολογίας;
Πολλοί μιλάμε για εξέλιξη του ανθρώπου με την ανάπτυξη της τεχνολογίας.

Σίγουρα, έχουμε ταχύτατη ανάπτυξη της τεχνολογίας.
Έχουμε, όμως, ως επακόλουθο της τεχνολογικής ανάπτυξης και εξέλιξη του ανθρώπου;

Αν δούμε την εξέλιξη ως την προοδευτική απελευθέρωση του ανθρώπου από εξαρτήσεις και δεσμεύσεις, ως μια πορεία προς την αυτονομία του και την αυτοτροφία του, ως μια πορεία υπέρβασης των νόμων του πεδίου της ύπαρξής του,
πόσο τον βοήθησε σ΄ αυτό η ανάπτυξη της τεχνολογίας;

Σίγουρα, τον απάλλαξε από σκοτούρες και βάσανα, τον απελευθέρωσε από αρκετές κουραστικές και μονότονες δουλειές του παρελθόντος.

Το τίμημα, όμως, αυτής της βοήθειας ήταν η ισχυρή εξάρτηση του ανθρώπου από τον βοηθό του, την τεχνολογία.

Πόσο βοηθός είναι κάποιος, όταν, αντί να σου παρέχει τη δυνατότητα να απεξαρτηθείς απ΄ αυτόν, απλά σε διευκολύνει καταδικάζοντάς σε σε ολοένα και μεγαλύτερη εξάρτηση απ΄αυτόν;

Η τεχνολογική ανάπτυξη, υποκατάστατο της εσωτερικής ανάπτυξης του ανθρώπου και αποτέλεσμα ανταγωνισμού ατόμων, ομάδων και κρατών, οδήγησε νομοτελειακά, αντί στην απελευθέρωση του χρόνου και την αναβάθμιση της εργασιακής και κοινωνικής ζωής, σε προοδευτική υποβάθμιση και επιμήκυνση του εργασιακού χρόνου και στέρηση κεκτημένων ελευθεριών καθιστώντας την πλειοψηφία των ανθρώπων τροφοδότες των μηχανών, επιβεβαιώνοντας τις προβλέψεις περί αντιστροφής του ρόλου ανθρώπων και μηχανών.

Σήμερα, η κατάσταση τείνει να αντιστραφεί και τα δημιουργήματά μας, τα τεχνολογικά επιτεύγματά μας που φτειάξαμε για να διευκολύνουμε και να αναβαθμίσουμε τη ζωή μας, με την άκριτη και άτοπη συλλογική υπερχρήση τους τείνουν να αυτονομηθούν και να μας εξουσιάσουν και να υποστρέψουν την εξέλιξή μας, υποκαθιστώντας την κρίση μας και συρρικνώνοντας το πεδίον των εμπειριών μας, ποδηγετώντας με τον τρόπο αυτό τον μοχλό της εξέλιξής μας.

Εγκλωβιστήκαμε στα δημιουργήματά μας και η δημιουργία μας μετεστράφη σε αντιδημιουργία.

Εκλαμβάνοντας την πρόσω ολοταχώς πορεία της προοδευτικής υβριδοποίησης ανθρώπου και μηχανής ως πρόοδο και εξέλιξη, η τεχνολογία ενδύθηκε το ένδυμα του βασιλέως, όμηρος πλήθους παλατιανών, οι οποίοι επικαλούμενοι τον βασιλέα και τις προσταγές του, δημιούργησαν στρατιές υπηκόων, υποταγμένων στις πλεκτάνες των παλατιανών ως τη θέληση του βασιλέα, προσφερόμενων ή καταναγκαζόμενων σε θυσία για τη στήριξη του βασιλείου.

Και οι υπήκοοι μη διακρίνοντας το βάσανον της ηθελημένης αιχμαλωσίας των παλατιανών ανταγωνιζόμαστε να εισέλθουμε στα παλάτια και να τους διαδεχθούμε.

Έως ότου αποκαλυφθεί ότι ο βασιλιάς είναι γυμνός και οι παλατιανοί έχουν εσαεί φυλακιστεί.
Έως ότου κατανοηθεί ότι εμείς εκχωρήσαμε τη δύναμη στους παλατιανούς, απεμπολώντας την.
Έως ότου θελήσουμε να αναλάβουμε την ευθύνη της διαχείρησής της.
,