Κάποιοι σύνδεσμοι σε πηγές τεκμηρίωσης που παρατίθενται στα κείμενα ενδέχεται να μην είναι ενεργοί. Κάποιες από τις πηγές μπορούν να ανακτηθούν συμπληρώνοντας το URL του συνδέσμου (δεξί κλικ στο σύνδεσμο) στο Wayback Machine(http://archive.org/index.php)
Για μεγέθυνση ή σμίκρυνση κειμένων: κλικ στο κείμενο, Ctrl και + ή Ctrl και - (ή Ctrl και μετακινείστε μπρος ή πίσω τον τροχό του ποντικιού)
Η Μητέρα Τερέζα αρνιόταν τη θεραπεία στους ανθρώπους. Δεν χορηγούσε παυσίπονα στους καρκινοπαθείς. Τους έλεγε ότι τα βάσανά τους θα τους έφερναν πιο κοντά στον Θεό.
Η ίιδια νοσηλεύτηκε σε κορυφαία ιατρική μονάδα στην Καλιφόρνια, βλ. Εδώ
Από παιδιά διδασκόμαστε για τους μεγάλους που σημάδεψαν την εποχή τους με το έργο τους. Επιστήμονες, φιλοσόφους, λογοτέχνες, καλλιτέχνες.
Διαβάζουμε τα έργα τους ή αυτά που λένε οι άλλοι για αυτά. Κάποια απ αυτά μας εμπνέουν και αποτελούν πρότυπα για μας.
Ταυτίζουμε τα έργα με τους δημιουργούς τους και μιλάμε για μεγάλα έργα και για μεγάλους ανθρώπους.
Δεν είναι, όμως, λίγες οι περιπτώσεις που η ζωή των δημιουργών είναι σε πλήρη αντίθεση με τα έργα τους, σε πλήρη αντίθεση με τα μηνύματα που μεταφέρουν τα έργα τους.
Η αντίφαση αυτή δεν γίνεται, εν γένει, ευρέως γνωστή, καθώς κρατείται κρυφή από τους ίδιους τους δημιουργούς.
Για παράδειγμα:
- Ο Γάλλος φιλόσοφος Ζαν-Ζακ Ρουσώ (1712–1778) έγραψε το μνημειώδες έργο «Αιμίλιος, ή Περί Αγωγής»,το οποίο θεωρείται η βάση της σύγχρονης παιδαγωγικής επιστήμης. Υποστηρίζει τη φυσική ανατροφή των παιδιών με αγάπη και ελευθερία. Ο ίδιος απέκτησε πέντε παιδιά με τη σύντροφό του και τα έδωσε όλα, το ένα μετά το άλλο, σε βρεφοκομείο για έκθετα βρέφη, μια σχεδόν σίγουρη καταδίκη σε θάνατο στη Γαλλία του δέκατου όγδοου αιώνα, βλ. Εδώ.
- Ο Αμερικανός θεατρικός συγγραφέας Άρθουρ Μίλερτο γιο του που γεννήθηκε με σύνδρομο Down τον έκλεισε σε κρατικό ίδρυμα. Δεν τον επισκέφθηκε ποτέ. Δεν έκανε καμία αναφορά στην αυτοβιογραφία του και στη δημόσια ζωή του. Μετά δεκαετίες ο γιος του τον συνάντησε στη διάρκεια ομιλίας του πατέρα του για τα δικαιώματα ανθρώπων με αναπηρία στην οποία παρίστατο ως μέλος οργάνωσης για ανθρώπους με αναπηρία, βλ.Εδώ.
- Ο Χιλιανός ποιητής Πάμπλο Νερούδα την κόρη του η οποία γεννήθηκε με υδροκεφαλία την απαρνήθηκε. Την εγκατέλειψε μαζί με τη μητέρα της. Το παιδί πέθανε σε ηλικία 8 ετών λόγω ανέχειας, Σε επιστολές του το αποκαλούσε «άνω τελεία», «βρικόλακα τριών κιλών» και «γελοίο ον», βλ. Εδώ.
- Ο Γάλλος λογοτέχνης Λουί-Φερντινάν Σελίν στο μυθιστόρημά του "Ταξίδι στο τέλος της νύχτας "(1932) που θεωρείται ορόσημο στην παγκόσμια λογοτεχνία. θρηνεί για την αθλιότητα του πολέμου, τη φτώχεια και τη μοίρα των κατατρεγμένων. Κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο συνεργάστηκε ανοιχτά με τους Ναζί και έγραψε εμπαθή φυλλάδια μίσους, βλ.Εδω.
- Ο Γάλλος υπαρξιστής φιλόσοφος Ζαν-Πολ Σαρτρ κήρυττε ότι ο άνθρωπος καθορίζεται αποκλειστικά από τις πράξεις και τη στράτευσή του στα κοινωνικά ζητήματα. Καλούσε σε απόλυτη ηθική ευθύνη και αντίσταση απέναντι στην καταπίεση και το φασισμό. Κατά τη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής του Παρισιού, ενώ συνάδελφοί του (όπως ο Καμύ) κινδύνευαν στην Αντίσταση, ο Σαρτρ συνέχιζε να ανεβάζει τα έργα του με την άδεια των γερμανικών αρχών λογοκρισίας και να ζει σχετικά άνετα,βλ. Εδώ.
Και ακόμη παλιότερα:
- Ο Αριστοτέλης (384-322 π.Χ.) στο έργο του *Πολιτικά* δίδασκε ότι ο άνθρωπος είναι εκ φύσεως ζώο προορισμένο ναζει σε πόλη, μια ανεξάρτητη πόλη-κράτος, αρκετά μικρή ώστε οι πολίτες να γνωρίζονται προσωπικά μεταξύ τους. Ωστόσο, υπήρξε δάσκαλος του Μεγάλου Αλεξάνδρου και υποστήριζε ακλόνητα τη Μακεδονική Αυτοκρατορία, βλ. Εδώ. - Ο Σενέκας (4 π.Χ. – 65 μ.Χ.), ένας από τους κορυφαίους εκπροσώπους του Στωικισμού, δίδασκε στα κείμενά του την εγκράτεια, την πνευματική ανεξαρτησία και την περιφρόνηση για τα πλούτη και την εξουσία. Ωστόσο, υπήρξεένας από τους πλουσιότερους ανθρώπους της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και ο πολιτικός «εγκέφαλος» πίσω από έναν από τους πιο αιμοσταγείς τυράννους, το Νέρωνα, βλ. Εδώ.
Θα μπορούσε κανείς να παραθέσει πολλά άλλα παραδείγματα.
Εντυπωσιακή διάσταση λόγων και πράξεων. Μεγαλόπνοα λόγια, λιγόψυχες πράξεις.
Ανθρώπινο. Το παρατηρούμε και στον εαυτό μας. Άλλοι σε μεγαλύτερο και άλλοι σε μικρότερο βαθμό. Θλιβόμαστε. Λέμε δεν θα ξανασυμβεί. Και ξανασυμβαίνει. Αναγκαζόμαστε να δούμε πίσω από αυτό και προχωράμε.
Κάποιοι αρνούνται να το δουν. Ακόμη κι όταν τους το εντοπίζουν άλλοι. Έχουν χτίσει μια εικόνα για τον εαυτό τους. Φοβούνται μην χαλάσει.
Είναι συνήθως αυτοί που τους λέμε φτασμένους, μεγάλους. Με τη μεγάλη εικόνα.
Όσο πιο εντυπωσιακή η εικόνα τόσο μεγαλύτερος ο φόβος. Γι αυτό αυτοπροσδιορίζονται από τα λόγια.
Οι ιδέες που προβάλλουν στα έργα τους δεν τους εκφράζουν στη ζωή τους. Δεν αντιστοιχούν στη στάση της ζωής τους. Είναι δικές τους?
Τα έργα τους είναι όπως τα παιδιά που γεννιούνται από παρένθετη μητέρα.
Δεν είναι η παρένθετη μητέρα ο γενήτορας. Το ωράριο και σπερματοζωάριο δεν είναι δικό της. Ούτε η γονιμοποίησή τους γίνεται από την ίδια. Κυοφορεί και γεννά το παιδί άλλων.
Η παρένθετη μητέρα δεν διεκδικεί τη μητρότητα του παιδιού.
Υπάρχουν αξιόλογα έργα, Βλ. Εδώ, παρακαταθήκες για τον άνθρωπο που αυτός που τα αποτύπωσε στο χαρτί δεν γίνεται γνωστός. Δεν το επιδιώκει αυτό. Δεν θεωρεί τον εαυτό του δημιουργό του έργου. Λειτούργησε ως ενδιάμεσος, ως διεκπεραιωτής. Οι ιδέες του δόθηκαν. Επιλέχθηκε για αυτό. Αλλά δεν το θεωρεί αυτό σημαντικό.
Θεωρεί καθήκον του τη διάδοση των ιδεών που του δόθηκαν και όχι τη δική του αυτοπροβολή.
Αυτό δε συμβαίνει με αυτούς που θεωρούνται φτασμένοι, μεγάλοι. Με αυτούς που κυοφορούν και δίνουν μορφή στα μεγάλα έργα.
Ίσως θα έπρεπε να προβληματιστούμε για τις κατηγοριοποιήσεις των ανθρώπων σε μεγάλους και μικρούς.
Ίσως να βλέπαμε ότι κι αυτοί που βοηθήσαμε να φαίνονται μεγάλοι είναι όπως εμείς. Αρκετές φορές ακόμη πιο αντιφατικοί, ακόμη πιο φθαρμένοι από τον αγώνα τους για την πρωτιά.
Τσακώνονται για μια θέση. Για μια θέση σε ένα συνέδριο, σε μια εκδήλωση. Για τη σειρά που θα γραφεί το όνομά τους, αν το έργο τους θα είναι στην πρώτη ή τη δεύτερη σελίδα. (1)
Αλλά, όταν τα πράγματα δεν πάνε καλά, ευχαρίστως παραχωρούν τη θέση τους στους άλλους, τους μικρούς. Όταν οι σχεδιασμοί τους επιφέρουν καταστροφή, εξαφανίζονται από το προσκήνιο. Αφήνουν τους μικρούς να πάρουν τη θέση τους και να καθαρίσουν γι αυτούς.
Ό,τι λάμπει δεν είναι χρυσός. Και ο χρυσός δεν είναι τροφή.
Ίσως θα έπρεπε να επανεξετάζαμε τις αντιλήψεις μας, τις αξίες μας και τις στάσεις της ζωής μας τις εγκατεστημένες μέσω της εκπαίδευσης, των ΜΜΕ και των άλλων μηχανισμών διαμόρφωσης πεποιθήσεων και συμμόρφωσης του κόσμου μας.
Τι να κάνω να το διορθώσω; Είμαι μόνο 10.χρονών Δεν μπορώ να κάνω τίποτα Θέλω να γίνω γιατρός ή οτιδήποτε άλλο
να βοηθήσω τους ανθρώπους μου, τη γάτα μου
Είμαι παιδί, δεν ξέρω τι να κάνω?
Οι πρωτεργάτες της ατομικής βόμβας, αυτοί που άνοιξαν τον ασκό του Αιόλου, βραβεύτηκαν και τιμούνται ως οι μεγάλοι της ανθρωπότητας, αντί να αναγνωριστούν μαζί με τους εντολείς τους ως οι μεγάλοι απόβλητοι της ανθρώπινης κοινωνίας. (2)
Κανείς απ΄αυτούς τους τιμημένους δεν μεταμελήθηκε έμπρακτα προσφέροντας για παράδειγμα την περιουσία του ή την υπηρεσία του σε κάποιο από τα νοσοκομεία με τα θύματα της «επιστήμης» τους,
Στην καθημερινή μας ζωή ανθρώπους που μιλάνε ή και πράττουν παράταιρα τους θεωρούμε ότι δεν έχουν σώας τας φρένας, όπως λέμε, και θεωρούμε ότι πρέπει να δεσμεύονται, αν και επηρεάζουν μόνον τον εαυτό τους και. ίσως, λίγους γύρο τους.
Σταθεριστήρια των σύγχρονων πολέμων παρατηρούμε τη χρήση τεχνολογικών "τομών" και δεν διερωτόμαστε:
γιατί αυτοί που συμμετείχαν σ΄ αυτές τις" τομές" και αυτοί που τις επέτρεψαν ή τις επέβαλλαν κυκλοφορούν ελεύθεροι και θεωρούνται ότι έχουν σώας τας φρένας;
Όχι μόνον δεν αμφισβητούνται, αλλά θεωρούνται και μεγάλοι.
Σχεδόν όλοι οι απλοί άνθρωποι δεν επιθυμούμε πολέμους. Δεν θα έπρεπε να γίνονται πόλεμοι. Λένε έχουμε δημοκρατία.
Πόλεμοι γίνονται. ΄Γιατί το επιθυμούν οι λίγοι, οι "μεγάλοι", οι πολύπλοκοι.
Χάνουν τους πολέμους τον ένα μετά τον άλλο.
"Νικάμε", λένε, και συνεχίζουν.
Γιατί τα τσεπώνουν. Οι υπερ-μεγάλοι. Οι αόρατοι. Αυτοί που τους υπηρετούν οι μεγάλοι.
Πολεμούν ακόμη και λιλιπούτειους "εχθρούς".
Με τις σκοτώστρες αυτοί, με τις σφενδόνες οι εχθροί.
Στις μονομαχίες της παλιάς εποχής δεν εννοείτο μονομαχία με άνισα μέσα. Δεν εμάχοντο ο ένας με τόξο και ο άλλος με πυροβόλο. Εθεωρείτο ατιμία.
Είμαι εδώ μαζί σου, με αγάπη και ανοιχτή καρδιά, όπως και χθες Μην κλαις, γιε μου γιατί πολλά, πολλά δάκρυα έχουν σπαταληθεί Όπως τα δάκρυα της μητέρας σου επτά χρόνια τώρα Και δεν ωφελούν
Γι αυτό, γιε μου, αντί να κλαις, να είσαι δυνατός, γενναίος Για να μπορείς να παρηγορήσεις τη μητέρα σου Και όταν θέλεις
να την αποσπάσεις από τη θλίψη την πηγαίνεις μια μεγάλη βόλτα
στην ήσυχη εξοχή να μαζεύει λουλούδια εδώ κι εκεί να ξεκουράζεται κάτω από τη σκιά των δέντρων, στη μουσική στα ρυάκια Τη γαλήνη της φύσης, να απολαύσει Και σίγουρα θα την απολαύσεις κι εσύ
Αλλά, γιε μου, πρέπει να θυμάσαι: Μην ξοδεύεις όλο σου τον εαυτό για να μπορέσεις να βοηθήσεις τους αδύναμους στο πλευρό σου Τους πιο αδύναμους που φωνάζουν για βοήθεια, τους διωκόμενους και τα θύματα Είναι οι φίλοι σου, φίλοι δικοί σου και δικοί μου
Είναι οι σύντροφοι που πολεμούν -- ναι, και μερικές φορές πέφτουν Ακριβώς όπως ο πατέρας σου . Πολέμησα και έπεσα, χθες,
για την κατάκτηση της χαράς της ελευθερίας για όλους
Στον αγώνα της ζωής θα βρεις περισσότερη αγάπη Και στον αγώνα, θα αγαπηθείς κι εσύ
Οι απλοί άνθρωποι, οι μικροί, βλέπουμε τις σκοτώστρες τους και αποστρέφουμε το βλέμμα.
Οι μεγάλοι επαίρονται γι αυτές. Ιερό ρίγος τους διαπερνά στη θέα τους.
Είναι τα ιερά και τα όσια τους.
Με το πάτημα ενός κουμπιού καταστροφή μέσα σε ένα λεπτό του μόχθου και της δημιουργίας δεκαετιών και αιώνων. Με το πάτημα ενός κουμπιού η μεγαλύτερη ύβρις του ανθρώπου απέναντι στη δημιουργία της φύσης. Η μεγαλύτερη ύβρις του ανθρώπου απέναντι στο δημιουργό του.
Πόσο χρήμα, πόση ενέργεια, πόση καταστροφή του φυσικού πλούτου της γης για την κατασκευή του οργάνου αυτού του διαβόλου, του τέρατος αυτού της αποκάλυψης που ξερνά φαρμάκι και μαγαρίζει τη γη!
Πόση μόλυνση του περιβάλλοντος προκαλεί η αναπνοή του τέρατος αυτού και πόση οικολογική καταστροφή το ξέρασμα της φωτιάς του!
Πόσος πλούτος δεσμευμένος για τη συντήρηση του τέρατος αυτού!
Πόση αποδέσμευση χρήματος, ενέργειας, πρώτων υλών, θα απελευθερώνονταν αν αποσύρονταν και διαλύονταν τα τέρατα αυτά!
Οι νέοι στην Ισπανία ξεσηκώνονται. Οι μαθητές στη Γαλλία ξεσηκώνονται.
Απαιτούν πόρους για τη ζωή.
Μήπως οι νέοι να απαιτήσουν να μεταφερθούν οι πόροι από τη συντήρηση των τεράτων αυτών?
Στην Ελλάδα προβλέπονται πάνω από 8 δισεκατομμύρια ευρώ για την αγορά και συντήρησή τους.
Απαίτηση-φόβητρο των φίλων "συμμάχων", των "μεγάλων", βλ. Εδώ.
Μήπως να απαιτήσουν τα πανεπιστήμια να ξαναγίνουν πανεπιστήμια?
Να αποσυνδεθούν από τις βιομηχανίες ολέθρου?
Μήπως να απαιτήσουν αυτό που έχει δηλώσει εδώ και χρόνια ο Αμερικανός αρχιστράτηγος Smedley Butler, βλ. Εδώ:
Πρέπει να αφαιρέσουμε το κέρδος εταιρειών και τραπεζών από τον πόλεμο
Πρέπει οι νέοι που θα φέρουν τα όπλα να αποφασίζουν αν θα γίνει ή όχι πόλεμος
(1) Μαρτυρία του Μ. Πρατικάκη για την αγωνία του ποιητή Τ. Λειβαδίτη να μην μπουν ποιήματά του πρωτοσέλιδα σε περιοδικό για το φόβο των αντιδράσεων Καρούζου και Ρίτσου, βλ. Εδώ.
(3) Τη βόμβα την ονόμασαν "gadget". Ήταν το αγαπημένο τους. Το gadget που αν όλα πήγαιναν καλά θα τους επέτρεπε να προχωρήσουν στον"λιγνό" και τον"χοντρομπαλά" όπως αστειευόμενοι ονόμασαν την βόμβα που έπεσε στη Χιροσίμα και μετά στο Ναγκασάκι, βλ.Los Alamos National Laboratory
Το πρωινό της 16 Ιουλίου του 1945, όταν συγκεντρώθηκαν οι κορυφαίοι επιστήμονες για να παρακολουθήσουν τη δράση του "gadget" τους
δεν ήξεραν τι θα συμβεί.
Εκτιμούσαν ότι το "gadget" τους θα απέδιδε ενέργεια ισοδύναμη με 5.000 τόνους TNT. Τελικά απέδωσε 21.000 τόνους
Στην ελληνική μυθολογία για να περάσει κανείς τον ποταμό Αχέροντα που οδηγούσε στον κόσμο των νεκρών έπρεπε να δώσει στον χάρο που ήταν ο βαρκάρης ένα νόμισμα.
Το νόμισμα ήταν τα διαπιστευτήρια του ανθρώπου ότι είχε ολοκληρώσει την πορεία του στη ζωή. Αντιπροσώπευε κατά κάποιο τρόπο το καταστάλαγμα της ζωής του.
Όσο μεγαλύτερη η πίεση της ζωής, οι δυσκολίες της, τόσο μεγαλύτερο δυναμικό για καταστάλαγμα.
Όσο πιο διαπερατός, πιο σπασμένος, ο άνθρωπος τόσο πιο βαθύ το καταστάλαγμα.
Μια πέτρα που βυθίζεται στο νερό, αν είναι συμπαγής, υγραίνεται επιφανειακά και στεγνώνει έξω απ αυτό. Αν η πέτρα είναι πορώδης και με εσωτερικές ρωγμές, διαποτίζεται βαθειά. Στεγνώνει επιφανειακά, αλλά όχι σε βάθος. Όσο μεγαλύτερη η πίεση του νερού, τόσο πιο βαθύ το καταστάλαγμα.
Έτσι και ο άνθρωπος.
Γι αυτό, οι παλιοί έχουν πεί:
"Η επιτυχία είναι αποτυχία και ηαποτυχία επιτυχία"
Κουβαλούν αμαρτίες άλλων, τραύματα από τη βίαιη συμπεριφορά τους. Βίαια λόγια και βίαιες πράξεις.
Κάποια στιγμή το συνειδητοποιούν. Προσπαθούν να κάνουν να το δούν κι οι θύτες τους.
Οι θύτες αντιδρούν βίαια. Τα θύματα νοιώθουν ανίσχυρα. Εσωτερικεύουν τη βία τους και παθαίνουν: σωματικά, ψυχικά, ψυχοσωματικά.
Συμβαίνει μέσα σε οικογένειες, μέσα σε μικρές κοινωνίες.
Όχι λίγες φορές οι θύτες εμφανίζονται κατήγοροι και υπεράνω.
Ίσως θύματα κι αυτοί κάποιων άλλων .Κουβαλούν κι αυτοί τα δικά τους τραύματα.
Και το κουβάρι περιπλέκεται. Δεν μπορείς να βρεις την άκρη. Στρέφεις το βλέμμα ψηλά. Ο ουρανός δεν απαντά. ΄
Οι θύτες παραμένουν ατιμώρητοι. Τα θύματα υπομένουν ή παθαίνουν.
Μερικές φορές τα θύματα δεν παθαίνουν μόνον. Δολοφονούνται.
Στις μέρες μας το φαινόμενο αυτό έχει ενταθεί. Ρεκόρ γυναικοκτονιών στην Ιταλία, βλ. Εδώ Δύο γυναικοκτονίες στην Ελλάδα μέσα σε μια εβδομάδα, βλ. Εδώ και Εδώ
Στην περίπτωση αυτή οι θύτες τιμωρούνται. Και επισύρουν την κοινωνική κατακραυγή.
Οι θύτες συνήθως στην αρχή επιχειρούν να αποσύρουν την κατηγορία από πάνω τους. Κρύβουν τα σύνεργα της βιαιοπραγίας τους, σκηνοθετούν ιστορίες.
"Θόλωσε το μυαλό μου. Το μετανιώνω" απολογούνται στο τέλος. Και πολλοί το εννοούν.
Κάποιοι μεταστρέφονται. Η βία τους και η καταδίκη τους λειτουργεί σωτήρια.
Μια επίσπευση στην πορεία της συνειδητοποίησης του ανθρώπου.
Υπάρχουν όμως περιπτώσεις που δυστυχώς δεν συμβαίνει αυτό. Υπάρχουν θύτες με αναρίθμητα θύματα που μένουν ατιμώρητοι.
Υπάρχουν θύτες που έχουν φέρει σε απόγνωση ολόκληρους λαούς, παλιότερα και στις ημέρες μας.
Υπάρχουν θύτες που έχουν ξεκληρίσει ολόκληρους λαούς,.παλιότερα και στις ημέρες μας.
Θύτες με κρυφά τραύματα κι αυτοί. Αλλά αλαζόνες, απίστευτα αλαζονικοί.
Θύτες που αναγγέλλουν τις βιαιοπραγίεςς τους και επαίρονται γι αυτές. Δεν κρύβουν τα σύνεργα τους. Αντιθέτως τα εκθέτουν να τα δουν όλοι. Επαίρονται γι αυτά.
Τόσο μεγάλο είναι το κενό μέσα τους.
Απαιτούν να υποκλίνονται σε αυτούς. Αλλάζουν ονόματα σε πύργους, λίμνες, κόλπους, δημόσια κτίρια, νομίσματα. Βάζουν το όνομά τους όπου μπορούν και μάχονται γι αυτό.
Τόσο μεγάλο είναι το κενό μέσα τους.
Αυτοί οι θύτες δεν δικάζονται εν ζωή. Και να δικαστούν δεν εκτίουν ποινή.
Δεν έχουν την ευκαιρία της μεταστροφής.Το θεωρούν αυτό προνόμιο.
Είναι οι μεγάλοι άτυχοι της ζωής που θεωρούνται πετυχημένοι.
Στο παρακάτω βίντεο ένας πραγματικά πετυχημένος άνθρωπος. Ένας άνθρωπος που αφιερώνει τη ζωή του να σώζει, όχι να βιαιοπραγεί και να θυματοποιεί.
Απέναντι από το σπίτι που μένω ήταν ένα διώροφο σπίτι με ωραίο κήπο μπροστά.
Εδώ και ένα μήνα το σπίτι το κατεδαφίζουν να χτίσουν στη θέση του πολυκατοικία.
Για πολλές μέρες η κατεδάφιση γινόταν με κομπρεσέρ. Επί ένα μήνα περίπου είχαν καταφέρει να γκρεμίσουν τον μισό πάνω όροφο.
Όλοι στη γειτονιά υποφέραμε από το θόρυβο και τη σκόνη από το κομπρεσέρ.
Σήμερα το πρωί ο θόρυβος άλλαξε. Έγινε πιο υπόκωφος και πιο υποφερτός.
Αντί για κομπρεσέρ υπήρχε ένας εκσκαφέας ο οποίος έσκαβε στην πλάκα από μπετόν του πρώτου ορόφου.
Σε λίγες ώρες η μισή πλάκα είχε καθαιρεθεί. Σε ακόμη λιγότερες ώρες είχε καθαιρεθεί και ο μισός πάνω όροφος που είχε απομείνει.
Απ ό,τι φαίνεται σήμερα- αύριο θα ολοκληρωθεί η κατεδάφιση όλου του διώτοφου κτιρίου.
Η σκόνη βέβαια είναι αποπνικτική. Αλλά διαρκεί λίγες ώρες μόνο.
Συνήθως βλέπουμε τους εκσκαφείς να σκάβουν κάτω στο έδαφος.
Εδώ έσκαβαν ψηλά στο μπετόν και στις τοιχοποιίες.
Στη ζωή αρκετές φορές χτίζουμε ιστορίες, πεποιθήσεις, στάσεις ζωής που κάποια στιγμή αντιλαμβανόμαστε ότι έχουν καταστεί δυσλειτουργικές.
Παρόλα αυτά διστάζουμε να τις κατεδαφίσουμε. Μας φαίνεται επίπονη και χρονοβόρα η διαδικασία. Και την αναβάλουμε συνεχώς.
Ίσως και στις κατεδαφίσεις αυτές να μπορεί κανείς να παρακάμψει τα κομπρεσέρ. Πρέπει βέβαια να είναι διατεθειμένος να υποφέρει για λίγο από τον μπουχό που θα σηκωθεί από τον εκσκαφέα.
Ίσως, όμως, να μη χρειαστεί να υποστεί κανείς ούτε κι αυτό.
Για πολλά χρόνια, με είχε σημαδέψει μια εικόνα που είχα δει στο δρόμο: η εικόνα ενός σκυλιού κατακρεουργημένου από ένα αυτοκίνητο και παρατημένου στη μέση του δρόμου.
Κάθε φορά που αντίκριζα από μακρυά κάτι που έμοιαζε με σώμα στο δρόμο, νόμιζα ότι έβλεπα κατακρεουργημένο σκυλί. Μ΄έπιανε σύγκρυο, ταυτιζόμουνα μαζί του, αρνιόμουνα να συνεχίσω και άλλαζα δρόμο.
Η σκηνή αυτή με διακατείχε για αρκετή ώρα και προσπαθούσα να την ξορκίσω γράφοντας σε ένα μπλοκάκι για το δράμα του άτυχου ζώου.
Κάποια μέρα αποφάσισα να δοκιμάσω να μην αντισταθώ να δω τι θα μου συμβεί. Πλησίασα, το κοίταξα και είδα ότι ήταν ένα λασπωμένο σχοινί.
Από τότε δεν άλλαζα δρόμο. Όταν έβλεπα κάτι στο δρόμο, πλησίαζα, το κοίταζαεπισταμένα και προχωρούσα χωρίς να με απασχολεί άλλο. Και μερικές φορές ήταν πράγματι ένα σκυλί κατακρεουργημένο και παρατημένο. Δεν με διατάρασσε πια.
Συνειδητοποίησα ότι η μέχρι τότε άρνησή μου δεν ήταν ευαισθησία, ήταν αδυναμία κατανόησης.
Είχα φτιάξει μια ιστορία στο μυαλό μου και έβλεπα μέσα απ αυτή.
Στη Γάζα μετά τη λεγόμενη εκεχειρία οι Ισραηλινοί συνεχίζουν τη γενοκτονία σε χαμηλότερη ένταση. Έχουν επεκταθεί στο 60 %
της Γάζας και αναγγέλλουν την επέκτασή τους στο 70%, στοχεύοντας στο 100%.
Οι νεκροί ξεπερνούν τους χίλιους.
Πελώρια τρωκτικά εισβάλλουν τη νύχτα σε σκηνές και παραπήγματα και τρομοκρατούν τα παιδιά.
Οι τερατογενέσεις τρομοκρατούν τους γονείς.
Τα παιδιά εξακολουθούν να υποσιτίζονται, οι ακρωτηριασμοί των μελών τους γίνεται χωρίς αναισθητικό.
Μητέρες ετοιμάζουν γεύμα για το νεκρό παιδί τους.
Στο Ιράν πατέρας εξακολουθεί να κοιμάται στον τάφο του παιδιού του τρεις μήνες μετά τη δολοφονία του από τους Αμερικανοισραηλινούς στο σχολείο του.
Στις Ισραηλινές φυλακές- στρατόπεδα βασανιστηρίων οι κραυγές των κρατουμένων ομήρων Παλαιστινίων δεν έχουν σιγήσει.
Στη Δυτική όχθη οι ισραηλινοί έποικοι υποβοηθούμενοι από τον Ισραηλινό στρατό επεκτείνουν συνεχώς τους εποικισμούς, καταστρέφουν τα σπίτια και την περιουσία των παλαιστινίων, τρομοκρατούν γέροντες και παιδιά, σκοτώνουν νέους και παιδιά.
Από άνθρωπο σε άνθρωπο απίστευτη απανθρωπιά.
Εικοστός πρώτος αιώνας και η παλιά βαρβαρότητα έχει επανακάμψει στον πλανήτη.
Μερικοί μιλούν για ένα πολιτισμό που πνέει τα λοίσθια. Ένας νέος κόσμος αναμένεται να αναδυθεί.
Οι ελπίδες εναποτίθενται στους νέους.
Ο νέος στην ηλικία κυβερνήτης της Νέας Υόρκης αντιτίθεται στους πολέμους. Κατάσχει την αναξιοποίητη περιουσία των εχόντων και υπόσχεται δίκαιη κατανομή βαρών.
Η ελπίδα εναποτίθεται στους πονεμένους, αυτούς που οι αντιξοότητες της ζωής δεν τους γονάτισαν. Τους έκαναν συμπονετικούς, λιγότερο ατομιστές, όπως τα παιδιά στο βίντεο:
Κάποιοι μιλούν για ένα νέο άνθρωπο. Έναν άνθρωπο της συνείδησης.
Μιλούν για μια νέα συνείδηση που θα αναδυθεί από τις στάχτες της παλιάς.
Η παλιά συνείδηση, η παλιά επίγνωση του ανθρώπου ως ενός όντος αποκομμένου από το περιβάλλον του, αποκομμένου από τους άλλους, ενός ανθρώπου που παρατηρεί, ανταγωνίζεται, είναι σε επιφυλακή, που προσπαθεί να επικρατήσει και να είναι αρεστός, ενός ανθρώπου με μαθημένα πρότυπα και ακλόνητες πεποιθήσεις, κλονίζεται.
Άνθρωποι αλληλεπιδρούν με άλλους ανθρώπους που δεν γνωρίζουν:
Οι άνθρωποι στο βίντεο φαίνονται διαφορετικοί μεταξύ τους.
Παρατηρώντας
τους καθώς ο ένας νοιάζεται τον άλλο δεν μπορεί να μην διακρίνει κανείς
την αίσθηση ενότητας που υπόκειται της στάσης τους αυτής. Αυτή η αίσθηση ενότητας κινητοποιήθηκε από
έναν μόνον άνθρωπο, αυτόν που έτρεξε να βοηθήσει το μικρό αγόρι όταν
έπεσε από το σκεϊμπορντ.
Ήταν σαν ένα σήμα που διαπέρασε τον ένα μετά τον άλλο εντελώς διαφορετικούς ανθρώπους και τους έθεσε σε κίνηση. Η
κίνηση συμπαράστασης ενός μόνον ανθρώπου λειτούργησε ως καταλύτης μιας
αλυσιδωτής αντίδρασης στην οποία διαφορετικοί άνθρωποι εκφράζουν τη
συμπαράστασή τους και την εκτίμησή τους ο ένας στον άλλο.
Ήταν σαν να
ήταν σε λανθάνουσα κατάσταση σε όλους αυτούς τους ανθρώπους η αίσθηση
αυτή ενότητας με τους άλλους και χρειάστηκε απλά να αφυπνιστεί από
κάποιον άλλο μέσω της στάσης του, του παραδείγματός του.
Ήταν σαν ένα πεδίο, ένα ενεργειακό πεδίο να διέτρεχε όλους αυτούς τους ανθρώπους.
Άνθρωποι επικοινωνούν με ανθρώπους πέραν από τους περιορισμούς της εξωτερικής μορφής:
Σ αυτή τη συνείδηση αναφέρεται η χριστιανική ρήση: "Αγάπα τον πλησίον σου ως σ εαυτόν".
Να αγαπάς τον άλλον γιατί είναι ο εαυτός σου. Είναι ο εαυτός σου με άλλη μορφή.
Στη συνείδηση αυτή αναφέρεται και η ρήση: "Να αγαπάς τον εχθρό σου γιατί είναι δάσκαλός σου".
Αυτός που εμφανίζεται ως εχθρός σου είσαι εσύ σε μια άλλη μορφή για να γνωρίσεις τον εαυτό σου.
Είσαι τα κύματα σε έναν ωκεανό, τον ωκεανό της ολότητας, που έρχονται και παρέρχονται, ξεχωρίζουν και συγχωνεύονται. Είσαι ο ωκεανός της ολότητας που παφλάζει.
Η νέα αυτή κατάσταση του ανθρώπου, γνωστή από παλιά στις εσωτερικές παραδόσεις σχεδόν όλων θρησκειών, τις τελευταίες δεκαετίες έχει περιγραφεί και τεκμηριωθεί από αρκετούς επιστήμονες πρωτοπόρους στον τομέα της κβαντομηχανικής.
Ένας απ αυτούς είναι ο Φεντερίκο Φάγκιν, δημιουργός του πρώτου εμπορικού μικροεπεξεργαστή στον
κόσμο που έθεσε τα θεμέλια για τη σύγχρονη πληροφορική.
Είχε επίσης αποφασιστική συμβολή στην ανάπτυξη των οθονών αφής.
Τη δεκαετία του 1980, ξεκίνησε πρωτοποριακή έρευνα
στα νευρωνικά δίκτυα και προσπάθησε να προσομοιώσει τη
συνείδηση μέσω τεχνητής νοημοσύνης. Ανακάλυψε ότι η
συνείδηση δεν μπορεί να αναχθεί σε υπολογισμό.
Βασική του θεώρηση είναι ότι
η
συνείδηση δεν είναι προϊόν του εγκεφάλου. Είναι η πηγή κάθε
πραγματικότητας.
"Σε έναν κλασικό κόσμο, τα πράγματα ακολουθούν κανόνες. Μπορούν να χαρτογραφηθούν, να κατασκευαστούν και να χειραγωγηθούν. Αυτό είναι ελκυστικό όχι μόνο για τους επιστήμονες, αλλά και για τις βιομηχανίες που βασίζονται στον έλεγχο.
Αλλά σε έναν κβαντικό κλασικό κόσμο, τα πράγματα συμπεριφέρονται διαφορετικά. Προσαρμόζονται. Η αληθινή νοημοσύνη έχει πάντα τις ρίζες της στην εμπειρία, όχι στα δεδομένα.
Έτσι, όταν μιλάμε για ταυτότητα, δεν μιλάμε για μια ετικέτα ή έναν ρόλο ή ένα σώμα. Μιλάμε για τον τρόπο που το πεδίο γνωρίζει τον εαυτό του μέσα από εσάς.
Η
επίγνωση δεν είναι υποπροϊόν του εγκεφάλου, αλλά η πηγή των πάντων. Η
συνείδηση βρίσκεται πέρα από την ύλη, πέρα από αυτόν τον χώρο και
χρόνο. Είναι το εργαλείο για να γνωρίζεις, απείρως πιο ισχυρό από οποιοδήποτε όργανο έχουμε κατασκευάσει ποτέ. Από αυτή την άποψη, η νοημοσύνη δεν αφορά τον ταχύτερο υπολογισμό.
Πρόκειται
για τη γνώση του νοήματος, το συναίσθημα της αλήθειας, την αναγνώριση
της ομορφιάς, πράγματα που κανένας αλγόριθμος δεν μπορεί να
αναπαράγει, όσο προηγμένος κι αν είναι. Ακόμα και αν η τεχνητή
νοημοσύνη παράγει μια λαμπρή ιδέα, δεν ξέρει ότι είναι λαμπρή. Δεν τη
νιώθει. Δεν μπορεί να καταλάβει τι σημαίνει.
Μόνο εσύ μπορείς να το κάνεις αυτό. Αυτή είναι η γραμμή που καμία μηχανή δεν θα διασχίσει ποτέ. Η ικανότητα να γνωρίζεις πώς είναι να είσαι.
Γι' αυτό η αυτογνωσία έχει σημασία.Δεν είναι απλώς μια πνευματική πολυτέλεια. Είναι ένας μηχανισμός επιβίωσης. Γιατί
όταν πραγματικά καταλαβαίνεις ποιος είσαι, όταν βιώνεις τον εαυτό σου
ως μέρος μιας μεγαλύτερης ολότητας, σταματάς να ανταγωνίζεσαι.
Αρχίζεις να συνεργάζεσαι. Όχι επειδή κάποιος σου το είπε να το κάνεις, αλλά επειδή είναι το μόνο πράγμα που βγάζει νόημα. Και αυτή ίσως είναι η πιο σημαντική αλλαγή από όλες.
Επειδή
εμείς ζούμε σε έναν κόσμο που καθοδηγείται από κατακερματισμό,
διαιρεμένο από πεποιθήσεις, ταυτότητα και φόβο. Αλλά αυτές οι διαιρέσεις
δεν είναι πραγματικές. Είναι το αποτέλεσμα του να ξεχνάμε τι είμαστε. Δεν είμαστε μηχανές. Δεν είμαστε ξεχωριστοί. Είμαστε πεδία συνείδησης. Κάθενας μας ένας μοναδικός τρόποςμε τον οποίο το σύμπαν βλέπει τον εαυτό του.
Και αν αρκετοί από εμάς το θυμούνται αυτό, κάτι αλλάζει. Όχι μόνο στη θεωρία, αλλά και στον τρόπο που φερόμαστε ο ένας στον άλλον, στον τρόπο που ζούμε. Επειδή το μέλλον δεν ανήκει στο ταχύτερο σύστημα. Ανήκει στην βαθύτερη επίγνωση."
Στη γη είμαστε περαστικοί. Όλοι το γνωρίζουμε αυτό. Τη γνώση αυτή οι
περισσότεροι την απωθούμε. Ίσως μας φοβίζει το άγνωστο.
Μπορεί, όμως, να μην είναι μόνον αυτό.
Είμαστε
μέλη, κύτταρα ενός οργανισμού, της ανθρωπότητας. Καθένας μας έχει
μια λειτουργία, μια αποστολή για τη διατήρηση και την ευεξία αυτού του
οργανισμού. Τα κύτταρα συνεργάζονται, σχηματίζουν ιστούς, οι ιστοί σχηματίζουν όργανα. Κάθε ιστός, κάθε όργανο επιτελεί και μια διαφορετική λειτουργία.
Όταν κάποιο κύτταρο, κάποιος ιστός, κάποιο όργανο εξασθενεί ή πληγώνεται, άλλα κύτταρα, άλλοι ιστοί σπεύδουν να συνδράμουν να αποκαταστήσουν τη βλάβη.
Τα κύτταρα και οι ιστοί αυτοί αποτελούν το ανοσοποιητικό σύστημα του οργανισμού. Στην ενσυναίσθηση αυτή των κυττάρων, τών ιστών και των οργάνων, βασίζεται η καλή λειτουργία όλου του οργανισμού.
Όταν εκλείψει ή ατονήσει η ενσυναίσθηση, όταν εκλείψει ή ατονήσει το ανοσοποιητικό σύστημα, ο οργανισμός πεθαίνει ή νοσεί.
Ο οργανισμός αυτός, η ανθρωπότητα, σήμερα νοσεί. Νοσεί βαριά. Ολοι το αντιλαμβανόμαστε.
Κάποια κύτταρά του εξελίχθηκαν σε καρκινικά. Έχουν καταλύσει τους νόμους που διέπουν τη λειτουργία του οργανισμού. Δεν συνεργάζονται πλέον για την ομαλή λειτουργία του.
Αφαιμάζουν τα γειτονικά κύτταρα και διεκδικούν την αθανατοποίησή τους. Αρνούνται την ανταλλαγή, την ανανέωση και δημιουργούν μπλοκαρίσματα της ενέργειας. Η ενέργεια λιμνάζει. Ο ποταμός γίνεται λίμνη και μαζεύει βούρκο. Σταματούν να είναι αγωγοί. Γίνονται καταβόθρες.
Την απώλεια της ικανότητάς τους για ανταλλαγή και ανανέωση την εκλαμβάνουν ως προσόν και καυχώνται γι αυτό. Ακαμπτοποιούνται και νοιώθουν ισχυρά. Η ισχύς είναι το μότο τους. Και προχωρούν ακάθεκτα. Εκτοπίζουν τα κύτταρα τα κανονικά,τα αφαιμάζουν και αυξάνονται συνεχώς.
Το ανοσοποιητικό σύστημα υπολειτουργεί. Τα κύτταρα και οι ιστοί πιο μακριά δεν σπεύδουν να συνδράμουν. Η ενσυναίσθηση ατονεί.
Με το χρόνο τα καρκινικά κύτταρα γίνονται όλο και πιο αλαζονικά. Επεκτείνονται συνεχώς. Δημιουργούν καρκινικούς ιστούς, τους όγκους. Μεταναστεύουν και πιο μακριά, κάνουν μεταστάσεις.
Τα κύτταρα δίπλα τους λιμοκτονούν, γίνονται καχεκτικά, χάνουν την ικανότητα ανανέωσής τους. Ο οργανισμός σταματά να λειτουργεί, πεθαίνει.
Τα καρκινικά κύτταρα πεθαίνουν κι αυτά. Το εγχείρημα της αθανατοποίησής τους ήταν από την αρχή χαμένο.
Η αλαζονεία είναι πάντα κακός σύμβουλος.
Σήμερα παρακολουθούμε στον κόσμο τη δράση αυτών των καρκινικών κυττάρων και ιστών: αλαζονικών ατόμων, οργανισμών και κρατών.
Παρακολουθούμε την παντελή περιφρόνηση των νόμων ειρηνικής συνύπαρξης, την απροσχημάτιστη πλέον ληστεία των πόρων, την αφαίρεση της ζωής, κάθε είδους φρικαλεότητες.
Παρακολουθούμε την προέλαση της Μεγάλης Αρπαχτής. Την Αλαζονεία σε όλη της την ψυχοπαθολογία.
Την παρακολουθούμε πλέον εν δράσει.
Το ανοσοποιητικό σύστημα της ανθρωπότητας καλείται να επιτελέσει τη λειτουργία του.
Η ενσυναίσθηση των ποντικών στο παρακάτω βίντεο βρίσκει λύση. Το πονντίκι ανοίγει το σωλήνα-κλουβί. Ανιδιοτελώς. Ελευθερώνει το άλλο ποντίκι..
Στο βίντεο ένα ποντίκι βρίσκεται μέσα σε ένα κάπως ευρύχωρο κλουβί και
ένα άλλο ακινητοποιημένο μέσα σε έναν κλειστό γυάλινο σωλήνα στο κέντρο
του κλουβιού.
Το ποντίκι έξω από το σωλήνα στριφογυρίζει απεγνωσμένα γύρω από το
φυλακισμένο ποντίκι και κάποια στιγμή καταφέρνει να ανοίξει την πόρτα
του σωλήνα και να το απελευθερώσει.
Όπως λέει η ερευνήτρια, βλ. Εδώ,
το ίδιο συνέβη και όταν εκτός από το σωλήνα με το εγκλεισμένο ποντίκι
υπήρχε μέσα στο κλουβί και δεύτερος κλειστός γυάλινος σωλήνας με
λιχουδιές σοκολάτας.
Τα ποντίκια απελευθέρωναν πρώτα το εγκλεισμένο ποντίκι και μετά άνοιγαν
μαζί με αυτό το σωλήνα με τις λιχουδιές και τις έτρωγαν μαζί. Ακόμη κι όταν μερικά από τα ποντίκια πειραματόζωα προτίμησαν να ανοίξουν
πρώτα την πόρτα του σωλήνα με την τροφή, δεν την έτρωγαν παρά μόνον
αφού απελευθέρωναν στη συνέχεια και το εγκλεισμένο ποντίκι για να την
φάνε μαζί. Η
στάση αυτή των ποντικιών δεν υπαγορευόταν από την επιθυμία για παρέα.
Το «ελεύθερο ποντίκι μοχθούσε να απελευθερώσει το εγκλεισμένο ακόμη κι
όταν αυτό απελευθερωνόταν σε άλλο κλουβί από το δικό του.
Η ερευνήτρια μιλάει για την ενσυναίσθηση των ποντικών, την ικανότητά
τους να μπαίνουν στη θέση του άλλου και να βιώνουν την κατάστασή του σαν
να ήταν δική τους.
Αν μπορούν τα ποντίκια, εμείς οι άνθρωποι δεν μπορούμε;΄
Πώς μπορούμε να ανοίξουμε το κλουβί- σωλήνα;
Πώς μπορούμε να αποκαταστήσουμε τη ροή ενέργειας, να λύσουμε τα μπλοκαρίσματα, τα λιμνάσματα; Πώς αντιμετωπίζουμε τους καρκινικούς όγκους;
Με αφαίρεση θα πει κανείς. Χρειάζονται εξοπλισμοί και ιδιαίτερη προσοχή. Δεν είναι πάντα εφικτό και δεν είναι και τόσο αποτελεσματικό. Τις περισσότερες φορές ο όγκος εμφανίζετα ξανά, ακόμη πιο επιθετικός.
Τα καρκινικά κύτταρα και ιστοί αναπτύσσονται σε περιβάλλον έλλειψης οξυγόνου. Έχει πλήρως τεκμηριωθεί.
Πώς παρέχουμε οξυγόνο στον όγκο να επανέλθει στο φυσιολογικό; Πως διαλύουμε τα μπλοκαρίσματα;
Ποια είναι η αιτία της έλλειψης για να την αναιρέσουμε;
Το τραύμα απαντούν όσοι έχουν ασχοληθεί, ειδικοί και μη. Το τραύμα, ιδιαίτερα κατά την παιδική ηλικία: καταπιεστικοί γονείς και άλλες κακοποιητικές καταστάσεις., βλ. Εδώ .
Όχι η τραυματική κατάσταση αυτή καθ εαυτή, αλλά ο τρόπος που την αντιμετώπισε το παιδί και το σημάδεψε και στην ενήλικη ζωή.
Πώς μπορούμε να αναιρέσουμε, να θεραπεύσουμε το τραύμα ενός άλλου;
Στο βίντεο με τα ποντίκια, εκτός από το μικρό κλουβί-σωλήνα, υπάρχει και το μεγάλο κλουβί. Δεν βλέπουμε το ποντίκι να προσπαθεί να το ανοίξει κι αυτό.
Αντιλαμβάνεται άραγε ότι είναι κι αυτό φυλακισμένο σε ένα παρόμοιο κλουβί με το μικρό που ανοίγει; ότι είναι κι αυτό φυλακισμένο όπως το άλλο ποντίκι που προσπαθεί να ελευθερώσει; Απ ό,τι φαίνεται μάλλον δεν έχει αυτή την επίγνωση.
Μήπως είμαστε και μεις φυλακισμένοι σε ένα κλουβί και δεν έχουμε επίγνωση γι αυτό; Mήπως βλέπουμε την αιχμαλωσία των άλλων αλλά όχι τη δική μας;
Μήπως η ταινία The Truman Show δεν είναι απλή μυθοπλασία;
Ένας
μεσήλικας υπάλληλος δημαρχείου που το νόημα της ζωής του εξαντλείτο στη
συμμόρφωση του στους ανωτέρους του, μαθαίνει ότι πάσχει από σοβαρή
ασθένεια και θα πεθάνει. Νοιώθει ότι δεν είναι έτοιμος να πεθάνει. Τον πιάνει απελπισία. Συνειδητοποιεί πόσο άδεια είναι η ζωή του όλα αυτά τα χρόνια, ότι είναι ζωντανός νεκρός.
Τελικά πεθαίνει ευτυχισμένος λικνιζόμενος μια χιονισμένη μέρα σε μια κούνια σε ένα πάρκο για παιδιά για
τη δημιουργία του οποίου είχε επιστρέψει στη δουλειά του και είχε
υποστεί τα πάνδεινα μέχρι οι ανώτεροί του να υπογράψουν για να τον
ξεφορτωθούν τα πάμπολλα έγγραφα που χρειάζονταν. Παρέμενε γαλήνιος στους εξετευλισμούς τους γιατί όπως είπε όταν τον ρώτησε κάποιος:«Δεν έχω χρόνο να θυμώσω με κανέναν»
Ο ήρωας του Κουροσάβα είναι φυλακισμένος στο κλουβί της καθημερινής μιζέριας, των πρέπει και δεν πρέπει, του καθήκοντος και της καθωσπρέπειας.
Η επίγνωση της φυλάκισής του επέρχεται όταν η καθημερινότητά του διαταράσσεται από την αρρώστια. Αυτό που στην αρχή τον πανικοβάλλει, τον τρομάζει, η κακοτυχία του, τον οδηγεί στην επίγνωση της φυλακής του.
Και η επίγνωση αυτή τον ελευθερώνει. Η ανησυχία και ο φόβος που τον ταλάνιζε στη σκέψη του θανάτου δεν τον αγγίζει πλέον.
Έχετε κοιτάξει ποτέ τη ζωή σας και έχετε σκεφτεί: «Κάτι δεν φαίνεται σωστό, αλλά δεν μπορώ να το εξηγήσω;" κάτι διακριτικό, προσωπικό, σαν να περπατάς σε έναν κόσμο που σου φαίνεται λίγο διαφορετικός,σαν να ζείτε σε μια ιστορία που έγραψε κάποιος άλλος, και μόλις τώρα συνειδητοποιείτε ότι δεν κρατήσατε ποτέ το στυλό; Αυτό το συναίσθημα, αυτή η ήσυχη δυσφορία, δεν είναι η φαντασία σου. Είναι η πρώτη ρωγμή στην ψευδαίσθηση. Και σήμερα πηγαίνουμε βαθύτερα σε αυτή τη ρωγμή γιατί αυτό που πρόκειται να σου πω, δεν ήταν ποτέ γραφτό να ακούσεις. Ας ξεκινήσουμε.
Κεφάλαιο 2: Ο Απαγορευμένος Χάρτης της Αλήθειας
Ξυπνάς. Ελέγχεις το τηλέφωνό σου. Πηγαίνεις στη δουλειά ή στο σχολείο. Κάνεις αυτό που πρέπει να κάνεις. Κάνεις κύλιση. Καταναλώνεις. Δημοσιεύεις. Κοιμάσαι. Και κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά, σου λένε: «Αυτή είναι η ζωή" Αλλά είναι;
Θέλω να σκεφτείς ένα χρυσόψαρο σε μια γυάλα. Αυτό το ψάρι κολυμπάει γύρω γύρω νομίζοντας ότι η γυάλα είναι ολόκληρο το σύμπαν. Δεν ξέρει ότι υπάρχει ωκεανός ή ουρανός ή άνθρωποι που παρακολουθούν μέσα από το γυαλί. Τώρα, το άβολο μέρος. Είμαστε το χρυσόψαρο.Ζούμε στη δική μας γυάλα. Μόνο που δεν είναι φτιαγμένη από γυαλί. Είναι φτιαγμένη από πεποιθήσεις, υποθέσεις, συστήματα και αόρατους κανόνες που μας δίδαξαν να μην αμφισβητούμε ποτέ. Νομίζουμε ότι κατανοούμε την πραγματικότητα, αλλά έχουμε δει μόνο ό,τι μας έχει επιτραπεί να δούμε. Επιτρέψτε μου να σας παρουσιάσω κάτι που άλλαξε τη ζωή μου.
Ο χάρτης και η περιοχή.
Υπάρχει διαφορά μεταξύ ενός χάρτη και του πραγματικού τόπου που περιγράφει. Ένας χάρτης της Νέας Υόρκης δεν είναι η Νέα Υόρκη. Μια εφαρμογή καιρού δεν είναι ο καιρός.
Κι όμως οι περισσότεροι από εμάς ζούμε ολόκληρη τη ζωή μας μέσα στον χάρτη, ξεχνώντας ότι η περιοχή δεν είναι καν εκεί. Σχολείο, μέσα ενημέρωσης, πολιτισμός. Μας δίνουν χάρτες από τη στιγμή που γεννιόμαστε.
Λένε: "Έτσι λειτουργεί η ζωή." Αυτό είναι το πώς φαίνεται η επιτυχία."Αυτή είναι η αλήθεια." Αλλά κανείς δεν σου λέει ότι ο χάρτης σχεδιάστηκε από ανθρώπους που χρειάζονταν να περπατήσεις ένα ορισμένο μονοπάτι. Άνθρωποι που ωφελούνται όταν ακολουθείς τα μονοπάτια και δεν εξερευνάς ποτέ το δάσος.
Τώρα, δεν είμαι εδώ για να σε τρομάξω. Είμαι εδώ για να ανοίξω μια πόρτα γιατί πέρα από αυτή την πόρτα βρίσκεται η πραγματική περιοχή.
Μια εκδοχή της πραγματικότητας που δεν φιλτράρεται μέσω ατζεντών ή αλγορίθμων. Μια εκδοχή όπου το μυαλό σου δεν είναι απλώς ένα σφουγγάρι, αλλά ένα σπαθί. Και για να φτάσεις σε αυτό το σημείο, πρέπει να ξεμάθεις.
Επιίτρεψέ μου να σου δώσω μια στιγμή με την οποία μπορείς να ταυτιστείς. Έχεις δουλέψει ποτέ σε μια δουλειά που έεκανε την ψυχή σου να νιώθει ότι γερνάει 10 χρόνια την ημέρα; Μπαίνεις μέσα, χαμογελάς, κάνεις ό,τι σου ζητηθεί, προσποιείσαι ότι όλα είναι καλά.
Αλλά κατά βάθος κάτι ουρλιάζει: Δεν μπορεί να είναι αυτό. Δεν είναι ότι είσαι τεμπέλης. Δεν είναι ότι είσαι άχαριστος.
Είναι ότι η ψυχή σου θυμάται κάτι που ξέχασε ο εγκέφαλος σου. Θυμάται την ελευθερία.
Και εκείνη τη στιγμή, ακόμα κι αν δεν μπορώ να το εξηγήσω, ξέρεις ότι προοριζόσουν για κάτι περισσότερο. Αλλά αυτό το συναίσθημα θάβεται. Γιατί; Επειδή η στιγμή που αρχίζεις να αμφισβητείς το σύστημα, το σύστημα ψιθυρίζει "Μην είσαι δύσκολος. Να είσαι ευγνώμων, ρεαλιστής".
Να η αλήθεια που κανείς δεν σου λέει. Η πραγματικότητα δεν είναι τόσο σταθερή όσο φαίνεται. Είναι περισσότερο σαν σενάριο. Και ακολουθούμε αυτά που γράφει κάποιος άλλος. Σκέψου το. Γιατί πιστεύουμε ότι τα χρήματα έχουν αξία; Γιατί υπακούμε στα ρολόγια; Γιατί κυνηγάμε καριέρες, μάρκες, φήμη, ακολούθους;
Επειδή μας το είπαν. Όχι κακόβουλα. Όχι από κάποιο κακόβουλο ιθύνοντα νου, αλλά από μια μακρά, αργή αλυσίδα εξαρτήσεων που μεταδίδεται από γενιά σε γενιά.
Κληρονομήσαμε μια πραγματικότητα. Δεν την επιλέξαμε.
Τώρα, φαντάσου αυτο; Κάθεσαι σε έναν σκοτεινό κινηματογράφο. Παρακολουθείς μια ταινία. Είναι τόσο καθηλωτική, που ξεχνάς ότι είναι ταινία. Νιώθεις ό,τι νιώθει ο χαρακτήρας. Κλαις όταν κλαίει. Επευφημείς όταν κερδίζει. Αλλά μετά, για μια στιγμή, η οθόνη δυσλειτουργεί. Βλέπεις την άκρη του σκηνικού. Ακούς κάποιον να βήχει πίσω από την κάμερα. Και θυμάσαι ότι αυτό δεν είναι αληθινό.
Εκεί βρίσκεσαι αυτή τη στιγμή. Δεν είσαι χαμένος. Αφυπνίζεσαι.
Βλέπεις ότι η πραγματικότητα έχει στρώματα. Το εξωτερικό στρώμα, αυτό που μπορείς να δεις και να αγγίξεις, είναι το πιο παραπλανητικό. Σου λέει ότι αυτό είναι το μόνο που υπάρχει.
Αλλά κάτω από αυτό το στρώμα υπάρχει ενέργεια, πρόθεση, πίστη, επίγνωση. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν έχουν ποτέ πρόσβαση σε αυτό το στρώμα επειδή δεν πηγαίνουν ποτέ προς τα μέσα. Είναι πολύ απασχολημένοι κυνηγώντας την εξωτερική επιβεβαίωση.
Αλλά οι άνθρωποι που το κάνουν, αυτοί που σταματούν, κάθονται, αναπνέουν και ακούν, αρχίζουν να βλέπουν πίσω από την κουρτίνα.
Επιτρέψε μου να σου πω για κάποιον που γνώρισα. Ας τον ονομάσουμε Ηλία. Δεν ήταν φανταχτερός. Δεν είχε οπαδούς ή φανταχτερά πτυχία. Αλλά όταν μιλούσε, άκουγες. Όχι επειδή ήταν δυνατός, αλλά επειδή ήταν σαφής.
Μια φορά τον ρώτησα: "Γιατί νιώθω ότι όλα όσα κυνηγούσα δεν έχουν πια σημασία;" Χαμογέλασε. Με αυτό το είδος χαμόγελου που έχουν οι άνθρωποι μόνο όταν έχουν περάσει μέσα από φωτιά και έχουν βγει ήρεμοι.
Είπε: «Επειδή δεν το έκανες ποτέ. Απλώς έπαιζες ένα παιχνίδι στο οποίο δεν ήξερες ότι ήσουν σ αυτό. Αλλά τώρα που βλέπεις το ταμπλό, μπορείς να επιλέξεις πώς θα παίξεις».
Αυτή η στιγμή με χτύπησε πιο δυνατά από οποιαδήποτε παρακινητική φράση. Επειδή δεν ήταν απλώς λόγια. Ήταν αλήθεια. Άβολη, αναμφισβήτητη αλήθεια.
Και ίσως γι' αυτό είσαι εδώ αυτή τη στιγμή. Όχι επειδή θέλεις μια συνωμοσία. Όχι επειδή θέλεις να νιώθεις ανώτερος, αλλά επειδή βαθιά μέσα σου τελείωσες με τις προσποιήσεις. Τελείωσες με τις επιφανειακές απαντήσεις. Είσαι έτοιμος να θυμηθείς.
Να θυμιθείς τι; Ότι δεν είσαι απλώς ένας παίκτης στην ιστορία κάποιου άλλου. Είσαι ο συγγραφέας. Απλώς σου έμαθαν να ξεχνάς.
Λοιπόν, τι κάνουμε με όλα αυτά;
Πρώτον,σοβαρά, σταμάτα να κάνεις κύλιση. Σταμάτα να αντιδράς. Απλώς ανάπνευσε.
Δεύτερον, αμφισβήτησε τα πάντα. Τον τρόπο που ορίζεις την επιτυχία, τον τρόπο που μετράς την ευτυχία, τον τρόπο που βλέπεις τον εαυτό σου. Ρώτα, "Είναι δικό μου αυτό ή μου το έδωσαν;" Τρίτον, βρες τον δικό σου Ηλία. Αυτόν τον μέντορα, αυτόν τον οδηγό, αυτή την παρουσία που σου υπενθυμίζει την αλήθεια όταν ο κόσμος προσπαθεί να σου πουλήσει ψέματα.
Επειδή η αλήθεια είναι απλή.Η πραγματικότητα δεν έχει να κάνει με το τι υπάρχει εκεί έξω. Έχει να κάνει με το τι επιλέγεις να πιστεύεις εδώ.
Λοιπόν, επιτρέψτε μου να σε αφήσω με αυτό. Δεν ήσουνα ποτέ φτιαγμένος για να μείνεις κοιμισμένος. Δεν ήσουνα ποτέ φτιαγμένος απλώς να υπάρχεις, να τσεκάρεις κουτάκια και να σβήνεις. Ήσουνα φτιαγμένος για να ξυπνήσεις να θυμηθείς, να ανακτήσεις την πένα και να γράψεις μια πραγματικότητα, τη δική σου. Γιατί μόλις δεις την ψευδαίσθηση, δεν ζεις απλώς διαφορετικά, ζεις.
Κεφάλαιο 3: Ρωγμές στην προσομοίωση
Αφυπνίσου. Ένιωσες ποτέ ότι περπατάς στη ζωή φορώντας τα γυαλιά κάποιου άλλου; Σαν να είναι ο κόσμος εκεί, αλλά να είναι θολός, εκτός λειτουργίας, σαν να υπάρχει ένα στρώμα πάνω του απλά δεν μπορείς να ξεκολλήσεις:
Δεν είναι της φαντασίας σου. Δεν είσαι τρελός.Δεν είσαι μόνος.
Μόλις άρχισες να βλέπεις τις ρωγμές.
Βλέπεις, μόλις αρχίσεις να αμφισβητείς την πραγματικότητα που σου δόθηκε, αρχίζεις να παρατηρείς τις ραφές. Μικρές στιγμές που δεν αθροίζονται ακριβώς. Ένα σφάλμα στη ρουτίνα. Ένα μοτίβο που επαναλαμβάνεται. Μια στιγμή που μοιάζει προγραμματισμένη.
Επίτρεψέ μου να σου πω μια γρήγορη ιστορία. Ένας φίλος μου, ας τον πούμε Σαμ, έπαιρνε το ίδιο λεωφορείο για τη δουλειά κάθε μέρα.Ί δια διαδρομή, ίδια ώρα, ο ίδιος οδηγός, οι ίδιοι άνθρωποι.
Ένα πρωί, κάθεται ένας τύπος δίπλα και του λέει: "Ε, δεν είχαμε ήδη κλανει αυτή τη συζήτηση;" Ο Σαμ το διαψεύδει γελώντας. Αλλά κάτι από εκείνη τη στιγμή του μένει χαραγμένο. Λίγες μέρες αργότερα, ένας άλλος επιβάτης σχολιάζει για το deja vu. Και μετά ξανά και ξανά. Διαφορετικοί άνθρωποι, ίδιες ατάκες, ίδιος συγχρονισμός.
Ώσπου μια μέρα ο Σαμ απλώς σταματάει και κοιτάζει γύρω του και το συνειδητοποιεί. Είναι σαν να ζει σε έναν βρόχο. Όχι κυριολεκτικά όπως στις ταινίες, αλλά σε ένα σύστημα που έχει σχεδιαστεί για να προσφέρει ποικιλία, διατηρώντας σε παράλληλα στον ίδιο ψυχολογικό χώρο.
Αυτό είναι το πώςμπορεί να μοιάζει η πραγματικότητα στο Matrix. Όχι καλώδια και μηχανές, αλλά μοτίβα, επανάληψη, προβλεψιμότητα ντυμένα σαν ελευθερία.
Το πραγματικό Matrix δεν είναι κατασκευασμένο από κώδικα. Είναι χτισμένο από πεποιθήσεις. Μας έχουν μάθει ότι η ζωή είναι απρόβλεπτη. Αλλά εδώ είναι το περίεργο μέρος. Οι περισσότεροι άνθρωποι ζουν το ίδιο έτος 75 φορές και το αποκαλούν ζωή. Ίδια δουλειά, ίδια ρουτίνα, ίδια προβλήματα. Ξυπνάνε, δουλεύουν, τρώνε μετακινούνται, κοιμούνται, επαναλάμβάνουν Το σύστημα δεν είναι χαλασμένο.Λειτουργεί ακριβώς όπως σχεδιάστηκε.
Το ερώτημα είναι ποιος το σχεδίασε;
Τώρα, εδώ είναι συνήθως που οι άνθρωποι δυσφορούν. Νομίζουν ότι είναι πολύ μαγικό, ή συνωμοτικό. Αλλά υπομονή, ας το κρατήσουμε απλό, αληθινό. Δεν πρόκειται για σκιώδεις κυβερνήσεις ή μυστικές εταιρείες.
Αυτό αφορά το πώς το δικό σου μυαλό έχει προγραμματιστεί από τα μέσα ενημέρωσης, τον πολιτισμό, ακόμη και από την καλοπροαίρετη οικογένεια και από φίλους, να πιστεύεις σε όρια που δεν ήταν ποτέ δικά σου εξαρχής.
Σου δίδαξαν να παραμένεις σε τάξη. Σου δίδαξαν να αμφιβάλλεις για τα ένστικτά σου. Σου δίδαξαν να υπακούς αντί να παρατηρείς. Αλλά μόλις δεις τον προγραμματισμό, μπορείς να τον ξαναγράψεις.
Τότε ε'ίναι που αρχίζουν να σχηματίζονται οι ρωγμές. Η ψευδαίσθηση αρχίζει να τρέμει και αρχίζεις να ξυπνάς. Ας μιλήσουμε πιο προσωπικά.
Σου έχει τύχει ποτέ μια στιγμή που κάτι βαθιά μέσα σου σου ψιθύρισε, " Αυτό δεν είναι ;" Σαν να κάθεσαι στο γραφείο σου ή να κυκλοφορείς έξω, ή να σκλοράρεις μέ το τηλέφώνό σου και ξαφνικά να σε κατακλύζει η επίγνωση. Σαν να πρέπει να υπάρχει κάτι περισσότερο από αυτό.
Αυτή η φωνή είναι ο αληθινός σου εαυτός. Ο πραγματικός σου εαυτός κάτω από τον θόρυβο, που προσπαθεί να σε φθάσει.
Αλλά τι κάνουν οι περισσότεροι άνθρωποι; Τον σωπαίνουν, ξεφεύγουν, τον ναρκώνουν με φαγητό, με οθόνες, με συνεχή διέγερση.
Επειδή η αλήθεια είναι άβολη. Και κανείς δεν θέλει να είναι αυτός που θα βγει πρώτος από τη σειρά.
Γι' αυτό οι περισσότεροι άνθρωποι δεν αφυπνίζονται ποτέ. Δεν είναι ότι δεν μπορούν. Φοβούνται πολύ τι θα συμβεί όταν ανοίξουν τα μάτια τους. Και αυτός ο φόβος έχει φυτευτεί προσεκτικά. Επιτρέψτε μου να εξηγήσω.
Από μικρή ηλικία, έχετε εκπαιδευτεί να φοβάστε την αβεβαιότητα. Αλλά μαντέψτε πού κατοικεί η αλήθεια; Ναι. Στην αβεβαιότητα. Την ανάπτυξη, την αφύπνιση,
Δεν συμβαίνουν μέσα στις ζώνες άνεσης. Συμβαίνουν στην άκρη, ακριβώς στο σημείο όπου αρχίζουν να φαίνονται οι ρωγμές. Και εδώ είναι η ανατροπή.
Το σύστημα χρειάζεται να παραμένετε άνετοι. Όχι χαρούμενος. Ανετοι. Υπάρχει διαφορά. Η ευτυχία είναι απελευθέρωση. Η άνεση είναι καταστολή.
Σκεφτείτε το. Γιατί πιστεύετε ότι δημιούργησαν ατελείωτη κύλιση; Γιατί πιστεύετε ότι οι περισσότερες τηλεοπτικές εκπομπές έχουν σχεδιαστεί για αυτόματη αναπαραγωγή του επόμενου επεισοδίου; Γιατί το γρήγορο φαγητό είναι γρήγορο και όχι ικανοποιητικό;
Γιατί ξέρουν ότι αν σταματήσεις για ένα δευτερόλεπτο, αν κάτσεις μέσα στη σιωπή, μπορεί να νιώσεις κάτι. Μπορεί να καταλάβεις κάτι. Ίσως αρχίσεις να βλέπεις μέσα από το πέπλο.
Και τη στιγμή που θα συμβεί αυτό, το παιχνίδι τελειώνει. Όχι για σένα. Για το σύστημα.
Γιατί εδώ είναι η αλήθεια. Ένας άνθρωπος που έχει απελευθερωθεί από τον νοητικό προγραμματισμό είναι η πιο ισχυρή δύναμη στη Γη. Και εσύ, ήδη αρχίζεις να το βλέπεις.
Τώρα, θέλω να μοιραστώ κάτι για τη δική μου ζωή. Υπήρξε μια εποχή που πίστευα ότι η ζωή ήταν κάτι που μου συνέβαινε. Ότι ήμουν απλώς ένας επιβάτης. Ότι ο κόσμος ήταν φτιαγμένος και εγώ ήμουν απλώς ένα άλλο μέρος του. Αλλά τότε γνώρισα κάποιον, έναν μέντορα. Όχι φανταχτερό, όχι θορυβώδη, απλώς παρόντα, ήρεμο, συνειδητό. Δεν με δίδαξε οτιδήποτε με την παραδοσιακή έννοια. Απλώς έκανε ερωτήσεις, αμφισβήτησε τις υποθέσεις μου, με ώθησε να δω, όχι με τα μάτια μου, αλλά με την επίγνωσή μου.
Μια μέρα καθόμασταν κάτω από αυτό το παλιό δέντρο και είπε κάτι που δεν θα ξεχάσω ποτέ.
Η πραγματικότητα δεν είναι αυτό που βρίσκεται μπροστά σου. Η πραγματικότητα είναι ο τρόπος που ερμηνεύεις αυτό που βρίσκεται μπροστά σου.
Αυτό με χτύπησε δυνατά επειδή σημαίνει ότι ο ίδιος κόσμος μπορεί να είναι παράδεισος ή κόλαση ανάλογα με τον φακό που χρησιμοποιείς. Και μαντεψε;; Μπορείς να επιλέξεις το φακό. Μπορείς να δείς τον κόσμο μέσω φόβου ή μέσω περιέργειας, μέσω υποχρέωσης ή μέσω θαυμασμού, μέσω ελέγχου ή μέσω επίγνωσης. Εκεί βρίσκεται η δύναμη. Αλλά το σύστημα δεν θέλει να το ξέρετς αυτό. Γιατί αν όλοι συνειδητοποιούσαν ότι η πραγματικότητα είναι εύκαμπτη, ότι οι σκέψεις διαμορφώνουν την ύλη, ότι η πίστη δημιουργεί μορφή, τότε ολόκληρη η δομή θα κατέρρεε. Και αυτό είναι το θέμα. Το matrix είναι πραγματικό μόνο αν πιστεύεις ότι είναι. Τη στιγμή που σταματάς να παίζεις με τους κανόνες του, σταματά να σε επηρεάζει.
Λοιπόν, να τι θέλω να κάνεις αφού το δεις αυτό. Άρχισε να ψάχνεις για μοτίβα. Άρχισε να δίνεις προσοχή σε στιγμές που επαναλαμβάνονται. Άρχισε να ρωτάς: «Ποιος ωφελείται από το να σκέφτομαι έτσι;» Και μετά άρχισε να φαντάζεσαι: «Πώς θα ήταν η πραγματικότητά μου αν την δημιουργούσα με τους δικούς μου όρους;»
Δεν χρειάζεται να γίνεις μοναχός. Δεν χρειάζεται να εγκαταλείψεις τον κόσμο. Απλώς πρέπει να ξυπνήσεις μέσα σε αυτόν. Και μόλις το κάνεις, θα αρχίσεις να παρατηρείς τις ρωγμές. Και μέσα από αυτές τις ρωγμές έρχεται το φως.
Κεφάλαιο 4: Η Δύναμη που Ξέχασες ότι Είχες
Ας σταματήσουμε να προσποιούμαστε ότι είσαι ανίσχυρος. Ας σταματήσουμε να προσποιούμαστε ότι είσαι απλώς ένας θεατής σε αυτόν τον κόσμο, που παρακολουθείς να συμβαίνουν πράγματα, περιμένοντας άδεια, ζώντας με κανόνες που έγραψε κάποιος άλλος.
Γιατί εδώ είναι η αλήθεια που οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θα ακούσουν ποτέ. Δεν ήσουν ποτέ φτιαγμένος απλώς για να υπάρχεις. Ήσουν φτιαγμένος για να δημιουργείς, να επηρεάζεις, να αλλάζεις την πραγματικότητα απλώς και μόνο εμφανιζόμενος ως ο πλήρης εαυτός σου.
Αλλά κάπου στην πορεία, ξέχασες. Όχι επειδή είσαι αδύναμος, αλλά επειδή το σύστημα έχει σχεδιαστεί για να σε κάνει να ξεχνάς.
Ξεκίνησε νωρίς. Γεννιέσαι με περιέργεια, με θαυμασμό, με αγνό, απεριόριστο δυναμικό. Και τότε ξεκινά η διαμόρφωση.
Σου λένε τι είναι δυνατό, τι είναι ρεαλιστικό, τι είναι φυσιολογικό. Σου δίνουν ένα σενάριο. Να πας στο σχολείο, να παίρνεις καλούς βαθμούς, να βρίσκεις δουλειά, να πληρώνεις λογαριασμούς, να βλέπεις τηλεόραση, να συνταξιοδοτείσαι, να πεθαίνεις.
Και αν τολμήσεις να βγεις έξω από αυτό, σε αποκαλούν τρελό, επαναστάτη, μη ρεαλιστή.
Αλλά να το μυστικό που δεν θέλουν να θυμάσαι.
Όλα όσα βλέπεις γύρω σου, κάθε δομή, κάθε σύστημα, κάθε εφεύρεση, κάθε τρόπος ζωής δημιουργήθηκαν από ανθρώπους όχι πιο έξυπνους από εσένα. Η μόνη διαφορά είναι ότι πίστευαν ότι μπορούσαν. Και όταν πιστεύεις ότι μπορείς, η πραγματικότητα αρχίζει να λυγίζει.
Βλέπεις, η πραγματικότητα δεν είναι σταθερή. Είναι ρευστή. Ανταποκρίνεται στην ενέργειά σου, στην πρόθεσή σου, στην προσοχή σους. Επιτρέψτε μου να σας ρωτήσω κάτι.
Σου έχει τύχει ποτέ να σκεφτείς κάποιον και να σου τηλεφωνήσει την ίδια μέρα; Σας έχει συμβεί ποτέ να σκεφτείς κάτι και να εμφανιστεί στη ζωή σας με τον πιο απροσδόκητο τρόπο; Αυτό δεν είναι σύμπτωση. Αυτό δεν είναι τύχη. Αυτή είναι η δύναμή σας που διαρρέει μέσα από τις ρωγμές. Αυτός είναι ο πραγματικός σας εαυτός που απλώνει το χέρι του λέγοντας, "Ε, είμαι ακόμα εδώ." Και μόλις το συνειδητοποιήσεις αυτό, έχοντας πλήρη επίγνωση, γίνεσαι επικίνδυνος. Επικίνδυνος για το matrix επειδή δεν μπορεί να ελέγξει κάποιον που δημιουργεί τους δικούς του κανόνες. Δεν μπορούν να χειραγωγήσουν κάποιον που εμπιστεύεται την εσωτερική του φωνή αντί για τον εξωτερικό θόρυβο. Δεν μπορούν να ναρκώσουν κάποιον που είναι πλήρως ξύπνιος. Ας πάμε ακόμα πιο βαθιά.
Οι σκέψεις σου είναι ηλεκτρικές. Η καρδιά σου είναι μαγνητική. Το σώμα σου είναι ενέργεια. Η επιστήμη το αποδεικνύει αυτό. Η κβαντική φυσική το αποδεικνύει αυτό. Το μυαλό σου δεν παρατηρεί απλώς την πραγματικότητα, βοηθάει στη δημιουργία της. Αλλά κανείς δεν σας το διδάσκει αυτό στο σχολείο. Γιατί αν ξέρατε πόσο ισχυροί ήσασταν, δεν θα χρειαζόσασταν το σύστημα. Δεν θα εξαρτόσασταν από το φάρμακό τους, τους περισπασμούς τους, τις ψεύτικες ανταμοιβές τους, θα άρχιζατε να θεραπεύετε τον εαυτό σας, να αγαπάτε τον εαυτό σας, να κατευθύνετε τη ζωή σας με σαφήνεια και σκοπό. Και αυτό είναι τρομακτικό για αυτούς.
Τώρα, δεν λέω ότι μπορείτε να χτυπήσετε τα δάχτυλά σας και να εκδηλώσετε μαγικά μια Ferrari. Λέω ότι όταν ευθυγραμμίζεις το μυαλό, το σώμα και την ενέργειά σου, γίνεσαι μια δύναμη. Αρχίζεις να παρατηρείς ευκαιρίες εκεί που οι άλλοι βλέπουν αδιέξοδα. Βλέπεις ομορφιά εκεί που οι άλλοι βλέπουν χάος. Σταματάς να αντιδράς και αρχίζεις να δημιουργείς. Αυτή είναι η πραγματική ελευθερία.
Αλλά η ελευθερία έρχεται με την ευθύνη. Και εκεί είναι που οι περισσότεροι άνθρωποι κάνουν πίσω.
Μόλις ξυπνήσεις, δεν μπορείς να ξεφύγεις από την αλήθεια. Αρχίζεις να παρατηρείς πώς ο φόβος χρησιμοποιείται ως μηχανισμός ελέγχου. Πώς η κοινωνία επωφελείται από την ανασφάλειά σου. Πώς οι πιο δυνατές φωνές είναι συχνά οι πιο χαμένες. Και αυτό είναι βαρύ. Αυτό είναι συντριπτικό. Αλλά δεν χρειάζεται να το κουβαλάς μόνος σου. Γι' αυτό είμαι εδώ. Όχι ως δάσκαλος, όχι ως κάποιος που τα έχει καταλάβει όλα, αλλά ως καθρέφτης, μια υπενθύμιση, ένας μέντορας για να σου δείξει ότι δεν είσαι πληγωμένος. Σου είπαν ψέματα, για να σου υπενθυμίσω αυτό που πάντα γνωρίζεις βαθιά μέσα σου. Είσαι δυνατός. Είσαι ο δημιουργός. Είσαι το σφάλμα στο matrix. Και δεν χρειάζεται να περιμένεις για άδεια. Έχεις ήδη όλα όσα χρειάζεσαι. Τη δύναμη να αλλάξεις τις πεποιθήσεις σου, τη δύναμη να ξαναγράψεις τηνιστορία σου. τη δύναμη να επιλέξεις μια νέα πραγματικότητα.
Λοιπόν, να τι θέλω να κάνεις τώρα. Πριν σε τραβήξει ο κόσμος πίσω μέσα, πριν αρχίσουν να βουίζουν οι ειδοποιήσεις σου, πριν η ψευδαίσθηση σε τυλίξει ξανά, κάθισε ήρεμος, κλείσε τα μάτια σου και αναρωτήσου: «Πώς θα ήταν η ζωή μου αν θυμόμουν ποιος πραγματικά είμαι;» Όχι την εκδοχή που σου πούλησαν, όχι την εκδοχή που διαμορφώθηκε από τον φόβο, αλλά τον πραγματικό σου εαυτό. αυτόν που ήταν εδώ πριν ο κόσμος σου πει ποιος θα είσαι. Κράτα αυτό το όραμα. Νιώσε το. Ζήσε το. Και από αυτή τη στιγμή και μετά, αρνήσου να συμβιβαστείς με οτιδήποτε λιγότερο. Δεν έπρεπε να το ξέρεις αυτό, αλλά τώρα το ξέρεις. Και μόλις δείς την αλήθεια, δεν μπορείς να γυρίσεις πίσω. Οπότε επίλεξε;. Μείνε κοιμισμένος και επανάλαβε το σενάριο ή ξύπνα και γράψε το δικό σου. Ο κόσμος δεν αλλάζει όταν όλοι ακολουθούν τους κανόνες. Αλλάζει όταν κάποιος τολμά να δει μέσα από αυτούς. Αυτός ο κάποιος μπορεί απλώς να είσαι εσύ..
Αν αυτό το μήνυμα σε ταρακούνησε, μην το αγνοήσεις. Κάθισε με αυτό. Ζήσε με αυτό. Άφησέ το να σε αλλάξει. Και αν είσαι έτοιμος να συνεχίσεις να ξεφλουδίζεις τα στρώματα, θα είμαι εδώ. Γιατί αυτή είναι μόνο η αρχή.
