Ο Κόσμος και Εμείς

Drive" (as orig. performed by Black Coffee/Guetta)-.

 

Have You Ever Seen the Rain - [CCR] Grab a Guitar (Pune Mâna Pe Chitară)

 

Στη γη είμαστε περαστικοί. Όλοι το γνωρίζουμε αυτό. Τη γνώση αυτή οι περισσότεροι την απωθούμε. Ίσως μας φοβίζει το άγνωστο.

Μπορεί, όμως, να μην είναι μόνον αυτό. 

Είμαστε μέλη, κύτταρα ενός οργανισμού, της ανθρωπότητας. Καθένας μας έχει μια λειτουργία, μια αποστολή για τη διατήρηση και την ευεξία αυτού του οργανισμού. Τα κύτταρα συνεργάζονται, σχηματίζουν ιστούς, οι ιστοί σχηματίζουν όργανα. Κάθε ιστός, κάθε όργανο επιτελεί και μια διαφορετική λειτουργία.

Όταν κάποιο κύτταρο, κάποιος ιστός, κάποιο όργανο εξασθενεί ή πληγώνεται, άλλα κύτταρα, άλλοι ιστοί σπεύδουν να συνδράμουν να αποκαταστήσουν τη βλάβη. 

Τα κύτταρα και οι ιστοί αυτοί αποτελούν το ανοσοποιητικό σύστημα του οργανισμού. Στην  ενσυναίσθηση αυτή των κυττάρων, τών ιστών και των οργάνων, βασίζεται η καλή λειτουργία όλου του οργανισμού.

Όταν εκλείψει ή ατονήσει η ενσυναίσθηση, όταν εκλείψει ή ατονήσει το ανοσοποιητικό σύστημα, ο οργανισμός πεθαίνει ή νοσεί.

Ο οργανισμός αυτός, η ανθρωπότητα, σήμερα νοσεί. Νοσεί βαριά. Ολοι το αντιλαμβανόμαστε.

Κάποια κύτταρά του εξελίχθηκαν σε καρκινικά. Έχουν καταλύσει τους νόμους που διέπουν τη λειτουργία του οργανισμού. Δεν συνεργάζονται πλέον για την ομαλή λειτουργία του. 

Αφαιμάζουν τα γειτονικά κύτταρα και διεκδικούν την αθανατοποίησή τους. Αρνούνται την ανταλλαγή, την ανανέωση και δημιουργούν μπλοκαρίσματα της ενέργειας. Η ενέργεια λιμνάζει. Ο ποταμός γίνεται λίμνη και μαζεύει βούρκο. Σταματούν να είναι αγωγοί. Γίνονται καταβόθρες.

Την απώλεια της ικανότητάς τους για ανταλλαγή και ανανέωση την εκλαμβάνουν ως προσόν και καυχώνται γι αυτό.  Ακαμπτοποιούνται και νοιώθουν ισχυρά. Η ισχύς είναι  το μότο τους. Και προχωρούν ακάθεκτα. Εκτοπίζουν τα κύτταρα τα κανονικά,τα αφαιμάζουν και αυξάνονται συνεχώς. 

Το ανοσοποιητικό σύστημα υπολειτουργεί. Τα κύτταρα και οι ιστοί πιο μακριά δεν σπεύδουν να συνδράμουν. Η ενσυναίσθηση ατονεί.  

Με το χρόνο τα καρκινικά κύτταρα γίνονται όλο και πιο αλαζονικά. Επεκτείνονται συνεχώς. Δημιουργούν καρκινικούς ιστούς, τους όγκους. Μεταναστεύουν και πιο μακριά, κάνουν μεταστάσεις. 

Τα κύτταρα δίπλα τους λιμοκτονούν, γίνονται καχεκτικά, χάνουν  την ικανότητα ανανέωσής τους. Ο οργανισμός σταματά να λειτουργεί, πεθαίνει. 

Τα καρκινικά κύτταρα πεθαίνουν κι αυτά. Το εγχείρημα της αθανατοποίησής τους ήταν από την αρχή χαμένο. 

Η αλαζονεία είναι πάντα κακός σύμβουλος.

 

Σήμερα παρακολουθούμε στον κόσμο τη δράση αυτών των καρκινικών κυττάρων και ιστών: αλαζονικών ατόμων, οργανισμών και κρατών.

Παρακολουθούμε την παντελή περιφρόνηση των νόμων ειρηνικής συνύπαρξης, την απροσχημάτιστη πλέον ληστεία των πόρων, την αφαίρεση της ζωής, κάθε είδους φρικαλεότητες.

Παρακολουθούμε την προέλαση της Μεγάλης Αρπαχτής. Την Αλαζονεία σε όλη της την ψυχοπαθολογία.  

Την παρακολουθούμε πλέον εν δράσει. 

Το ανοσοποιητικό σύστημα της ανθρωπότητας καλείται να επιτελέσει τη λειτουργία του.  

Η ενσυναίσθηση των ποντικών στο παρακάτω βίντεο βρίσκει λύση. Το πονντίκι ανοίγει το σωλήνα-κλουβί. Ανιδιοτελώς. Ελευθερώνει το άλλο ποντίκι..

http://youtu.be/3jkOwYKBJEI

Στο βίντεο ένα ποντίκι βρίσκεται μέσα σε ένα κάπως ευρύχωρο κλουβί και ένα άλλο ακινητοποιημένο μέσα σε έναν κλειστό γυάλινο σωλήνα στο κέντρο του κλουβιού.
Το ποντίκι έξω από το σωλήνα στριφογυρίζει απεγνωσμένα γύρω από το φυλακισμένο ποντίκι και κάποια στιγμή καταφέρνει να ανοίξει την πόρτα του σωλήνα και να το απελευθερώσει.

Όπως λέει η ερευνήτρια, βλ. Εδώ, το ίδιο συνέβη και όταν εκτός από το σωλήνα με το εγκλεισμένο ποντίκι υπήρχε μέσα στο κλουβί και δεύτερος κλειστός γυάλινος σωλήνας με λιχουδιές σοκολάτας.
Τα ποντίκια απελευθέρωναν πρώτα το εγκλεισμένο ποντίκι και μετά άνοιγαν μαζί με αυτό το σωλήνα με τις λιχουδιές και τις έτρωγαν μαζί.

Ακόμη κι όταν μερικά από τα ποντίκια πειραματόζωα προτίμησαν να ανοίξουν πρώτα την πόρτα του σωλήνα με την τροφή, δεν την έτρωγαν παρά μόνον αφού απελευθέρωναν στη συνέχεια και το εγκλεισμένο ποντίκι για να την φάνε μαζί.
Η στάση αυτή των ποντικιών δεν υπαγορευόταν από την επιθυμία για παρέα. Το «ελεύθερο ποντίκι μοχθούσε να απελευθερώσει το εγκλεισμένο ακόμη κι όταν αυτό απελευθερωνόταν σε άλλο κλουβί από το δικό του.

Η ερευνήτρια μιλάει για την ενσυναίσθηση των ποντικών, την ικανότητά τους να μπαίνουν στη θέση του άλλου και να βιώνουν την κατάστασή του σαν να ήταν δική τους.  

Αν μπορούν τα ποντίκια, εμείς οι άνθρωποι δεν μπορούμε;΄

Πώς μπορούμε να ανοίξουμε το κλουβί- σωλήνα;  

Πώς μπορούμε να αποκαταστήσουμε τη ροή ενέργειας, να λύσουμε τα μπλοκαρίσματα, τα λιμνάσματα;  Πώς αντιμετωπίζουμε τους καρκινικούς όγκους;

Με αφαίρεση θα πει κανείς. Χρειάζονται εξοπλισμοί και ιδιαίτερη προσοχή. Δεν είναι πάντα εφικτό και δεν είναι και τόσο αποτελεσματικό. Τις περισσότερες φορές ο όγκος εμφανίζετα ξανά, ακόμη πιο επιθετικός.

Τα καρκινικά κύτταρα και ιστοί αναπτύσσονται σε περιβάλλον έλλειψης οξυγόνου. Έχει πλήρως τεκμηριωθεί.

Πώς παρέχουμε οξυγόνο στον όγκο να επανέλθει στο φυσιολογικό; Πως διαλύουμε τα μπλοκαρίσματα;

Ποια είναι η αιτία της έλλειψης για να την αναιρέσουμε;

Το τραύμα απαντούν όσοι έχουν ασχοληθεί, ειδικοί και μη. Το τραύμα, ιδιαίτερα κατά την παιδική ηλικία: καταπιεστικοί γονείς και άλλες κακοποιητικές καταστάσεις., βλ. Εδώ .

Όχι η τραυματική κατάσταση αυτή καθ εαυτή, αλλά ο τρόπος που την αντιμετώπισε το παιδί και το σημάδεψε και στην ενήλικη ζωή.

Πώς μπορούμε να αναιρέσουμε, να θεραπεύσουμε το τραύμα ενός άλλου;

Κάποιες σκέψεις υπάρχουν σε παλιότερη ανάρτηση, βλ. Η Κοινωνική Παθογένεια και η Εξελικτική Δυναμική της  

Στο βίντεο με τα ποντίκια, εκτός από το μικρό κλουβί-σωλήνα, υπάρχει και το μεγάλο κλουβί. Δεν βλέπουμε το ποντίκι να προσπαθεί να το ανοίξει κι αυτό. 

Αντιλαμβάνεται άραγε ότι είναι κι αυτό φυλακισμένο σε ένα παρόμοιο κλουβί με το μικρό που ανοίγει; ότι είναι κι αυτό φυλακισμένο όπως το άλλο ποντίκι που προσπαθεί να ελευθερώσει; Απ ό,τι φαίνεται μάλλον δεν έχει αυτή την επίγνωση.

Μήπως είμαστε και μεις φυλακισμένοι σε ένα κλουβί και δεν έχουμε επίγνωση γι αυτό; Mήπως βλέπουμε την αιχμαλωσία των άλλων αλλά όχι τη δική μας; 

Μήπως η ταινία The Truman Show  δεν είναι απλή μυθοπλασία;

 

 The Truman Show - Escape the Lies

 Μήπως είμαστε αυτοφυλακισμένοι στο κλουβί των κοινωνικών αφηγήσεων, σε ένα κλουβί ψευδαισθήσεων, χειροπιαστών αλλά ψευδαισθήσεων;

Το παρακάτω βίντεο είναι από μια παλιά Ιαπωνική ταινία του Ακίρα Κουροσάβα με τίτλο Ικίρου που σημαίνει Να ζεις  

Criterion Trailer 221: Ikiru

Ένας μεσήλικας υπάλληλος δημαρχείου που το νόημα της ζωής του εξαντλείτο στη συμμόρφωση του στους ανωτέρους του, μαθαίνει ότι πάσχει από σοβαρή ασθένεια και θα πεθάνει.
Νοιώθει ότι δεν είναι έτοιμος να πεθάνει. Τον πιάνει απελπισία.
Συνειδητοποιεί πόσο άδεια είναι η ζωή του όλα αυτά τα χρόνια, ότι είναι ζωντανός νεκρός.

Τελικά πεθαίνει ευτυχισμένος λικνιζόμενος μια χιονισμένη μέρα σε μια κούνια σε ένα πάρκο για παιδιά
για τη δημιουργία του οποίου είχε επιστρέψει στη δουλειά του και είχε υποστεί τα πάνδεινα μέχρι οι ανώτεροί του να υπογράψουν για να τον ξεφορτωθούν τα πάμπολλα έγγραφα που χρειάζονταν.
Παρέμενε γαλήνιος στους εξετευλισμούς τους γιατί όπως είπε όταν τον ρώτησε κάποιος:«Δεν έχω χρόνο να θυμώσω με κανέναν»

Ο ήρωας του Κουροσάβα είναι φυλακισμένος στο κλουβί της καθημερινής μιζέριας, των πρέπει και δεν πρέπει, του καθήκοντος και της καθωσπρέπειας.

Η επίγνωση της φυλάκισής του επέρχεται όταν η καθημερινότητά του διαταράσσεται από την αρρώστια. Αυτό που στην αρχή τον πανικοβάλλει, τον τρομάζει, η κακοτυχία του, τον οδηγεί στην επίγνωση της φυλακής του.

Και η επίγνωση αυτή τον ελευθερώνει. Η ανησυχία και ο φόβος που τον ταλάνιζε στη σκέψη του θανάτου δεν τον αγγίζει πλέον.

Νοιώθει ότι η ζωή του στη γη είχε νόημα. 

Εμείς το νοιώθουμε αυτό; 

Στο You tube υπάρχει ένα κανάλι με αρκετά βίντεο που ασχολείται με το θέμα αυτό.

Το όνομά του Beyond Time. 

Έχει πολύ μικρή επισκεψιμότητα και ελάχιστα ως καθόλου σχόλια. Ο αλγόριθμος είναι πολύ δύσκολο να το εμφανίσει. Το εντόπισα τελευταία τυχαία.

Ίσως να σας ενδιαφέρει.  

 Παρακάτω η μετάφραση στα ελληνικά σε ένα από αυτά τα βίντεο

You’re Not Supposed to Know This About Reality

 

Κεφάλαιο 1: Εισαγωγή

Αν δεν παρακολουθήσετε αυτό το βίντεο, θα χάσετε τα καλύτερα 19 λεπτά της ζωής σας. 
Έχετε κοιτάξει ποτέ τη ζωή σας και έχετε σκεφτεί: «Κάτι δεν φαίνεται σωστό, αλλά δεν μπορώ να το εξηγήσω;" κάτι διακριτικό, προσωπικό, σαν να περπατάς σε έναν κόσμο που σου φαίνεται λίγο διαφορετικός, σαν να ζείτε σε μια ιστορία που έγραψε κάποιος άλλος, και μόλις τώρα συνειδητοποιείτε ότι δεν κρατήσατε ποτέ το στυλό; 
Αυτό το συναίσθημα, αυτή η ήσυχη δυσφορία, δεν είναι η φαντασία σου. 
Είναι η πρώτη ρωγμή στην ψευδαίσθηση. Και σήμερα πηγαίνουμε βαθύτερα
σε αυτή τη ρωγμή γιατί αυτό που πρόκειται να σου πω, δεν ήταν ποτέ γραφτό να ακούσεις. Ας ξεκινήσουμε.
 

Κεφάλαιο 2: Ο Απαγορευμένος Χάρτης της Αλήθειας

Ξυπνάς. Ελέγχεις το τηλέφωνό σου. Πηγαίνεις στη δουλειά ή στο σχολείο. Κάνεις αυτό που πρέπει να κάνεις. Κάνεις κύλιση. Καταναλώνεις. Δημοσιεύεις. Κοιμάσαι. Και κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά, σου λένε: «Αυτή είναι η ζωή" Αλλά είναι; 

Θέλω να σκεφτείς ένα χρυσόψαρο σε μια γυάλα.
Αυτό το ψάρι κολυμπάει γύρω γύρω νομίζοντας ότι η γυάλα είναι ολόκληρο το σύμπαν. 
Δεν ξέρει ότι υπάρχει ωκεανός ή ουρανός ή άνθρωποι που παρακολουθούν μέσα από το γυαλί. 
Τώρα, το άβολο μέρος. 
Είμαστε το χρυσόψαρο. Ζούμε στη δική μας γυάλα. Μόνο που δεν είναι φτιαγμένη από γυαλί.
Είναι φτιαγμένη από πεποιθήσεις, υποθέσεις, συστήματα και αόρατους κανόνες που μας δίδαξαν να μην αμφισβητούμε ποτέ. 
Νομίζουμε ότι κατανοούμε την πραγματικότητα, αλλά έχουμε δει μόνο ό,τι μας έχει επιτραπεί να δούμε.
Επιτρέψτε μου να σας παρουσιάσω κάτι που άλλαξε τη ζωή μου. 

• Ο χάρτης και η περιοχή.

Υπάρχει διαφορά μεταξύ ενός χάρτη και του πραγματικού τόπου που περιγράφει. 
Ένας χάρτης της Νέας Υόρκης δεν είναι η Νέα Υόρκη. Μια εφαρμογή καιρού δεν είναι ο καιρός.

Κι όμως οι περισσότεροι από εμάς ζούμε ολόκληρη τη ζωή μας μέσα στον χάρτη, ξεχνώντας ότι η περιοχή δεν είναι καν εκεί.
Σχολείο, μέσα ενημέρωσης, πολιτισμός. Μας δίνουν χάρτες από τη στιγμή που γεννιόμαστε.
 

Λένε: "Έτσι λειτουργεί η ζωή." Αυτό είναι το πώς φαίνεται η επιτυχία."Αυτή είναι η αλήθεια." 
Αλλά κανείς δεν σου λέει ότι ο χάρτης σχεδιάστηκε από ανθρώπους που χρειάζονταν να περπατήσεις ένα ορισμένο μονοπάτι. Άνθρωποι που ωφελούνται όταν ακολουθείς τα μονοπάτια και δεν εξερευνάς ποτέ το δάσος.

 Τώρα, δεν είμαι εδώ για να σε τρομάξω.
 Είμαι εδώ για να ανοίξω μια πόρτα γιατί πέρα ​​από αυτή την πόρτα βρίσκεται η πραγματική περιοχή.

Μια εκδοχή της πραγματικότητας που δεν φιλτράρεται μέσω ατζεντών ή αλγορίθμων. Μια εκδοχή όπου το μυαλό σου δεν είναι απλώς ένα σφουγγάρι, αλλά ένα σπαθί. 
Και για να φτάσεις σε αυτό το σημείο, πρέπει να ξεμάθεις. 

Επιίτρεψέ μου να σου δώσω μια στιγμή με την οποία μπορείς να ταυτιστείς. 
Έχεις δουλέψει ποτέ σε μια δουλειά που έεκανε  την ψυχή σου να νιώθει ότι γερνάει 10 χρόνια την ημέρα; Μπαίνεις μέσα, χαμογελάς, κάνεις ό,τι σου ζητηθεί, προσποιείσαι ότι όλα είναι καλά.

Αλλά κατά βάθος κάτι ουρλιάζει: Δεν μπορεί να είναι αυτό. 
Δεν είναι ότι είσαι τεμπέλης. Δεν είναι ότι είσαι άχαριστος.

Είναι ότι η ψυχή σου θυμάται κάτι που ξέχασε ο εγκέφαλος σου. 
Θυμάται την ελευθερία.

Και εκείνη τη στιγμή, ακόμα κι αν δεν μπορώ να το εξηγήσω, ξέρεις ότι προοριζόσουν για κάτι περισσότερο. 
Αλλά αυτό το συναίσθημα θάβεται. Γιατί;
Επειδή η στιγμή που αρχίζεις να αμφισβητείς το σύστημα, το σύστημα ψιθυρίζει "Μην είσαι δύσκολος. Να είσαι ευγνώμων, ρεαλιστής". 

Να η αλήθεια που κανείς δεν σου λέει.
Η πραγματικότητα δεν είναι τόσο σταθερή όσο φαίνεται. Είναι περισσότερο σαν σενάριο. 
Και ακολουθούμε αυτά που γράφει κάποιος άλλος. 
Σκέψου το.
Γιατί πιστεύουμε ότι τα χρήματα έχουν αξία; Γιατί υπακούμε στα ρολόγια;
Γιατί κυνηγάμε καριέρες, μάρκες, φήμη, ακολούθους; 

Επειδή μας το είπαν. Όχι κακόβουλα. Όχι από κάποιο κακόβουλο ιθύνοντα νου, 
αλλά από μια μακρά, αργή αλυσίδα εξαρτήσεων που μεταδίδεται από γενιά σε γενιά. 
 

Κληρονομήσαμε μια πραγματικότητα. Δεν την επιλέξαμε. 

 
Τώρα, φαντάσου αυτο;
Κάθεσαι σε έναν σκοτεινό κινηματογράφο. Παρακολουθείς μια ταινία. Είναι τόσο καθηλωτική, που ξεχνάς ότι είναι ταινία. Νιώθεις ό,τι νιώθει ο χαρακτήρας. Κλαις όταν κλαίει. Επευφημείς όταν κερδίζει. 
Αλλά μετά, για μια στιγμή, η οθόνη δυσλειτουργεί. Βλέπεις την άκρη του σκηνικού. Ακούς κάποιον να βήχει πίσω από την κάμερα. 
Και θυμάσαι ότι αυτό δεν είναι αληθινό.

 

Εκεί βρίσκεσαι αυτή τη στιγμή. Δεν είσαι χαμένος. Αφυπνίζεσαι. 

Βλέπεις ότι η πραγματικότητα έχει στρώματα. Το εξωτερικό στρώμα, αυτό που μπορείς να δεις και να αγγίξεις, είναι το πιο παραπλανητικό. Σου λέει ότι αυτό είναι το μόνο που υπάρχει.

 

Αλλά κάτω από αυτό το στρώμα υπάρχει ενέργεια, πρόθεση, πίστη, επίγνωση. 
Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν έχουν ποτέ πρόσβαση σε αυτό το στρώμα επειδή δεν πηγαίνουν ποτέ προς τα μέσα. Είναι πολύ απασχολημένοι κυνηγώντας την εξωτερική επιβεβαίωση.

Αλλά οι άνθρωποι που το κάνουν, αυτοί που σταματούν, κάθονται, αναπνέουν και ακούν, αρχίζουν να βλέπουν πίσω από την κουρτίνα. 

 
Επιτρέψε μου να σου πω για κάποιον που γνώρισα. Ας τον ονομάσουμε Ηλία.
Δεν ήταν φανταχτερός. Δεν είχε οπαδούς ή φανταχτερά πτυχία.
Αλλά όταν μιλούσε, άκουγες. Όχι επειδή ήταν δυνατός, αλλά επειδή ήταν σαφής. 

 

Μια φορά τον ρώτησα: "Γιατί νιώθω ότι όλα όσα κυνηγούσα δεν έχουν πια σημασία;" 
Χαμογέλασε. Με αυτό το είδος χαμόγελου που έχουν οι άνθρωποι μόνο όταν έχουν περάσει μέσα από φωτιά και έχουν βγει ήρεμοι. 

 
Είπε: «Επειδή δεν το έκανες ποτέ. Απλώς έπαιζες ένα παιχνίδι στο οποίο δεν ήξερες ότι ήσουν σ αυτό. Αλλά τώρα που βλέπεις το ταμπλό, μπορείς να επιλέξεις πώς θα παίξεις». 

Αυτή η στιγμή με χτύπησε πιο δυνατά από οποιαδήποτε παρακινητική φράση.
Επειδή δεν ήταν απλώς λόγια. Ήταν αλήθεια. Άβολη, αναμφισβήτητη αλήθεια. 

Και ίσως γι' αυτό είσαι εδώ αυτή τη στιγμή. Όχι επειδή θέλεις μια συνωμοσία. 
Όχι επειδή θέλεις να νιώθεις ανώτερος, αλλά επειδή βαθιά μέσα σου τελείωσες με τις προσποιήσεις. Τελείωσες με τις επιφανειακές απαντήσεις. Είσαι έτοιμος να θυμηθείς. 

Να θυμιθείς τι; Ότι δεν είσαι απλώς ένας παίκτης στην ιστορία κάποιου άλλου.
Είσαι ο συγγραφέας. Απλώς σου έμαθαν να ξεχνάς. 

 

Λοιπόν, τι κάνουμε με όλα αυτά; 

Πρώτον,σοβαρά, σταμάτα να κάνεις κύλιση. Σταμάτα να αντιδράς. Απλώς ανάπνευσε. 

Δεύτερον, αμφισβήτησε τα πάντα. Τον τρόπο που ορίζεις την επιτυχία, τον τρόπο που μετράς την ευτυχία, τον τρόπο που βλέπεις τον εαυτό σου. Ρώτα, "Είναι δικό μου αυτό ή μου το έδωσαν;" 
Τρίτον, βρες τον δικό σου Ηλία. Αυτόν τον μέντορα, αυτόν τον οδηγό, αυτή την παρουσία που σου υπενθυμίζει την αλήθεια όταν ο κόσμος προσπαθεί να σου πουλήσει ψέματα.

Επειδή η αλήθεια είναι απλή. Η πραγματικότητα δεν έχει να κάνει με το τι υπάρχει εκεί έξω. 
Έχει να κάνει με το τι επιλέγεις να πιστεύεις εδώ.

 
 Λοιπόν, επιτρέψτε μου να σε αφήσω με αυτό. Δεν ήσουνα ποτέ φτιαγμένος για να μείνεις κοιμισμένος. Δεν ήσουνα ποτέ φτιαγμένος απλώς να υπάρχεις, να τσεκάρεις κουτάκια και να σβήνεις. 
Ήσουνα φτιαγμένος για να ξυπνήσεις να θυμηθείς, να ανακτήσεις την πένα και να γράψεις μια πραγματικότητα, τη δική σου. Γιατί μόλις δεις την ψευδαίσθηση, δεν ζεις απλώς διαφορετικά, ζεις.

 

Κεφάλαιο 3: Ρωγμές στην προσομοίωση

Αφυπνίσου. Ένιωσες ποτέ ότι περπατάς στη ζωή φορώντας τα γυαλιά κάποιου άλλου; Σαν να είναι ο κόσμος εκεί, αλλά να είναι θολός, εκτός λειτουργίας, σαν να υπάρχει ένα στρώμα πάνω του απλά δεν μπορείς να ξεκολλήσεις: 

Δεν είναι της φαντασίας σου. Δεν είσαι τρελός.Δεν είσαι μόνος.

Μόλις άρχισες να βλέπεις τις ρωγμές. 

Βλέπεις, μόλις αρχίσεις να αμφισβητείς την πραγματικότητα που σου δόθηκε, αρχίζεις να παρατηρείς τις ραφές. Μικρές στιγμές που δεν αθροίζονται ακριβώς. Ένα σφάλμα στη ρουτίνα. Ένα μοτίβο που επαναλαμβάνεται. Μια στιγμή που μοιάζει προγραμματισμένη.

Επίτρεψέ μου να σου πω μια γρήγορη ιστορία. 
Ένας φίλος μου, ας τον πούμε Σαμ, έπαιρνε το ίδιο λεωφορείο για τη δουλειά κάθε μέρα.Ί δια διαδρομή, ίδια ώρα, ο ίδιος οδηγός, οι ίδιοι άνθρωποι. 

Ένα πρωί, κάθεται ένας τύπος δίπλα και του λέει: "Ε, δεν είχαμε ήδη κλανει αυτή τη συζήτηση;" Ο Σαμ το διαψεύδει γελώντας. Αλλά κάτι από εκείνη τη στιγμή του μένει χαραγμένο. Λίγες μέρες αργότερα, ένας άλλος επιβάτης σχολιάζει για το deja vu. Και μετά ξανά και ξανά. Διαφορετικοί άνθρωποι, ίδιες ατάκες, ίδιος συγχρονισμός. 

Ώσπου μια μέρα ο Σαμ απλώς σταματάει και κοιτάζει γύρω του και το συνειδητοποιεί. Είναι σαν να ζει σε έναν βρόχο. Όχι κυριολεκτικά όπως στις ταινίες, αλλά σε ένα σύστημα που έχει σχεδιαστεί για να προσφέρει ποικιλία, διατηρώντας σε παράλληλα στον ίδιο ψυχολογικό χώρο. 

 

Αυτό είναι το πώςμπορεί να μοιάζει η πραγματικότητα στο Matrix. Όχι καλώδια και μηχανές, αλλά μοτίβα, επανάληψη, προβλεψιμότητα ντυμένα σαν ελευθερία. 

 
Το πραγματικό Matrix δεν είναι κατασκευασμένο από κώδικα. Είναι χτισμένο από πεποιθήσεις. 
Μας έχουν μάθει ότι η ζωή είναι απρόβλεπτη.
Αλλά εδώ είναι το περίεργο μέρος. Οι περισσότεροι άνθρωποι ζουν το ίδιο έτος 75 φορές και το αποκαλούν ζωή. Ίδια δουλειά, ίδια ρουτίνα, ίδια προβλήματα. Ξυπνάνε, δουλεύουν, τρώνε μετακινούνται, κοιμούνται, επαναλάμβάνουν  Το σύστημα δεν είναι χαλασμένο.Λειτουργεί ακριβώς όπως σχεδιάστηκε. 

 

Το ερώτημα είναι ποιος το σχεδίασε; 

 
Τώρα, εδώ είναι συνήθως που  οι άνθρωποι δυσφορούν. Νομίζουν ότι είναι πολύ μαγικό, ή συνωμοτικό. 
Αλλά υπομονή, ας το κρατήσουμε απλό, αληθινό. Δεν πρόκειται για σκιώδεις κυβερνήσεις ή μυστικές εταιρείες. 

Αυτό αφορά το πώς το δικό σου μυαλό έχει προγραμματιστεί από τα μέσα ενημέρωσης, τον πολιτισμό, ακόμη και από την καλοπροαίρετη οικογένεια και από φίλους, να πιστεύεις σε όρια που δεν ήταν ποτέ δικά σου εξαρχής.

Σου δίδαξαν να παραμένεις σε τάξη. Σου δίδαξαν να αμφιβάλλεις για τα ένστικτά σου. Σου δίδαξαν να υπακούς αντί να παρατηρείς. Αλλά μόλις δεις τον προγραμματισμό, μπορείς να τον ξαναγράψεις.
 

Τότε ε'ίναι που αρχίζουν να σχηματίζονται οι ρωγμές. Η ψευδαίσθηση αρχίζει να τρέμει και αρχίζεις να ξυπνάς. Ας μιλήσουμε πιο προσωπικά.

Σου έχει τύχει ποτέ μια στιγμή που κάτι βαθιά μέσα σου σου ψιθύρισε, " Αυτό δεν είναι ;" Σαν να κάθεσαι στο γραφείο σου ή να κυκλοφορείς έξω, ή να σκλοράρεις μέ το τηλέφώνό σου και ξαφνικά να σε κατακλύζει η επίγνωση. Σαν να πρέπει να υπάρχει κάτι περισσότερο από αυτό. 

 

Αυτή η φωνή είναι ο αληθινός σου εαυτός. 
Ο πραγματικός σου εαυτός κάτω από τον θόρυβο, που προσπαθεί να σε φθάσει.

 

Αλλά τι κάνουν οι περισσότεροι άνθρωποι; Τον σωπαίνουν,  ξεφεύγουν, τον ναρκώνουν  με φαγητό, με οθόνες, με συνεχή διέγερση. 

 

Επειδή η αλήθεια είναι άβολη. Και κανείς δεν θέλει να είναι αυτός που θα βγει πρώτος από τη σειρά. 

 

Γι' αυτό οι περισσότεροι άνθρωποι δεν αφυπνίζονται ποτέ. Δεν είναι ότι δεν μπορούν. Φοβούνται πολύ τι θα συμβεί όταν ανοίξουν τα μάτια τους. Και αυτός ο φόβος  έχει φυτευτεί προσεκτικά.
Επιτρέψτε μου να εξηγήσω. 
 

Από μικρή ηλικία, έχετε εκπαιδευτεί να φοβάστε την αβεβαιότητα. Αλλά μαντέψτε πού κατοικεί η αλήθεια; Ναι. Στην αβεβαιότητα. Την ανάπτυξη, την αφύπνιση, 

 
Δεν συμβαίνουν μέσα στις ζώνες άνεσης.
Συμβαίνουν στην άκρη, ακριβώς στο σημείο όπου αρχίζουν να φαίνονται οι ρωγμές.
Και εδώ είναι η ανατροπή.  

Το σύστημα χρειάζεται να παραμένετε άνετοι. Όχι χαρούμενος. Ανετοι. Υπάρχει διαφορά. Η ευτυχία είναι απελευθέρωση. Η άνεση είναι καταστολή.

 

 Σκεφτείτε το. Γιατί πιστεύετε ότι δημιούργησαν ατελείωτη κύλιση; Γιατί πιστεύετε ότι οι περισσότερες τηλεοπτικές εκπομπές έχουν σχεδιαστεί για αυτόματη αναπαραγωγή του επόμενου επεισοδίου; Γιατί το γρήγορο φαγητό είναι γρήγορο και όχι ικανοποιητικό; 

 

Γιατί ξέρουν ότι αν σταματήσεις για ένα δευτερόλεπτο, αν κάτσεις μέσα στη σιωπή, μπορεί να νιώσεις κάτι. Μπορεί να καταλάβεις κάτι. Ίσως αρχίσεις να βλέπεις μέσα από το πέπλο. 

Και τη στιγμή που θα συμβεί αυτό, το παιχνίδι τελειώνει. Όχι για σένα.  Για το σύστημα. 

 
Γιατί εδώ είναι η αλήθεια. Ένας άνθρωπος που έχει απελευθερωθεί από τον νοητικό προγραμματισμό είναι η πιο ισχυρή δύναμη στη Γη. Και εσύ, ήδη αρχίζεις να το βλέπεις. 
 

Τώρα, θέλω να μοιραστώ κάτι για τη δική μου ζωή. 
Υπήρξε μια εποχή που πίστευα ότι η ζωή ήταν κάτι που μου συνέβαινε. Ότι ήμουν απλώς ένας επιβάτης. Ότι ο κόσμος ήταν φτιαγμένος και εγώ ήμουν απλώς ένα άλλο μέρος του. Αλλά τότε γνώρισα κάποιον, έναν μέντορα. Όχι φανταχτερό, όχι θορυβώδη, απλώς παρόντα, ήρεμο, συνειδητό. Δεν με δίδαξε οτιδήποτε με την παραδοσιακή έννοια. Απλώς έκανε ερωτήσεις, αμφισβήτησε τις υποθέσεις μου, με ώθησε να δω, όχι με τα μάτια μου, αλλά με την επίγνωσή μου.

Μια μέρα καθόμασταν κάτω από αυτό το παλιό δέντρο και είπε κάτι που δεν θα ξεχάσω ποτέ.  

Η πραγματικότητα δεν είναι αυτό που βρίσκεται μπροστά σου.  Η πραγματικότητα είναι ο τρόπος που ερμηνεύεις αυτό που βρίσκεται μπροστά σου. 

 
Αυτό με χτύπησε δυνατά επειδή σημαίνει ότι ο ίδιος κόσμος μπορεί να είναι παράδεισος ή κόλαση ανάλογα με τον φακό που χρησιμοποιείς. Και μαντεψε;;  Μπορείς να επιλέξεις το φακό. Μπορείς να δείς τον κόσμο μέσω φόβου ή μέσω περιέργειας, μέσω υποχρέωσης ή μέσω θαυμασμού, μέσω ελέγχου ή μέσω επίγνωσης.
Εκεί βρίσκεται η δύναμη. Αλλά το σύστημα δεν θέλει να το ξέρετς αυτό.
Γιατί αν όλοι συνειδητοποιούσαν ότι η πραγματικότητα είναι εύκαμπτη, ότι οι σκέψεις διαμορφώνουν την ύλη, ότι η πίστη δημιουργεί μορφή, τότε ολόκληρη η δομή θα κατέρρεε. 
Και αυτό είναι το θέμα. Το matrix είναι πραγματικό μόνο αν πιστεύεις ότι είναι. Τη στιγμή που σταματάς να παίζεις με τους κανόνες του, σταματά να σε επηρεάζει. 

 

Λοιπόν, να τι θέλω να κάνεις αφού το δεις αυτό. Άρχισε να ψάχνεις για μοτίβα. Άρχισε να δίνεις προσοχή σε στιγμές που επαναλαμβάνονται. Άρχισε να ρωτάς: «Ποιος ωφελείται από το να σκέφτομαι έτσι;» Και μετά άρχισε να φαντάζεσαι: «Πώς θα ήταν η πραγματικότητά μου αν την δημιουργούσα με τους δικούς μου όρους;» 

 

Δεν χρειάζεται να γίνεις μοναχός. Δεν χρειάζεται να εγκαταλείψεις τον κόσμο. Απλώς πρέπει να ξυπνήσεις μέσα σε αυτόν. Και μόλις το κάνεις, θα αρχίσεις να παρατηρείς τις ρωγμές. Και μέσα από αυτές τις ρωγμές έρχεται το φως.

Κεφάλαιο 4: Η Δύναμη που Ξέχασες ότι Είχες

Ας σταματήσουμε να προσποιούμαστε ότι είσαι ανίσχυρος. Ας σταματήσουμε να προσποιούμαστε ότι είσαι απλώς ένας θεατής σε αυτόν τον κόσμο, που παρακολουθείς να συμβαίνουν πράγματα, περιμένοντας άδεια, ζώντας με κανόνες που έγραψε κάποιος άλλος.

Γιατί εδώ είναι η αλήθεια που οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θα ακούσουν ποτέ. 
Δεν ήσουν ποτέ φτιαγμένος απλώς για να υπάρχεις. Ήσουν φτιαγμένος για να δημιουργείς, να επηρεάζεις, να αλλάζεις την πραγματικότητα απλώς και μόνο εμφανιζόμενος ως ο πλήρης εαυτός σου.

Αλλά κάπου στην πορεία, ξέχασες. Όχι επειδή είσαι αδύναμος, αλλά επειδή το σύστημα έχει σχεδιαστεί για να σε κάνει να ξεχνάς.

 
Ξεκίνησε νωρίς. Γεννιέσαι με περιέργεια, με θαυμασμό, με αγνό, απεριόριστο δυναμικό. Και τότε ξεκινά η διαμόρφωση. 

Σου λένε τι είναι δυνατό, τι είναι ρεαλιστικό, τι είναι φυσιολογικό. Σου δίνουν ένα σενάριο. Να πας στο σχολείο, να παίρνεις καλούς βαθμούς, να βρίσκεις δουλειά, να πληρώνεις λογαριασμούς, να βλέπεις τηλεόραση, να συνταξιοδοτείσαι, να πεθαίνεις. 

 

Και αν τολμήσεις να βγεις έξω από αυτό, σε αποκαλούν τρελό, επαναστάτη, μη ρεαλιστή. 

Αλλά να το μυστικό που δεν θέλουν να θυμάσαι. 

Όλα όσα βλέπεις γύρω σου, κάθε δομή, κάθε σύστημα, κάθε εφεύρεση, κάθε τρόπος ζωής δημιουργήθηκαν από ανθρώπους όχι πιο έξυπνους από εσένα. 
Η μόνη διαφορά είναι ότι πίστευαν ότι μπορούσαν. 
Και όταν πιστεύεις ότι μπορείς, η πραγματικότητα αρχίζει να λυγίζει. 

Βλέπεις, η πραγματικότητα δεν είναι σταθερή. Είναι ρευστή. Ανταποκρίνεται στην ενέργειά σου, στην πρόθεσή σου, στην προσοχή σους. Επιτρέψτε μου να σας ρωτήσω κάτι.

Σου έχει τύχει ποτέ να σκεφτείς κάποιον και να σου τηλεφωνήσει την ίδια μέρα; 
Σας έχει συμβεί ποτέ να σκεφτείς κάτι και να εμφανιστεί στη ζωή σας με τον πιο απροσδόκητο τρόπο;
Αυτό δεν είναι σύμπτωση. Αυτό δεν είναι τύχη.
Αυτή είναι η δύναμή σας που διαρρέει μέσα από τις ρωγμές. 
Αυτός είναι ο πραγματικός σας εαυτός που απλώνει το χέρι του λέγοντας, "Ε, είμαι ακόμα εδώ." 
Και μόλις το συνειδητοποιήσεις αυτό, έχοντας πλήρη επίγνωση, γίνεσαι επικίνδυνος. Επικίνδυνος για το matrix επειδή δεν μπορεί να ελέγξει κάποιον που δημιουργεί τους δικούς του κανόνες.
Δεν μπορούν να χειραγωγήσουν κάποιον που εμπιστεύεται την εσωτερική του φωνή αντί για τον εξωτερικό θόρυβο.
Δεν μπορούν να ναρκώσουν κάποιον που είναι πλήρως ξύπνιος.
 Ας πάμε ακόμα πιο βαθιά.

 Οι σκέψεις σου είναι ηλεκτρικές. Η καρδιά σου είναι μαγνητική. Το σώμα σου είναι ενέργεια. 
Η επιστήμη το αποδεικνύει αυτό. Η κβαντική φυσική το αποδεικνύει αυτό. 
Το μυαλό σου δεν παρατηρεί απλώς την πραγματικότητα, βοηθάει στη δημιουργία της. 
Αλλά κανείς δεν σας το διδάσκει αυτό στο σχολείο.
 Γιατί αν ξέρατε πόσο ισχυροί ήσασταν, δεν θα χρειαζόσασταν το σύστημα. 
Δεν θα εξαρτόσασταν από το φάρμακό τους, τους περισπασμούς τους, τις ψεύτικες ανταμοιβές τους, θα άρχιζατε να θεραπεύετε τον εαυτό σας, να αγαπάτε τον εαυτό σας, να κατευθύνετε τη ζωή σας με σαφήνεια και σκοπό. Και αυτό είναι τρομακτικό για αυτούς.

Τώρα, δεν λέω ότι μπορείτε να χτυπήσετε τα δάχτυλά σας και να εκδηλώσετε μαγικά μια Ferrari. 
Λέω ότι όταν ευθυγραμμίζεις το μυαλό, το σώμα και την ενέργειά σου, γίνεσαι
μια δύναμη. Αρχίζεις να παρατηρείς ευκαιρίες εκεί που οι άλλοι βλέπουν αδιέξοδα. Βλέπεις ομορφιά εκεί που οι άλλοι βλέπουν χάος.
Σταματάς να αντιδράς και αρχίζεις να δημιουργείς. Αυτή είναι η πραγματική ελευθερία. 

 
Αλλά η ελευθερία έρχεται με την ευθύνη. Και εκεί είναι που οι περισσότεροι άνθρωποι κάνουν πίσω.

 

 Μόλις ξυπνήσεις, δεν μπορείς να ξεφύγεις από την αλήθεια. Αρχίζεις να παρατηρείς πώς ο φόβος χρησιμοποιείται ως μηχανισμός ελέγχου. Πώς η κοινωνία επωφελείται από την ανασφάλειά σου.
Πώς οι πιο δυνατές φωνές είναι συχνά οι πιο χαμένες. Και αυτό είναι βαρύ. Αυτό είναι συντριπτικό. Αλλά δεν χρειάζεται να το κουβαλάς μόνος σου. Γι' αυτό είμαι εδώ. Όχι ως δάσκαλος, όχι ως κάποιος που τα έχει καταλάβει όλα, αλλά ως καθρέφτης, μια υπενθύμιση, ένας μέντορας για να σου δείξει ότι δεν είσαι πληγωμένος. 
Σου είπαν ψέματα, για να σου υπενθυμίσω αυτό που πάντα γνωρίζεις βαθιά μέσα σου. Είσαι δυνατός. Είσαι ο δημιουργός. Είσαι το σφάλμα στο matrix. Και δεν χρειάζεται να περιμένεις
για άδεια. Έχεις ήδη όλα όσα χρειάζεσαι. Τη δύναμη να αλλάξεις τις πεποιθήσεις σου, τη δύναμη να ξαναγράψεις τηνιστορία σου. τη δύναμη να επιλέξεις μια νέα πραγματικότητα. 

 
Λοιπόν, να τι θέλω να κάνεις τώρα.
 Πριν σε τραβήξει ο κόσμος πίσω μέσα, πριν αρχίσουν να βουίζουν οι ειδοποιήσεις σου, πριν η ψευδαίσθηση σε τυλίξει ξανά, κάθισε ήρεμος, κλείσε τα μάτια σου και αναρωτήσου: «Πώς θα ήταν η ζωή μου αν θυμόμουν ποιος πραγματικά είμαι;» Όχι την εκδοχή που σου πούλησαν, όχι την εκδοχή που διαμορφώθηκε από τον φόβο, αλλά τον πραγματικό σου εαυτό. αυτόν που ήταν εδώ πριν ο κόσμος σου πει ποιος θα είσαι. 
Κράτα αυτό το όραμα. Νιώσε το. Ζήσε το. Και από αυτή τη στιγμή και μετά, αρνήσου να συμβιβαστείς με οτιδήποτε λιγότερο. Δεν έπρεπε να το ξέρεις αυτό, αλλά τώρα το ξέρεις. 
Και μόλις δείς την αλήθεια, δεν μπορείς να γυρίσεις πίσω. 
Οπότε επίλεξε;. Μείνε κοιμισμένος και επανάλαβε το σενάριο ή ξύπνα και γράψε το δικό σου. 
Ο κόσμος δεν αλλάζει όταν όλοι ακολουθούν τους κανόνες. Αλλάζει όταν κάποιος τολμά να δει μέσα από αυτούς. Αυτός ο κάποιος μπορεί απλώς να είσαι εσύ..

 
Αν αυτό το μήνυμα σε ταρακούνησε, μην το αγνοήσεις. Κάθισε με αυτό. Ζήσε με αυτό. Άφησέ το να σε αλλάξει. Και αν είσαι έτοιμος να συνεχίσεις να ξεφλουδίζεις τα στρώματα, θα είμαι εδώ. Γιατί αυτή είναι μόνο η αρχή.