Ένας σύγχρονος θρύλος.
Τον μαθαίνουμε από στόμα σε στόμα.
Τον θρύλο αυτό κάποιοι δεν θέλουν να μαθευτεί.
Έχουν απαγορεύσει στους γραφιάδες τους να γράψουν γι αυτόν.
Οι ντελάληδες να φωνασκούν και να κρούουν τύμπανα τους έχουν πει
Άνθρωποι γίνανε λιοντάρια, λέει ο θρύλος αυτός.
Συμβαίνει στις μέρες μας, σήμερα, αυτή τη στιγμή.
Αυτοί είναι τώρα το αφεντικό.
Η σκούφια τους από που κρατά να μην τους απασχολεί, βλ. Εδώ.
Τους επέλεξαν τα θεριά, αυτό να τους αρκεί.
Μα οι άνθρωποι που γίνανε λιοντάρια δεν λογάνε λύκους και θεριά.
Αντιστέκονται με νύχια και δόντια και τους τρέπουν σε φυγή κάθε φορά.
Μήνες τώρα τους έχουν περικυκλώσει από παντού.
Τους έχουν αποστερήσει κάθε τι υλικό, ψωμί, νερό, καύσιμα, φάρμακα, ηλεκτρικό.
Ξερνούν κατά πάνω τους φωτιά και λάβα από γη και ουρανό.
Κι όσο τους τρυπάνε το κορμί τόσο αυτοί ανορθώνονται
αποθεώνοντας το κορμί που κουβαλά τέτοια ψυχή.
Οι παλιοί μύθοι παίρνουν σάρκα και οστά.
Ο Δαυιδ αντιμετωπίζει τον Γολιάθ.
Ο άνθρωπος ορθώνει το λιοντάρι μέσα του. Ακούγεται ξανά ο αρχαίος βρυχημός.
Ο άνθρωπος που είναι άνθρωπος αλυσίδες δεν γροικά.
Του σακατεύουν το σώμα αλλά την ψυχή ποτέ.
Την ψυχή του ανθρώπου δεν μπορεί να την εξουσιάσει κανείς.
Όσο σακατεύεται το σώμα τόσο ανταρεύει η ψυχή.
Απτή μαρτυρία ο νέος στο βίντεο παρακάτω.
Μόλυναν τη χώρα του με τα όπλα τους. Σημάδεψαν τη γέννα του.
Τους ορφάνεψαν αυτόν και τον αδελφό του
και τους παράτησαν μέσα σε ένα χαρτόκουτο σε ένα πάρκο.
Τους τσουλούφρισαν το κορμί τους,
αλλά δεν μπόρεσαν να σακατέψουν το νου και την ψυχή τους.
Κι αυτό είναι που φοβούνται τα θεριά τόσο πολύ.
Γιατί κάποια στιγμή αυτή η ψυχή και ο νους θα τους απειλήσει πολύ.
Ετικέτες: Λιβύη





