Τα δομήσαμε ανάποδα. Θα τα μετασχηματίσουμε επίσης ανάποδα;

  "Διαιρώντας τους ψηφοφόρους μέσω του πολιτικού 

συστήματος των κομμάτων, μπορούμε να τους κάνουμε 

να σπαταλούν την ενέργειά τους σε θέματα άνευ σημασίας"

USA Banker's Magazine, August 25,1924

Ένα δένδρο αναπτύσσεται από τη ρίζα προς τα πάνω.

Ένα κτίσμα χτίζεται από τα θεμέλια προς τα πάνω.

Η κοινωνία μας φαίνεται να έχει δομηθεί ανάποδα.

Και ο μετασχηματισμός της επιχειρείται, επίσης, ανάποδα.

Χτίσαμε την κοινωνία μας και επιχειρούμε να τη μετασχηματίσουμε όπως αν επιχειρούσαμε να χτίσουμε ένα κτίσμα από πάνω προς τα κάτω, ή

να υποχρεώσουμε ένα δένδρο πρώτα να βγάλει κλαδιά μετά κορμό και στο τέλος ρίζα.

Βάλαμε στην κοινωνία μας ρυθμίσεις - εντολές: ου κλέψεις, ου φονεύσεις, ου ψευδομαρτυρήσεις,....

αλλά τα μέλη της συνέχισαν να κλέβουν, να φονεύουν, να ψευδομαρτυρούν ....και πολλά άλλα ακόμα.

Γι  αυτό αυγατίσαμε τις ρυθμίσεις - εντολές, από δέκα γίνανε εκατό, μετά χίλιες και σήμερα ουκ έστιν τέλος.

Κι όσο αυξάνονταν οι ρυθμίσεις, οι νόμοι, οι κανόνες, οι συμβάσεις, τόσο αυξάνονταν κι αυτοί που τις παρέβαιναν και οι τρόποι που το κάνανε αυτό.

Ευελπιστούσαμε ότι τα κλαδιά της κοινωνικής ευημερίας και ανάπτυξης που φτιάχναμε θα αποκτούσαν κορμό και ρίζες 

και το δένδρο της ζωής της κοινωνίας που φαντασιωνόμασταν θα έβγαζε φύλλα, ανθούς και καρπούς.

Θα εξασθενούσε η εκμετάλλευση από άνθρωπο σε άνθρωπο και ο άνθρωπος θα μπορούσε να αναπτυχθεί ως άνθρωπος, ως ον θρώσκον το όμμα άνω.

Αυτό δεν φαίνεται να συμβαίνει τόσο σε ατομικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο.

Όσο αυξάνονται τα σώματα τήρησης των ρυθμίσεων-εντολών, δικαστικά-δικηγορικά και αστυνομικά, τόσο απομακρύνεται η κοινωνική ευημερία και προκοπή.

Οι ρυθμίσεις-εντολές όχι μόνον δεν εξάλειψαν τα προβλήματα αλλά τα μονιμοποίησαν και τα πολλαπλασίασαν, διαιωνίζοντας έτσι και πολλαπλασιάζοντας και τις ίδιες.

Σε διεθνές επίπεδο, όσο αυξάνονται οι διεθνείς διασκέψεις, οι χάρτες δικαιωμάτων, οι διεθνείς οργανώσεις προστασίας τους, οι διαβουλεύσεις για την εξάλειψη της φτώχειας, της πείνας, της εκμετάλλευσης, τόσο ο κόσμος πισωγυρίζει.

Αρκεί να αναλογιστεί κανείς

- ότι πληθυσμοί ολόκληροι πένονται ή ακόμη και πεθαίνουν από πείνα γιατί κάποιοι στη Γουώλ Στρειτ τζογάρουν στα τρόφιμα,

- ότι κάποιοι πατούν κουμπιά εκ του ασφαλούς και κάποιοι άλλοι μίλια μακριά γίνονται παρανάλωμα πυρός κι αυτοί που το εντέλλουν κι αυτοί που το εκτελούν αυτό δεν θεωρούνται κατά συρροήν δολοφόνοι, αλλά  ηγέτες οι πρώτοι και ήρωες οι δεύτεροι, 

- ότι οι αγορές που τις φτιάξαμε για να μας υπηρετούν, τις υπηρετούμε σήμερα εμείς κι αυτό κρίνεται φυσιολογικό.

Γενικότερα θα μπορούσε να συμπεράνει κανείς ότι εγκλωβιστήκαμε στα δημιουργήματά μας, ο Φρανκενστάιν έχει πάρει σάρκα και οστά.

Είναι ως τα κλαδιά που φτιάξαμε να κύρτωσαν και να μας εγκλώβισαν, να έγιναν το κλουβί μέσα στο οποίο αιχμαλωτιστήκαμε.

Αυτήν την κοινωνική κατάσταση πολλοί ευαγγελίζονται σήμερα να τη μετασχηματίσουν φτιάχνοντας νέα κλαδιά, νέες ρυθμίσεις - εντολές 

και ευελπιστούν ότι αυτά θα επιτύχουν εκεί που απέτυχαν τα παλιά: ότι θα ξεπροβάλει απ΄αυτά το δένδρο της ζωής της κοινωνίας,

θα εκβάλει από τα κλαδιά κορμός κι απ΄αυτόν ρίζες.

Ο άνθρωπος έχει δυνάμεις , μαγικές δυνάμεις θάλεγε κανείς, αφού μπορεί και υπάρχει σ΄ έναν τόσο παράλογο, τόσο αντεστραμμένο κόσμο.

Πόσα θα μπορούσαμε να καταφέρουμε αν αξιοποιούσαμε τις δυνάμεις μας αυτές για να ορθοποδήσουμε ως άν-θρ-ωποι.

Αν ξεκινούσαμε από τις ρίζες της κοινωνικής ευημερίας και ανάπτυξης.

Αν εμείς οι άνθρωποι βάζαμε ως προτεραιότητα την προσωπική ανάπτυξη του καθενός μας,

μια τέτοια ανάπτυξη δεν θα συνεπαγόταν την προσωπική ανάπτυξη και των άλλων;

Μια ανεπτυγμένη κοινωνία θα είχε ανάγκη από ρυθμίσεις-εντολές,

να της λένε τι να κάνει και τι να μην κάνει;

Αντ΄αυτής εστιάσαμε στο υποκατάστατό της, αντί για την εσωτερική ανάπτυξη του ανθρώπου εναποθέσαμε τις ελπίδες μας στη συνεχή ανάπτυξη της τεχνολογίας.

Σ΄αυτήν προσβλέπουν αρκετοί ως το μέσον για τη λύση των κοινωνικών προβλημάτων.

Παραβλέπουν ότι αυτό δεν έχει διαφανεί με τη μέχρι τώρα ανάπτυξή της.

Αποτέλεσμα ανταγωνισμού ατόμων, ομάδων και κρατών η τεχνολογία, όπως όλα δείχνουν, οδηγεί τον άνθρωπο νομοτελειακά αντί για τη χειραφέτησή του στη χειραγώγησή του.

Αντί για μέσο στην υπηρεσία της ευημερίας, αυτογνωσίας και εξέλιξης του ανθρώπου που ευαγγελίζονταν αρκετοί, 

αποδείχθηκε μέσον εξουσιασμού του.

Αντί για την απελευθέρωση του χρόνου του ανθρώπου, την απαλλαγή του από την εξαρτημένη μονοδιάστατη μηχανιστική δουλειά-δουλεία και την αναβάθμιση της ζωής του,

οδήγησε στην εντατικοποίηση της εργασίας για μερικούς, στην ανεργία τους λοιπούς και μάλλον αναμένεται περαιτέρω υποβάθμιση της ζωής ανθρώπου με τη διαφαινόμενη υβριδοποίησή του με τις μηχανές.

Κι αυτό το κλαδί εγκλώβισε τον άνθρωπο.

Κι αυτός ο μηχανισμός που έφτιαξε για να τον υπηρετεί τον καταδυνάστευσε.

Ο άνθρωπος έχασε σε μεγάλο βαθμό την αυτονομία του.

Έγινε εξαρτημένος από τον υπηρέτη του.

"Αν σβήσει το ηλεκτρικό μας θα σβήσει και ο πολιτισμός μας" όπως παραστατικά είναι γραμμένο στους τοίχους των Εξαρχείων.

Μήπως όσοι για την ώρα δεν αντιμετωπίζουμε άμεσα πρόβλημα επιβίωσης,

αντί να καταγινόμαστε να φτιάχνουμε νέα κλαδιά στον αέρα, ή να ξελαμπικάρουμε τα παλιά, 

να δοκιμάζαμε να τα ξαναδούμε όλα από την αρχή, ξεκινώντας από μας τους ίδιους;

Τρεις ιστορίες, ένα πλάνο, μια αμηχανία και λίγοι στίχοι

Ανανεωμένη η συλλογή Εδώ

την αποσυμφόρηση των τριών ιστολογίων agisgios, agisgios2 και agisgios1 

και τη σύμπτυξή τους σ΄ένα ιστολόγιο

ώστε να απελευθερωθούν οι δύο επιπλέον διευθύνσεις στην υπερκορεσμένη μπλοκόσφαιρα, πριν την ανανέωση των αναρτήσεων, θα επιχειρηθεί να  συμπτηχθούν οι παλιές αναρτήσεις και να συντεθούν σε θεματικές ενότητες οι οποίες θα  παρατεθούν υπό μορφή ebook (και σε μορφή pdf και Word).

Στην ενότητα με τίτλο αυτόν της ανάρτησης απομονώνονται όσα είχαν παρατεθεί παλιότερα με (κάπως) έμμετρη μορφή.

Παρατίθενται παρακάτω υπό μορφή ebook

Σε μορφή pdf Εδώ (ή Εδώ  ή Εδώ), σε word Εδώ (ή Εδώ)

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

Τρεις Ιστορίες   -   Τα Προσωπεία     5 

                           -   Άλλοι Άνθρωποι    7  

                           -   Η Όμορφη Χάνα     8

 

Ένα Πλάνο ,      -   Ημέρες Απίστευτης Παρακμής   9

Μια Αμηχανία    -   Ψύχος     10

 

 

Στίχοι                       Ι.   ΖΩΗ, ΘΑΝΑΤΟΣ, ΑΝΘΡΩΠΟΙ     11

-       Ο Θάνατος, οι Θρήνοι και οι Τιμές   12

-       Οι Μεγάλοι και οι Άλλοι    13

-       Όταν ο Αυτόματος Πιλότος Σταματά    14

-       Κεντρομόλος Φυγοκεντρισμός     15

-       Τα Πράγματα δεν Πάνε Καλά – Κλείσε τα Μάτια και Κοίτα    16

-       Οι Μοναχικές Πορείες Κάποιων Ανθρώπων    17

-       Μεγάλοι και Μικροί      18

-       Η Ζωή μια Ζωγραφιά      19

-       Οι Συμπαραστάτες       21

-       e, ψ, com και gr      22

-       Οι Μεγάλοι στη Μικρή Γη    23

-       Οι Αόρατοι της Γης    25

-       Οι Πρωταγωνιστές   26

 

            ΙΙ. ΤΑ ΜΑΝΤΕΙΑ, ΟΙ ΙΕΡΑΚΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΠΡΟΕΣΤΟΙ    27

-       Του Εικοστού Πρώτου Αιώνα η Πίστη η Επιστημονική     28

-       Η Μεγάλη Αρπαχτή    29

-       Οι Πηνελόπες και ο Μνηστήρας – Η Σύγχρονη Οδύσσεια    30

-       Το Μαντείο των Βρυξελλών    31

-       Επιστροφή στην Αρχέγονη Εποχή    32

-       Το Διεθνές Δίκτυο της «Aλ Μπάνκα»    34

 

             ΙΙΙ.  ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΕΣ, ΑΙΜΑ, ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΘΡΥΛΟΣ    35

-       Ω, Τι Κόσμος!   36

-       Η Μεγάλη  Παραμύθα    37

-       Οι Φιέστες   40

-       Το Διάγγελμα του Αυτοκράτορα    41

-       Κραδαίνοντας το Νυστέρι  42

-       Ποιοί Είναι, Ποιός Είμαι;     43

-       Άνθρωποι Θρύλος    44

-       Νύχτωσε και οι Βάρβαροι ...Ήρθαν   47

-       Η Λιβυκή Αντίσταση   48

-       Γήινοι Εξωγήινοι  49

-       Εμείς και το Παιδί      50

 

     IV.   ΤΕΧΝΟΥΡΓΗΜΑΤΑ    51                      

-       Ο Απαρατήρητος Βιασμός    52

-       Η Ευθύνη της Γνώσης     54

-       Ιαπωνία – Δέος και Περίσκεψη      55

-       Οι Ασήμαντοι Σημαντικοί    55

 

     IV.   ΑΠΟΡΙΕΣ   56                      

-       Εικόνες της Ζωής     57

-       Σκηνές από μια Παράσταση    58

-       Των Αγριολούλουδων η Αθόρυβη, Αναίμακτη Ζωή    59

-       Τα Ναυάγια της Ζωής    60

-       Ο Πόνος     61

 

  IV.   ΕΥΤΡΑΠΕΛΑ     62                       

-       Μια κάποια λύσις ….   63

-       Προεκλογική Περίοδος    64

-       Η Ενδέκατη Εντολή     65

 

     V.   ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΛΙΑ    66 

                             -            Παράσταση της Ζωής    67

                            -            Οργανοπαίχτης    68

                           -            Άνθρωπος     69

                           -          Χαμένος στο Σύμπαν    69

                           -            Πλάνητες     70

                           -            Εγκαρτέρηση     70

                           -            Πάθος   71

                           -            Προχώρα  71

                           -            Σύμπαν  71

                           -            Όχημα   72

                           -            Όνειρο   72

                           -            Παιχνίδια    73

                           -            Παιδί    73

                           -            Κενό     73

                          -            Νικητές   74

                          -            Μαμά    75

                          -            Ρίζες   76

                          -            Γέλιο    76

                         -            Ξεφάντωμα των Μηχανών    77

                         -            Ταξιδευτής  78

                         -            Περαστικός  79

                         -            Παίξε    80

 

ΣΑΤΥΡΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ - Ιστορίες από τον πλανήτη ΦΕΥ

Ιστορίες

από τον

  

Πλανήτη

ΦΕΥ

Αφήγηση

Άφευς Φευγανός

Όπως σας είπα στην προηγούμενη ανάρτηση για αρκετές μέρες ο γεροκομπιούτερας μου συμπαρίστατο και με την άρνησή του να συνεργαστεί με βοηθούσε να τηρήσω την απόφασή μου να απέχω από τις αναρτήσεις.

Μόνο που ο Φευγανός έκανε την εμφάνισή του ξανά.

Όπως, άλλωστε το συνηθίζει σε τέτοιες περιστάσεις.
Ο κομπιούτερας ξανάνοιωσε για μιαν ακόμη φορά.

Κι αυτή τη φορά δεν ήταν όπως τις άλλες. 

O Φευγανός κουβάλησε μαζί του καινούργιο υλικό αλλά και κάμποσο από το παλιό 
και μου ανέθεσε να το συνθέσω και να το αναρτήσω ως ενιαία συλλογή.

Επειδή  η συλλογή του φίλου αριθμεί κάμποσες σελίδες, καμιά πενηνταριά, δεν είναι δυνατόν να  παρατεθεί σε μια ανάρτηση.

Σας παραθέτω εδώ τον πρόλογο του αφηγητή και τα περιεχόμενα της συλλογής για να καταλάβετε περί τινος πρόκειται.

Τη συλλογή μπορείτε να τη δείτε σε pdf Εδώ (ή Εδώ)  και σε word Εδώ (ή Εδώ)

Σε μορφή ebook παρακάτω.

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

Λίγα λόγια από τον επιμελητή της συλλογής   3

Λίγα λόγια από τον αφηγητή     5

Επιστολή απόφοιτου από το ίδρυμα ΦΕΥ  6

Η επιστολή στα Φευγικά   8

Ενότητα Ι. ΓΝΩΡΙΜΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ ΦΕΥ    9

Α.    Ο ΠΛΑΝΗΤΗΣ ΜΟΥ ΑΠΟ ΜΑΚΡΥΑ   10

Β.     Ο ΠΛΑΝΗΤΗΣ ΜΟΥ ΑΠΟ ΚΟΝΤΑ    12

Β1.   Η Δομή και η Οργάνωση της Κοινωνίας   12

Β2.   Οι Κάστες και ο Μεγάλος Λωός    15

Β3    Oι Μαγικοί Καθρέφτες και η Κρυστάλλινη Σφαίρα    17

Β4.   Οι Αργαλειώτες, οι Ετσιθέλες και οι Αργαλειοκρατίες    18

        Τα Φράκτες και οι Φρακτολόγοι

Β5.   Οι Αργαλειοί και τα Θούενα     19

Β6.   Οι Επιδρομές των Μεγαλοαργαλειοκρατών

        Οι πρωτοκοσμικές και τριτοκοσμικές επικράτειες     20

Γ.     ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΔΡΟΜΗ    23

Γ!.    Ο Θου και οι Εκλεκτοί του     23

Γ2.   Οι Φευγανοί με τα Φουσκωτά Κεφάλια    26

Ενότητα ΙΙ  ΓΝΩΡΙΜΙΑ ΜΕ ΤΟ ΙΔΡΥΜΑ ΦΕΥ    30

Δ.     Από τα χαρακώματα του Ιδρύματος   32

Δ1    Η Ακτινοβολούσα Επιστήμη     33

Δ2.   Οι Επιστημονικές Διευθετήσεις     35

Δ3.   Οι Επιστημονικοί Οίστροι   37

Δ4    Στα Εσώτερα του Ιδρύματος    38

-          Εισαγωγικά – Το προαύλιο, ο προθάλαμος και τα εσώτερα στα ιδρύματα 

-          Το θέμα της ιστορίας     39

-          Πρώτη περίοδος – Οι άτυποι και παράτυποι εισηγητές, η μπροσούρα τους και η «πρωτότυπη» εισηγητική     40

-          Η αφύπνιση μετά τη μπροσούρα    47

-          Μια παρένθεση     49

-          Δεύτερη περίοδος – Ο σφετερισμός της εργασίας, ο «χαμένος» φάκελλος και άλλα τινά    50

Παράρτημα     55

Γλωσσάρι (Φευγισμοί)   56

Από την αυτοεπιβεβαίωση στην αυτοαναίρεση - Τα λάθη μας ως μοχλός ανάπτυξης και εξέλιξης

Για μια ακόμη φορά ο γεροκομπιούτεράς μου αρνιόταν να συνεργαστεί για τις αναρτήσεις στο ιστολόγιο.
Αν και οι αιτιάσεις του αυτή τη φορά δεν φαινόντουσαν και τόσο σοβαρές, δεν απαιτούσε ματζούνια και γλειφιτζούρια παρά μόνον να του αφιέρωνα λίγο χρόνο να τον συνεφέρω, αποφάσισα να μην το κάνω και να απέχω από τις αναρτήσεις.
Δεν ήταν γιατί δεν διέθετα το χρόνο.
Η ιδέα της αποχής είχε ωριμάσει και πριν τα στυλώσει ο φίλος.

Εν γένει η αποχή ως στάση ζωής μου είναι ιδιαίτερα προσφιλής και την έχω ασκήσει αρκούντως σε πολλούς τομείς.
Μπορεί να ακούγεται εύκολη και ανεύθυνη επιλογή ζωής.
Αλλά μπορεί και να είναι το αντίθετο, δύσκολη και υπεύθυνη.
Εξαρτάται, όπως και όλες οι καταστάσεις, από τις περιστάσεις και τη συνείδηση που την υπαγορεύει κάθε φορά.
Η ενασχόληση με τα πολιτικά πράγματα και τους πολιτικούς ήταν ένας από τους τομείς που απείχα σταθερά. Το ίδιο οι εκλογικές διαδικασίες.
Ίσως μία από τις εύκολες ή και ανεύθυνες επιλογές μου.
Σίγουρα όχι η μόνη.

Η αποχή μου, όμως, αυτή τη φορά από τις αναρτήσεις στο ιστολόγιο είχε διαφορετική βάση.
Ήταν μια διερευνητική αποστασιοποίηση για την ανίχνευση μιας παθογένειάς μου η οποία μου γινόταν αντιληπτή περισσότερον εξ αντανακλάσεως, μέσα από τις αναρτήσεις άλλων ιστολογίων.

Στην παθογένεια αυτή θα αναφερθώ παρακάτω.

Η καθήλωση της αυτοεπιβεβαίωσης

Στον κόσμο μας, τουλάχιστον αυτόν που αντιλαμβανόμαστε οι περισσότεροι, δεν υπάρχουν απόλυτα.
Όλα έχουν μια περιοχή ισχύος.
Το ίδιο και οι απόψεις μας και οι πεποιθήσεις μας και, γι αυτό, και οι επιλογές και οι προτεραιότητές μας.

Σήμερα ζούμε σε εποχή αιχμής, γενικευμένης κρίσης, και όπως σε κάθε κρίση πολλά απ αυτά που επικαλύπτονταν παλιότερα έρχονται στην επιφάνεια.
Είναι σαν να αποκαλύπτεται μπροστά μας ένας άλλος κόσμος.
Γι αυτό, είναι όσο ποτέ άλλοτε επιτακτική η ανάγκη να θέσουμε υπό αίρεση πεποιθήσεις, απόψεις, επιλογές και προτεραιότητες.
Να εξετάσουμε κατά πόσον εξακολουθούν να παραμένουν λειτουργικές.

Αρκετοί δεν φαίνεται να είμαστε ανοιχτοί σε κάτι τέτοιο και το εκφράζουμε με πολλούς τρόπους.

Δεν είναι λίγες οι φορές που κατακευρανώνουμε αποδίδοντας βαρύτατους χαρακτηρισμούς σε κάποιον,
αν η άποψη που εκφράζει είναι διαφορετική απ αυτήν που είχε εκφράσει παλιότερα,
ιδιαίτερα αν πρόκειται για κάποιον από τα θεωρούμενα σημαίνοντα πρόσωπα.

Δεν εξετάζουμε αν η αλλαγή αυτή έχει κάποια λογική βάση, αν οι συνθήκες έχουν αλλάξει δραστικά στο διάστημα που μεσολάβησε από την παλιά του δήλωση.

Αλλά, ακόμη κι αν δεν υπάρχει τέτοια αλλαγή,
δεν του αναγνωρίζουμε το δικαίωμα να αναθεωρεί τις απόψεις του και να αλλάζει.
Το εκλαμβάνουμε αυτό ως αναξιοπιστία ή και του καταλογίζουμε κακή προαίρεση.

Σ΄έναν κόσμο που αλλάζει με ταχύτατους ρυθμούς οι περισσότεροι ακόμη και στις αναρτήσεις μας πασχίζουμε να υποστηρίζουμε σταθερά τη μία ή την άλλη άποψη
παραβλέποντας και αποσιωπώντας όσα την αντιστρατεύονται και μερικές φορές ακόμη και διαστρέφοντας πληροφορίες και γεγονότα
συναγωνιζόμενοι στην προπαγάνδα τα κατεστημένα ΜΜΕ και τους αμειβόμενους επαγγελματίες ιστολόγους.

Και ενώ η προπαγάνδα των ΜΜΕ και των επαγγελματικών ιστολογίων έχει κάποια λογική,
εξυπηρετεί τα συμφέροντα που βρίσκονται πίσω απ αυτά,
οι εμμονές των υπόλοιπων δεν φαίνονται να έχουν κάποια λογική βάση.
Απ΄αυτήν την άποψη θα μπορούσε να πει κανείς ότι η κατάσταση με τις εμμονές μας αυτές είναι περισσότερο προβληματική.

Αυτός που ασκεί προπαγάνδα για λογαριασμό κάποιου άλλου και το γνωρίζει αυτό,
είναι εύκολο να μεταστραφεί όταν αναγκαστεί ή επιλέξει να σταματήσει την υπηρεσία του αυτή.
Πολλές από τις πιο σημαντικές αποκαλύψεις για την πίσω, σκοτεινή, πλευρά του κόσμου μας έχουν γίνει από τέτοιους ανθρώπους που έχουν μεταστραφεί.

Αυτός, όμως, που λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο μόνον και μόνον για την αυτοεπιβεβαίωσή του καταλήγει να σταματά να το συνειδητοποιεί αυτό
και γι αυτό να είναι ανίκανος να μεταστραφεί κάποια στιγμή.

Η αυτοεπιβεβαίωση αρκετές φορές φαντάζει ως μια από τις βασικές ανάγκες μας.
Μερικοί την εξυμνούν.
Τη θεωρούν απαραίτητη για την επιτυχία του ανθρώπου.
Και όντως πολλοί απ αυτούς που θεωρούνται επιτυχημένοι στον κόσμο μας κινούνται στον αστερισμό της.

Μήπως, όμως, αυτή είναι και μια από τις αιτίες που ο κόσμος μας έχει καταλήξει σήμερα σε αυτό το απερίγραπτο σημείο;

Μήπως θάπρεπε όσοι τουλάχιστον ευαγγελιζόμαστε έναν άλλο κόσμο
να αποστασιοποιηθούμε λίγο από τις αναρτήσεις μας
ώστε να αποκτήσουμε επίγνωση της στάση μας για αυτοεπιβεβαίωση
και να μπορέσουμε να χαλαρώσουμε τα δεσμά της;

Μήπως θάπρεπε να σταθούμε το ίδιο κριτικά και με μας τους ίδιους
όπως με όσους κρίνουμε στις αναρτήσεις μας,

Να κάνουμε και σε μας τους ίδιους κατάληψη κάμποσες ημέρες
να εντοπίσουμε και τις δικές μας αντιφάσεις σαν αυτές που καταλογίζουμε στους άλλους,

Ανάπτυξη και εξέλιξη χωρίς συνεχή ανανέωση είναι δυνατή; - Η διδασκαλία του σωματικού οργανισμού

Μήπως θάπρεπε να διδαχτούμε από το σωματικό οργανισμό μας και να αυτοελεγχόμαστε, να επιδιορθωνόμαστε και να ανανεωνόμαστε όπως αυτός;

Αν με ένα μέρος του εαυτού μας που είναι το πιο χονδροειδές μπορούμε και το κάνουμε αυτό,
γιατί να μην μπορούμε να κάνουμε το ίδιο και με το πιο λεπτοφυές μέρος μας που είναι ο νοητικός μας οργανισμός;

Ο σωματικός μας οργανισμός παραμένει λειτουργικός και αναπτύσσεται μέσω της διαρκούς ανανέωσης των κυττάρων του.
Ο ρυθμός της ανανέωσης τους μπορεί να διαφέρει από όργανο σε όργανο, σε άλλα να συντελείται μέσα σε ημέρες και σε άλλα να απαιτεί χρόνια,
αλλά όπως γνωρίζουμε σήμερα συμβαίνει σε όλα ακόμη και στον εγκέφαλο που παλιότερα εθεωρείτο ως εξαιρούμενος του κανόνα.

Δεν μπορεί να υπάρξει ανάπτυξη του οργανισμού χωρίς ανανέωση.
Η ανανέωση αναιρεί τη φθορά που προκαλείται στα κύτταρά του με το χρόνο
και επιτρέπει την αναπροσαρμογή της λειτουργίας τους στα νέα δεδομένα που διαμορφώνονται, για παράδειγμα από την προσβολή του οργανισμού από έναν ιό ή βακτηρίδιο.

Κατά κάποιον τρόπο ο οργανισμός μας επιβεβαιώνει κατά τακτά διαστήματα ή και έκτακτα το καλώς έχειν της λειτουργίας του και επεμβαίνει αντικαθιστώντας και αναβαθμίζοντας ο,τι έχει καταστεί μη λειτουργικό.
Χαλάρωση αυτού του μηχανισμού ελέγχου και αντικατάστασης - αναβάθμισης έχει συνέπεια τη συρρίκνωση των λειτουργιών του, τη γήρανσή του και σηματοδοτεί το τέλος του.

Σε εξαιρετικές περιστάσεις όταν ο οργανισμός βρεθεί σε έκτατες πρωτόγνωρες συνθήκες περιβάλλοντος οι οποίες δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν με τις συνήθεις προσαρμογές του προβαίνει σε ριζική μεταλλαγή του, αλλάζοντας ριζικά τον τρόπο που λειτουργεί.
Χάρις στις μεταλλάξεις αυτές ο σωματικός οργανισμός επιτυγχάνει πέραν από την ανάπτυξή του και την εξέλιξή του.

Οι πεποιθήσεις και οι απόψεις μας ως τα κύτταρα του ψυχονοητικού οργανισμού

Οι πεποιθήσεις μας και οι απόψεις μας μπορούν να ειδωθούν ως τα κύτταρα ενός άλλου οργανισμού του ανθρώπου, του ψυχοπνευματικού.
Όπως συμβαίνει με τον σωματικό οργανισμό θα μπορούσε να πει κανείς ότι συμβαίνει και με τον ψυχοπνευματικό οργανισμό.

Για να παραμένει λειτουργικός, ζωντανός, ο ψυχοπνευματικός οργανισμός μας οφείλει να ανανεώνει και να αναβαθμίζει τα κύτταρά του, τις πεποιθήσεις του και απόψεις του, λαμβάνοντας υπόψη κάθε φορά τις αλλαγές που συντελούνται στο περιβάλλον του.

Δεν μπορούμε να αναπτυχθούμε ψυχοπνευματικά χωρίς αυτή τη διαρκή ανανέωση και αναβάθμιση  πεποιθήσεων και απόψεων,
χωρίς να τις υποβάλλουμε κάθε φορά σε έλεγχο κατά πόσον είναι λειτουργικές,
κατά πόσον ανταποκρίνονται στις διαρκώς νέες συνθήκες που διαμορφώνονται μέσα μας και γύρω μας.

Δεν μπορούμε να παραμείνουμε ψυχοπνευματικά ενεργοί, ζωντανοί,
αν η αυτοεπιβεβαίωση δεν παραχωρήσει τη θέση της στην αυτοαναίρεσή μας.

Πετυχημένος ή ζωντανός;

Δύσκολο το εγχείρημα θα έλεγε κάποιος.
Έτσι φαίνεται εκ πρώτης όψεως.
Φαίνεται να απαιτεί μόχθο και θυσίες.

Αλλά μήπως και δω τα φαινόμενα απατούν;
Μήπως δεν είναι δύσκολο, αλλά απλά ασυνήθιστο;

Μήπως το δύσκολο είναι να κουβαλά κανείς διαρκώς στην πλάτη του το φορτίο των ιδεών, πεποιθήσεων και απόψεών του, γιατί έτσι συνηθίζεται
και όχι να δώσει μία και να ξαλαφρώσει από όλα αυτά τα βάρη;

Απαιτεί θυσίες η στάση αυτή της αυτοαναίρεσής;
Σίγουρα ένας τέτοιος άνθρωπος δεν θα ανήκει στους επιτυχημένους, δηλαδή σε αυτούς που θεωρούνται σήμερα επιτυχημένοι

Δεν θα είναι όμως νεκρός, ψυχοπνευματικά νεκρός.
Είναι αυτό θυσία;

Έχουμε χρόνο για θυμό;

.

«Τι κάνει κανείς αν έχει µία µόνο µέρα να ζήσει... Πώς περνάει αυτή η µέρα... Πώς αισθάνεται σ' αυτό το µεταίχµιο, µε τη ζωή πίσω και το όριο µπροστά...»

Τα ερωτήματα αυτά είναι από συνέντευξη του Αγγελόπουλου απόσπασμα της οποίας παραθέτει το ιστολόγιο Ιστορία γράφουν οι παρέες.

Τα ίδια ερωτήματα μου είχε κάνει πριν καιρό φίλος που αντιμετώπιζε προβλήματα υγείας και πίστευε ότι ενδεχομένως θα απέβαιναν μοιραία για τη ζωή του.
Δεν θυμάμαι αν είχα απαντήσει τότε και τι, το πιο πιθανόν είναι ότι θα του είπα ότι οι φόβοι του είναι αδικαιολόγητοι.

Σήμερα που το ξανασκέφτομαι καταλαβαίνω ότι δεν είχε νόημα να απαντήσει κανείς στο ερώτημα αυτό για λογαρισμό κάποιου άλλου.
Ούτε στο θέμα αυτό, ιδιαίτερα στο θέμα αυτό, δεν μπορεί κανείς να γενικεύσει.
Ο καθένας μας είναι διαφορετικός.
Είναι διαφορετική η πορεία μας στη ζωή και δεν μπορεί παρά να είναι διαφορετική και η πορεία μας στο θάνατο,
αν μπορεί να τα ξεχωρίσει κανείς αυτά τα δύο: την πορεία στη ζωή και στο θάνατο.

Θυμάμαι μια ιαπωνική ταινία που είχα δει παλιά με το θέμα αυτό. (1)
Ήταν του Κουροσάβα. Ο ελληνικός τίτλος ήταν: ο καταδικασμένος, ο Ιαπωνικός: Ικίρου που σημαίνει Να ζεις.

Criterion Trailer 221: Ikiru

Ένας μεσήλικας υπάλληλος δημαρχείου που το νόημα της ζωής του εξαντλείτο στη συμμόρφωση του στους ανωτέρους του, μαθαίνει ότι πάσχει από σοβαρή ασθένεια και θα πεθάνει.
Νοιώθει ότι δεν είναι έτοιμος να πεθάνει. Τον πιάνει απελπισία.
Συνειδητοποιεί πόσο άδεια είναι η ζωή του όλα αυτά τα χρόνια, ότι είναι ζωντανός νεκρός.

Θαυμάζει τη ζωντάνια νεαρής κοπέλας από τη δουλειά του με την οποία αναπτύσσει άδολη φιλία και θέλει να νοιώσει κι αυτός ζωντανός.
Με παρότρυνση της κοπέλας εγκαταλείπει τη δουλειά του και δοκιμάζει διάφορα που όμως δεν μπορούν να τον αποσπάσουν από την απελπισία που τον διακατέχει.

Τελικά πεθαίνει ευτυχισμένος λικνιζόμενος μια χιονισμένη μέρα σε μια κούνια σε ένα πάρκο για παιδιά
για τη δημιουργία του οποίου είχε επιστρέψει στη δουλειά του και είχε υποστεί τα πάνδεινα μέχρι οι ανώτεροί του να υπογράψουν για να τον ξεφορτωθούν τα πάμπολλα έγγραφα που χρειάζονταν.
Παρέμενε γαλήνιος στους εξετευλισμούς τους γιατί όπως είπε όταν τον ρώτησε κάποιος:

«Δεν έχω χρόνο να θυμώσω με κανέναν»

Αυτή είναι η φράση που μου έχει μείνει περισσότερο από όλη την ταινία.
Αυτή τη φράση ήθελα να μοιραστώ γράφοντας αυτό το κείμενο.

Τι στάση θα κρατήσει ο καθένας από μας γνωρίζοντας ότι σε λίγες μέρες τελέιώνει η ζωή του δεν είναι κάτι που μπορεί κανείς να το εκθέσει δημόσια ακόμη κι αν μπορούσε εκ των προτέρω να το προσδιορίσει.

Μπορεί να συμπεριφερθεί όπως ο ήρωας στην ταινία,
άλλος μπορεί απλά να σιωπήσει για να έχει όσο γίνεται μεγαλύτερη συνειδητοποίηση του θανάτου του ως τη δεύτερη κορυφαία στιγμή στη ζωή του μετά τη γέννησή του,
κάποιος άλλος κάτι άλλο.

Σίγουρα, όμως, όλοι, νομίζω, θα νοιώσουμε ότι δεν θα έχουμε χρόνο να θυμώσουμε με οποιονδήποτε και για ο,τιδήποτε.

Να το καταφέρουμε, όμως, αυτό, να παραμείνουμε νηφάλιοι ανεξάρτητα από τις περιστάσεις,
δεν νομίζω ότι θα αρκεί απλά η απόφαση της τελευταίας στιγμής.

Πίσω από κάθε ενόχληση βρίσκεται κάποιος δικός μας περιορισμός, κάποια κρυσταλλωμένη άποψη για το τι είμαστε και τι δεν είμαστε,
κάποια περιχαρακωμένη άποψη για τον εαυτό μας.

Να αποβάλουμε αυτή την περιχαράκωσή μας, δεν νομίζω ότι μπορεί να γίνει ξαφνικά, παρά μόνον, ενδεχομένως, σε εξαιρετικές περιπτώσεις ανθρώπων και κάτω από εξαιρετικές περιστάσεις.
Λίγο πολύ όλοι μας έχουμε εμπειρία για την αδυναμία μας αυτή.

Άρα, το τι στάση θα τηρήσουμε εν αναμονή του θανάτου μας δεν είναι άσχετο με τη στάση μας στη ζωή πριν.

Γι αυτό νομίζω ότι είναι καλό να προβληματιστούμε με τη στάση μας στη ζωή ιδιαίτερα αυτή την περίοδο που θα μπορούσε κανείς να τη χαρακτηρίσει ως την περίοδο του μεγάλου θυμού για πολλούς από μας.

Μήπως αντί να εκτονωνόμαστε με το θυμό, να ακολουθούσαμε το παράδειγμα του ήρωα της ταινίας;

Αντί να κατηγορούμε το σκοτάδι να ανάβαμε ένα μικρό κερί;
__________________________________

(1) Ήταν από τις ταινίες που την είδα και την ξαναείδα και κάθε φορά με καθήλωνε.
Από τις λίγες ταινίες που τις θυμάμαι τόσο πολύ.
Εν γένει δεν είμαι του κινηματογράφου. Δεν έχω δει πολλές ταινίες.
Τις ταινίες του Κουροσάβα όμως τις έβλεπα και τις ξαναέβλεπα ακόμη και σε κατάμεστες χειμερινές αίθουσες που κατά κανόνα απέφευγα. Προτιμούσα τους καλοκαιρινούς κινηματογράφους με λίγο κόσμο.

Δεν ήταν το θέμα τους, η πλοκή τους, που σε καθήλωνε. Ήταν οι φυσιογνωμίες των ηρώων του που σου μιλούσαν κατ΄ευθείαν μέσα σου.
Σε καθήλωναν χωρίς να σε αιχμαλωτίζουν όπως οι περισσότερες ταινίες που με την περίτεχνη πλοκή τους σε εγκλωβίζουν σε αναμονή της επόμενης σκηνής ή προσπαθούν να σου υποβάλουν κάποια άποψη.
Λειτουργούσαν περισσότερο ως καταλύτες που επέτρεπαν τη δική σου αντίδραση, δημιουργούσαν την ατμόσφαιρα εκείνη που σε διευκόλυνε να στοχαστεις εσύ για σένα.

Άκουσα να λένε ότι οι ταινίες του Αγγελόπουλου λειτουργούσαν με παρόμοιο τρόπο.
Μία που είχα δει, το βλέμμα του Οδυσσέα, δεν μου είχε δημιουργήσει την αίσθηση αυτή.
Μου είχε φανεί αργή, με είχε κουράσει και δεν μου είχε δημιουργήσει την επιθυμία να δω κι άλλες του ίδιου σκηνοθέτη.
Ίσως να έφταιγε η κατάμεστη χειμερινή αίθουσα που την είχα δει, μπορεί και η ψυχική μου διάθεση.
Λίγες μέρες μετά είχα δει ταινία του Ταρκόσφσκι, το Σταλκερ. Την είχα δει σε καλοκαιρινό κινηματογράφο με πολύ λίγο κόσμο.
Φαινότανε ότι ο Αγγελόπουλος είχε ίδια τεχνοτροπία με τον Ταρκόφσκι.
Στην ταινία όμως αυτή μπορούσες να απολαμβάνεις κάθε σκηνή αυτοτελώς, κάθε σκηνή ήταν αυτάρκης. Ήταν σαν να απολάμβανες ένα τοπίο που σου γαλήνευε τη ψυχή και ταυτόχρονα σε παρόρτυνε να συλλογιστείς.
Η ροή των σκηνών δεν μπορούσες να πεις αν ήταν αργή ή γρήγορη.
Ήταν πέραν απ αυτό.

Κάποιες σκηνές από διάφορες ταινίες του Αγγελόπουλου που είδα χθες στο αφιέρωμα της κρατικής τηλεόρασης για το θάνατό του μου επανέφεραντην παλιά αίσθηση που είχα όταν έβλεπα το το Στάλκερ.
Θα επιδιώξω να δω κάποιες απ αυτές Ίσως η παλιά αίσθησή μου ήταν συγκυριακή.