Απέναντι από το σπίτι που μένω ήταν ένα διώροφο σπίτι με ωραίο κήπο μπροστά.
Εδώ και ένα μήνα το σπίτι το κατεδαφίζουν να χτίσουν στη θέση του πολυκατοικία.
Για πολλές μέρες η κατεδάφιση γινόταν με κομπρεσέρ. Επί ένα μήνα περίπου είχαν καταφέρει να γκρεμίσουν τον μισό πάνω όροφο.
Όλοι στη γειτονιά υποφέραμε από το θόρυβο και τη σκόνη από το κομπρεσέρ.
Σήμερα το πρωί ο θόρυβος άλλαξε. Έγινε πιο υπόκωφος και πιο υποφερτός.
Αντί για κομπρεσέρ υπήρχε ένας εκσκαφέας ο οποίος έσκαβε στην πλάκα από μπετόν του πρώτου ορόφου.
Σε λίγες ώρες η μισή πλάκα είχε καθαιρεθεί. Σε ακόμη λιγότερες ώρες είχε καθαιρεθεί και ο μισός πάνω όροφος που είχε απομείνει.
Απ ό,τι φαίνεται σήμερα- αύριο θα ολοκληρωθεί η κατεδάφιση όλου του διώτοφου κτιρίου.
Η σκόνη βέβαια είναι αποπνικτική. Αλλά διαρκεί λίγες ώρες μόνο.
Συνήθως βλέπουμε τους εκσκαφείς να σκάβουν κάτω στο έδαφος.
Εδώ έσκαβαν ψηλά στο μπετόν και στις τοιχοποιίες. Δεν είναι ο κλασικός τρόπος κατεδάφισης αυτός.
Στη ζωή αρκετές φορές χτίζουμε ιστορίες, πεποιθήσεις, στάσεις ζωής που κάποια στιγμή αντιλαμβανόμαστε ότι έχουν καταστεί δυσλειτουργικές.
Παρόλα αυτά διστάζουμε να τις κατεδαφίσουμε. Μας φαίνεται επίπονη και χρονοβόρα η διαδικασία. Και την αναβάλουμε συνεχώς.
Ίσως και στις κατεδαφίσεις αυτές να μπορεί κανείς να παρακάμψει τα κομπρεσέρ. Πρέπει βέβαια να είναι διατεθειμένος να υποφέρει για λίγο από τον μπουχό που θα σηκωθεί από τον εκσκαφέα.
Ίσως, όμως, να μη χρειαστεί να υποστεί κανείς ούτε κι αυτό.
Για πολλά χρόνια, με είχε σημαδέψει μια εικόνα που είχα δει στο δρόμο: η εικόνα ενός σκυλιού κατακρεουργημένου από ένα αυτοκίνητο και παρατημένου στη μέση του δρόμου.
Κάθε φορά που αντίκριζα από μακρυά κάτι που έμοιαζε με σώμα στο δρόμο, νόμιζα ότι έβλεπα κατακρεουργημένο σκυλί.
Μ΄έπιανε σύγκρυο, ταυτιζόμουνα μαζί του, αρνιόμουνα να συνεχίσω και άλλαζα δρόμο.
Η σκηνή αυτή με διακατείχε για αρκετή ώρα και προσπαθούσα να την ξορκίσω γράφοντας σε ένα μπλοκάκι για το δράμα του άτυχου ζώου.
Κάποια μέρα αποφάσισα να δοκιμάσω να μην αντισταθώ να δω τι θα μου συμβεί.
Πλησίασα, το κοίταξα και είδα ότι ήταν ένα λασπωμένο σχοινί.
Από τότε δεν άλλαζα δρόμο. Όταν έβλεπα κάτι στο δρόμο, πλησίαζα, το κοίταζα επισταμένα και προχωρούσα χωρίς να με απασχολεί άλλο.
Και μερικές φορές ήταν πράγματι ένα σκυλί κατακρεουργημένο και παρατημένο.
Δεν με διατάρασσε πια.
Συνειδητοποίησα ότι η μέχρι τότε άρνησή μου δεν ήταν ευαισθησία, ήταν αδυναμία κατανόησης.
Είχα φτιάξει μια ιστορία στο μυαλό μου και έβλεπα μέσα απ αυτή.
